Kippenvel
Kippenvel trof mij
toen ik de hoogten aanraakte met mijn blik
De lucht lag open als een belofte,
maar onder mijn voeten
spande de diepte haar stille mond
Mijn huid wist het eerder dan mijn denken
De afgrond schoof langs mijn wimpers,
zelfs door de verf heen,
alsof niets zich laat verhullen
wanneer het vallen dichtbij komt
Er werd standvastigheid gevraagd
een geloof in het dragen van de rand,
in het blijven staan
waar de leegte trekt als water aan
de maan
Maar het kippenvel—
dat kleine dier van waarheid onder de huid—
fluisterde anders
Niet iedere stap vooruit
is moed
Soms is het lichaam wijzer
dan de honger van de ogen
Ik deed een stap achterwaarts
en hoorde daarin
geen lafheid ,maar
dat kijken genoeg kan zijn
om de afgrond te begrijpen.
27 mei 2026
Geplaatst in de categorie: moraal

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!