Hartenkreten

hartenkreet (nr. 59.970):

Existentiekou

Leugentje om Bestwil
bijna gewichtloos
klein, alsof een
mond iets toedekt
wat nog geen naam
kan zijn

men zegt:
"het komt wel goed"
terwijl de bodem
breekt,
om een kale waarheid
soms dieper snijdt
dan steekt

wij liegen niet uit
valsheid
of honger naar verraad,
maar om de pure waarheid
te naakt tegenover staat

een moeder schuift
wat stilte
voor wat zij niet
verdraagt,
terwijl de nacht
van binnen
haar naamloos verder
draagt

de mens leeft niet
in waarheid alleen
of enkel schijn,
maar ergens in het
schemergebied
tussen verdwijnen
en zijn

dus leggen wij wat
zachtheid op barsten
van bestaan,
alsof verdriet zal wijken
wanneer wij fluisterend
slaan

en alles wat verzwegen
wordt verdwijnt niet
uit de tijd,
het blijft in kamers
hangen waar nog
de echo schrijdt

in ogen zonder
richting,
in handen zonder huid
in dromen die zich
openen, maar nergens
spreken uit

in ogen vol pijn,
daar toont de ziel
hoe moe zij soms
kan zijn

soms woont er een
leugen,
soms tederheid en trouw,
een laatste warme
schuilplaats-
het breekbare beschermen
tegen existentiekou

want waarheid zonder
liefde
laat door de leegte
gaan,
alsof een ziel van
binnen haar eigen licht
weet te verstaan

misschien hoeft niet
alles tot op het bot
gezegd,
sommige dingen leven
juist in het onuitgelegd

want ieder draagt een
vlam mee
die nauwelijks kan
bestaan,

maar zacht verder
blijft branden.