inloggen

Gedichten over eenzaamheid

Laatst toegevoegde gedicht (nr. 162):

Bezoek

Niemand kwam er.
Hij werd steeds eenzamer
En alsmaar bekwamer
In het bewonen van zijn kamer.

De ramen groeiden dicht
Van vet en stof, geen zicht
Had hij nog op enig licht
Of schemering, een lichtgewicht

Werd hij, vel over been.
Een kapstok, zo ging hij heen.
Alleen en alleen en alleen.
Allang toen hij was heen -

Gegaan, ging plotseling de bel.
De buren riepen: Zie je wel,
Hij doet het toch, de bel!
En nu is hij niet thuis. Of wel?

----------------------------------
uit: Maatstaf, december 1979

Schrijver: Rien Vroegindeweij
Inzender: mk, 12 okt. 2021


Geplaatst in de categorie: eenzaamheid

3,6 met 61 stemmen aantal keer bekeken 20.004

Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)