Daarom schreef opa:
WIndjes
Daar loopt Johannes van der Linden
Die laat ontzettend harde winden
Daar komt er een hou je maar vast
De glazen rinkelen in de kast
En tante Miep juist aan de thee
Waait wel een meter weg, nee twee!
Dat heeft te maken moet je weten
Met wat Johannes heeft gegeten.…
Spoedig bemerken ze nu, hoe het stof op het veld en de landweg
Door de dwarlende wind, in lichtgrauwe wolken omhoogsteeg;
Hoe zich de bladrijke kruinen der linden als golvend bewogen;
Hoe, als vlokkige sneeuw, de bloesem der kersen daarheen vloog;
En hoe de onweersbui eensklaps op bruisende vlerken,
Met onstuimige vaart, al loeiend en donderend…
Onder popelen en linden
Gaarden wij genot en lust,
Of wij gingen ’t plekje vinden
Waar de ons lieve zanger rust.
Spreidde ook onder Hooglands dennen
U natuur meer pracht ten toon —
’k Weet: gij zult het niet miskennen,
’t Needrig kleed van Hollands schoon.…