Illusie van de nacht

De ronde kamer breekt. Het vroege licht
snijdt als een mes door het bedorven blauw.
Het laken valt. Daar staat zijn bleek gezicht,
een marmeren torso in de ochtendkou.

Het is een hard begin. De droom is dood,
zijn trekken door de nuchtere tijd getekend.
Wat is verlangen als het tedere lijf besloot
dat op de hartstocht niet meer wordt gerekend?

De ander blijft een nare schim, een vaag contour,
terwijl hij zoekt naar warmte en naar huid,
de zwaarte van het bloed, het late uur—
maar elke koorts dooft in jezelf weer uit.

Geen god grijpt in. De hemel blijft van steen.
De blonde jongeman van het strand verdwijnt;
hij is een vreemde nu, alleen, alleen,
een broos verhaal waarop de avond schijnt.

Het leven belooft veel, een rijke stroom,
maar breekt de harde eenzaamheid nooit open.
Toch tilt hij zijn voeten, vrij van schroom,
om clean de open leegte in te lopen.

Geen spijt. De herinnering slaat nu toe:
de drift waarmee zijn sterke vingers heupen vinden,
het zoute zand, de warme wind, de lijven moe,
de blinde lust waarin zij zich verslinden.

De nacht ruikt naar de opengebroken aarde,
je mond is rijp, een storm van huid en haar.
Maar de zwoele extase die het ik bewaarde,
spat open—en laat slechts de leegte waar.

droomminnaar nacht illusie

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 291