Existentiekou
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen 
167
167kamers
hangen waar nog
de echo schrijdt
in ogen zonder
richting,
in handen zonder huid
in dromen die zich
openen, maar nergens
spreken uit
in ogen vol pijn,
daar toont de ziel
hoe moe zij soms
kan zijn
soms woont er een
leugen,
soms tederheid en trouw,
een laatste warme
schuilplaats-
het breekbare beschermen
tegen existentiekou…
Bezig met laden