Alle inzendingen over eindfase

wat zich terugleest in kleine woorden, een groot gevoel het doel van alles nog vermijdend als een poel des -onvermoed- verderfs evenzogoed kerf ik duizend tekens met mijn scherf kind… mijn kind deze engel bindt geen banden aan slechts vleugels uit het dons van zilte druppels in de wind…

vernauwen hem maar als hij de vogels volgt in vlugge formatie duikend in de toekomst die te na komt over die lijn die middenlijn deze witte regels als witte muren schurende deuren op losse kieren gezet dat drukt de pret zogezegd daarom refereren ‘zijn’ vogels ook aan vluchtig voorbijglijdende kernkoppen de opgewekte eindfase…

mijn dwang en smeekbede Met rammelaars en spelletjes Met liedjes en een fluit Enkele happen gaan naar binnen Tot ik op de muur stuit Van jouw stenen niet willen Van je tanden-op-elkaar Ik worstel nog verder Maar de onmacht is daar Je trekt aan de lepel En slaat in het bord Ik ga door met een strijd Die steeds smeriger wordt De eindfase…

Ogen die klikten in de hare, stemmen en lippen in de eindfase die wisten van dit moment, als afgerichte honden die hadden geleerd te wachten zich nu te goed deden na het smachten zich te buiten gingen, grommend, kreunend, -dit was weer te dierlijk- en dan later het oplossen, verstommen, door klanken van schalen, die ver, ver wegebden.…