Hartenkreten over moraal

Nonstop bruisen mijn gedachten door elkaar. Geen controle. Geen pauze. Geen rust. Een wereld in mijn hoofd waar anderen in leven. Maar niet ik. Alsof iedereen zijn mening telt. Behalve de mijne. Mezelf altijd moeten bewijzen. Wat moet die denken van mij? Waarom zei ik dat? Waarom keek die zo? Piekeren. Piekeren. Piekeren. Zeggen…

Zijn schamel zijn Was voor hem meer dan genoeg, Bood ieder hulp zoveel hij kon, Een altruïst pur sang. Nochtans nam een snoodaard Het weinige hij had. Thans kwijnt hij eenzaam weg, Geen mens die zich bekommert Om zijn trieste lot. Je vindt ze overal Uit zicht van de welgestelden, De armen met een ruim hart, Het ruime hart dat De welgestelden…

In het rijke Westen Wonen ook arme mensen. Deze arme mensen Zouden in het arme Zuiden Welgestelden wezen. Aldus de relativiteitstheorie Van de sociaal betrokkenen, Een kleine onbegrepen groep Van wereldvreemden.…

Schoon is nooit het éénmalig gebruik van een desinfectant, evenmin de tred van een vrouw die duizend treden beklom om daarna te verschijnen in een jutezak Schoon wordt nimmer de was wit te wassen met chloor of het zout der aarde dat zich schoon prijst Schoon zijn geenszins raven voor de ramen hun zwarte vleugels dragen berichten…

het draagt de geur van vis, mede door het voortdurend bewegen van de vissende vliegen die zij vangt tijdens haar middagdutje hij herkent Aunt Sidionia bevoogde ogen, trilling onder de woorden zojuist haar oorkussen verlaten, voordat ze flink met de vissenslag bot vangt of zijn het vlinders ?…

Ze draagt haar zijde als een tweede huid een fluistering nog vóór een woord ontspruit De plooi verbergt wat aarzelend in haar leeft alsof de vorm betekenis vergeeft De snit belooft wat nergens wordt behaald een zekerheid die zwijgend wordt vertaald Want wie zich tooit met glans en met vertoon verwisselt soms het lijken met de persoon Bestaan…

Voetbal blijft mij telkens opnieuw verbazen alsof ik niet op een tribune zit maar ben opgeroepen als getuige in een tribunaal, er wordt van links naar rechts gespeeld alsof recht een richting is overal klinken dezelfde woorden straf overtreding bezit buitenspel balbezit als oudste eigendomsrecht De scheidsrechter spreekt…

De berg in haar wijkt niet voor kracht zij wijkt voor inzicht, voor de heldere hand van ratio die haar eerste scheuren blootlegt haar denken alleen verzet geen steen enkel verwondering, wanneer vogels als ondergronds water bewegen wanneer verdriet liefde en verlangen hun stille druk uitoefenen wanneer het massief…

Ik wil reiken naar Ik niet bij kan. Ik wil geven wat Ik niet bezit. Ik wil zien wat Het duister verbergt. Ik wil horen wat Te stil is om te horen. Ik wil voelen hetgeen Er niet is, Ik wil jou, Ik wil, alleen jou!…

glas op graniet het zingen van de vijzel tegen de stilte in gram voor gram tot de logica van de adem capsules in een handpalm zij tellen geen munt zij tellen de seizoenen een kind groeit in de marge een man roert in de nacht in wat de markt vergat dan de schaduw van het goud het sjieke papier dat dreigt de adem beprijsd de reus…

Ik zette muizenvallen langs de plinten van mijn huis, niet uit wreedheid, maar omdat iets bleef knagen in de nacht hoorde ik geritsel achter de muren, kleine haastige gedachten die nergens vandaan kwamen en overal tegelijk waren ik legde lokaas neer, een geur van zekerheid een stukje toekomst, een antwoord dat glom in het…

Amalia werd korporaal, Maxima luitenant-kolonel Promotie maken gaat in koninklijke kringen snel Onze koning is hen voorgegaan Hij heeft een kledingkast vol uniformen die in een operette niet zouden misstaan Nu die twee andere meiden nog en zijn we klaar voor een drone-oorlog Jeugd van Nederland meld u aan! Laat ons vorstenhuis er niet alléén…

Langs holle wegen voert het pad Van de landman met zijn knapzak Op zijn rug en zijn stok in de hand, Dwalend door het ganse land Op zoek naar werk en wat kost, Liefst daarbij iets voor de dorst En andere geneugten men biedt. Nochtans valt hij veelal op z’n bek, In ’n landloper heeft men geen trek. Zo blijft honger en dorst kwellen, Slaapt…

vroeger stond het telraam rechtop alsof cijfers zich nog lieten opvoeden de juf schoof kralen van links naar rechts met het vertrouwen van iemand die dacht dat tellen hetzelfde was als weten wij knikten maar er bevond zich iets vreemds niemand hoorde een tik geen schuivend hout geen vallende kraal maar bij het ochtendlicht…

Wijsheid had hij nooit gehad, Sluwheid des te meer, Hij was evenwel niet Wat je noemt een echte heer. Hij verkeerde In d’hoogste kringen, Wijl die graag zaken deden Met hem, gezien zijn Uitstekende staat van dienst. Duistere zaken, Die het daglicht niet verdragen, Knapte hij voor hen op, Zodat zij voor eigen gewin er Zeer wel bij…

