Illusie van de nacht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
789
789De ronde kamer breekt. Het vroege licht
snijdt als een mes door het bedorven blauw.
Het laken valt. Daar staat zijn bleek gezicht,
een marmeren torso in de ochtendkou.
Het is een hard begin. De droom is dood,
zijn trekken door de nuchtere tijd getekend.
Wat is verlangen als het tedere lijf besloot
dat op de hartstocht niet meer wordt gerekend…
Bezig met laden