‘Aperta, Kyparissos!’
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
14
14Aan die ene boom zag ik ooit gewoon de onschuld
hangen als dat laatste blaadje vergeten om te vallen,
klaar voor het nieuwe licht van die aangebroken lente.
De wind verried iedere aanwezigheid, een verijdeld
takje met gemak waargenomen, liet het hert stoppen,
mijn hart sneller kloppen; we konden gelukkig zijn.
Als wolvenkind gebonden…
Bezig met laden