Kippenvel trof mij toen ik de hoogten aanraakte met mijn blik De lucht lag open als een belofte, maar onder mijn voeten spande de diepte haar stille mond Mijn huid wist het eerder dan mijn denken De afgrond schoof langs mijn wimpers, zelfs door de verf heen, alsof niets zich laat verhullen wanneer het vallen dichtbij komt Er werd standvastigheid…

Toen de teerling was geworpen, Schonk zij mij haar lach, Liet me proeven van de nectar Van haar roze rode lippen. Mijn wereld is tot aan d’einder Gevuld met al haar liefde, Waarin ik me aan laven mag, In de geur van mirre en jasmijn. Maar mag ik mijn ogen sluiten Voor alle onmenselijkheid Van de wreedheid van mensen. Het verkrachten…

Ouder Worden De tijd glijdt zachtjes langs onze zij, met elke dag een beetje wijzer en vrij. Rimpels vormen verhalen op ons gezicht, een levensreis, een prachtig gedicht. Elke dag een nieuwe kans, een nieuw begin, met elke stap groeit de wijsheid van binnenin. Grijze haren als een zilveren kroon, ervaringen die als een schat in ons woont…

Er bleef een stoel aan tafel leeg, een jas nog aan de kapstok hangen. De avond wist wat ik verzweeg: het oude huis vol stille drangen. Jouw naam ligt nog in elke kamer, als stof dat niemand weg meer veegt. Ik leef wel verder, dag na dag maar, in een droom die rond mij zweeft.…

Op deze zo verdeelde wereld Is ieders levenspad zeer ongelijk, Niet door aangeboren talenten, Maar waar je ’t levenslicht zag. De bereidheid elkaar te helpen, Wordt helaas niet zo veel gezien, Zelfs soms averechts bovendien, In uitbuiten ware geweldenaren Helaas bestaat weinig wroeging, Laat staan barmhartigheid, En helemaal geen vrijgevigheid…

Leugentje om Bestwil bijna gewichtloos klein, alsof een mond iets toedekt wat nog geen naam kan zijn men zegt: "het komt wel goed" terwijl de bodem breekt, om een kale waarheid soms dieper snijdt dan steekt wij liegen niet uit valsheid of honger naar verraad, maar om de pure waarheid te naakt tegenover staat een moeder schuift…

Het goede in de mens Haalt het slechte in de mens Naar boven. Het slechte in de mens, Bedreigt en verdrijft Het goede in de mens.…

Zullen we overvaren, vroeg de oude veerman aan de wachtende jongeman. Morgen, zei de jongen, is nog vroeg genoeg. Kan ik overvaren, vroeg de grijsaard aan de jonge veerman. Kan het morgen zei de jonge veerman. Morgen, zei de grijsaard hoeft het niet meer en zakte dood ter neer.…

De dichter heeft zin vandaag, het gedicht vordert al gestaag. Al twee strofen neergelegd, waarin aan rijm en ritme gehecht. Maar wat wordt nu zijn moraal, wat moet blijken uit zijn verhaal. Dat vandaag het zonnetje schijnt, zijn humeur niet wordt ondermijnd door chagrijnige regenbuien, met geklater tegen gevelpuien en te haastige mensen…

Vuilnis staat weer in een rij alsof het wacht en kijkt naar mij wat werd verworpen achteloos, ligt daar nog steeds verrassend broos een lepel buigt een sok alleen een brood dat hard werd, droog als steen zij liggen daar zonder verband vormen toch een vreemd bestand de deksel sluit maar nooit geheel er blijft altijd iets…

Judas Iskariot, de verrader, Judas Iskariot, de visionair, Judas Iskariot, de verstandige, Die zorgde dat de Verlosser Deed wat hij moest doen, De mens de kans gaf Zich van verleden te ontdoen Om zo met een schone lei De toekomst toe te treden. Petrus de Visser, de loochenaar, Vlotte redenaar zich zag Als plaatsvervangend God, Een sjacheraar…

Zondags komt zij altijd thuis maar vindt zichzelf niet in het huis de deur staat open licht en leeg alsof iets haar ooit bewoog, maar zweeg de eieren- ze heeft ze weer vergeten,ze hebben zich los van haar gegeten ze rollen zacht de wereld uit vergeten zelfs hun eigen huid geel dwaalt rond zonder gezicht zoekt naar zon…

de fee sprak in wat nauwelijks nog woog alsof het lichte zonder grens kon zijn alsof betekenis zich daar bewoog waar vorm verdween en oploste in schijn maar onder dat wat geen gewicht droeg verschoof een orde en zonder naam iets dat zich niet liet vangen maar toch vroeg om ruimte die zich sloot in eigen raam nu is de fee verdwenen…

De lengte was meer zij dacht, De breedte zoals was verwacht, De hoogte enigszins ambivalent, De inhoud zoals zij was gewend. Het effect was zoals gewoonlijk, Het resultaat bleek ongelooflijk, Zoiets had zij nooit eer ervaren, Wilde zij niets op besparen, Dat geluk en die zaligheid Wilde zij nooit meer kwijt.…

Bezit een kruiwagen- dan kom men voort in ons collectief bewustzijn dat ons toebehoort daaronder schuurt een breuk dat de mens niet bekoort hout dat kraakt een kuip vol verwachting die zwijgend blijft staan maar ergens blijft een wiel nog rond en klaar want hogerop, zo fluistert men elkaar geraakt de eenling zelden…