Wat is het heerlijk
om schuim te zijn
met zijn allen, grote plukken
hongerig mensschuim, een mist
van leven, en ik een vlokje
in eigen kleuren, ik
moet even met mijn zieligste stem
mijn beklag doen en blazen
dat ik er ben, ik
los veel te vroeg al op
niet zoals toen
ik net geboren was en groeide
van mijn eigen afval
nee, het is een…
In de ondoordringbaarheid van mijn zijn,
het artefact dat jij als mij aanschouwt,
terwijl ik nergens ben, ontsta in pijn
als sparteling, terwijl jij muren bouwt
rond het gras met de walg die mij vertrouwt,
in het matte zwart van jouw stalen as
waar alles is, en blijft, dat er nooit was,
in't git waar niemand nog mij raken kan,
waar niemand mij…
47
Bezig met laden