Ook Pluto deed het, met Proserpina
Niet zomaar vrouw of nimf,
maar een godin
Zij was slechts elk half jaar
zijn gemalin
Die in de lente terug mocht
naar haar ma
Of zij emoties ook ècht
kon beleven
Vertelt de mythe niet,
't was maar voor even...…
I
een dartel veulen was ze tussen
anemonen hyacinten narcissen
in de verte loopt een spierwitte koe tussen
ranonkels seringen tulpen violieren
chrysanten
toen brak ik de grond open
verscheen ik in een helderzwart licht
zo ging ze naar de geesten die in
de onderwereld gevangen zaten
en at ze een oneven aantal
granaatappelpitten…
als ik je delf
uit de verzonken dam
vertel ik
over rauwe
ijskoude plakken klei
en warme
gebakken stenen
uit je huid pers ik
de eeuwen
die wij dragen
wanneer ik je omsluit
mijn hitte
in je borst ontbrandt
versmelten we
binnen mijn
gewelven
zal ik je baren
onze vlammen
smoren
tot we nagloeien…
Hij worstelde onder rietkragen,
maar bevroor in het rijk van Proserpina,
zij die in ijzige winters het water stal –
tot hij in touwen van wier tot grenssteen verstarde.
Uit Janus’ offer
werden arm en rijk gevoed.
Minerva bouwde dankbaar door
aan kanalen en dijken.…