Hartenkreten

hartenkreet (nr. 60.063):

Het ontembare zelf

Ze zeggen dat zorg nabijheid is,
maar niemand spreekt over de plekken
waarin een mens langzaam verdwijnt
onder formulieren, schema’s,
goedbedoelde handen

alsof afhankelijkheid een taal wordt
die je ongemerkt gaat spreken
eerst laat je iemand je jas dichtdoen
later je dagen ordenen
je herinneringen benoemen,
je stilte uitleggen aan anderen

en ergens tussen pillendoosjes
en tl-licht in de vroege ochtend
begint de vraag te schuren
van wie is dit leven nog
als iedereen weet wat goed voor je is

de gangen ruiken naar soep en ontsmetting.
aan deuren hangen namen
alsof identiteit bewaard kan blijven
op een stukje plastic.

binnen zitten lichamen
die ooit bergen beklommen
kinderen droegen
minnaars vasthielden in de nacht

nu worden ze verplaatst
met zachte stemmen
voorzichtig
efficiënt
menselijk, zegt men
maar autonomie sterft zelden luid
ze lost op

in kleine overgaven,
een keuze die te veel tijd kost
een antwoord dat iemand anders alvast geeft,
een blik die toestemming zoekt
voor iets eenvoudigs
als naar buiten willen

toch blijft er iets onverzettelijks bestaan.
een oude vrouw
die haar lippen rood maakt
voor niemand meer

een man die weigert
zijn stoel naar het raam te draaien
omdat hij zelf wil bepalen
hoe het licht hem raakt

daar, in die schijnbaar kleine daden
woont nog het ontembare zelf

niet in grote verklaringen
over waardigheid of beleid
maar in de koppigheid van het bestaan
in het recht
om lastig te zijn

misschien is echte zorg
niet het overnemen van leven
maar ernaast blijven staan
zonder het af te pakken

alsof liefde zeggen kan
ik draag je niet weg uit jezelf.