De altijd goedlachse, Marokkaanse kapper,
die mij al jaren knipt, doet nog steeds
lekker soepel en relaxed zijn ambacht.
Zijn klanten zaten deels buiten tegen
een boom en in het gras. Een klant na mij
at nog even een patatje aan de overkant.
Nog steeds hangen zijn vergeelde, Marokkaanse
kapperdiploma's aan de wand. Voor tien euro
werd ik…
ik moet naar de kapper
voor een beetje fatsoen
in het bos op mijn hoofd
dat daar wild nu woekert
het is de hoogste tijd nu
dat een snoeiend mes
daar korte metten maakt
met mijn te lange manen
voor het laatste nieuws
de roddel en het geklets
die de barbier achter mij
aan mijn oren dan vertelt
kort aan de zijkanten zeker
maar de bovenkant…
waar op het terras de zomer
nog een heerlijk briesje waait
ik probeer mij voor te stellen
weer voldaan thuis te komen
na een lange dag van werken
op het nu te vertrouwde nest
ik verblijd mij al met de knuffels
die ik weer geven mag en ontvang
aan het grut dat groot en klein
te lang op afstand blijven moest
ik verheugd mij op de knipbeurt…
Ondanks de sporadische knipbeurten hebben mijn kapper en ik een prima verstandhouding. Hij weet na een half jaar steeds weer welke haarsnit ik wens en dat is een hele prestatie, vind ik: een beetje langer onderaan met een krul naar buiten en ook bovenaan niet té kort.
Mijn kapper knipt uitsluitend het haar van zijn klanten.…
Bij ‘actualiteit’ zou het ook nog geplaatst kunnen worden want mijn kappersbezoek is beperkt tot twee knipbeurten per jaar…, steeds een actueel gebeuren en zeker een vermelding waard in de lokale krant.
Ik heb getwijfeld om het stukje te plaatsen onder ‘adel’.…
Niet dat Jan, Pier en Klaas afspreken, maar door de jaren heen is het bijna een ongeschreven wet geworden dat de dunne haardos van de bejaarden op tijd en stond wel een knipbeurt verdient. En zo is het al die tijd gebleven.
Telkens worden de “weet-het-je-al-berichten” uitgewisseld sinds hun laatste ontmoeting.…
548
Bezig met laden