‘Aperta, Kyparissos!’
netgedicht
Aan die ene boom zag ik ooit gewoon de onschuld
hangen, als dat laatste blaadje vergeten om te vallen
klaar voor het nieuwe licht van die aangebroken lente
de wind verried iedere aanwezigheid, een verijdeld takje
met gemak waargenomen, liet het hert stoppen, mijn hart
sneller kloppen, we konden gelukkig zijn.
Als wolvenkind gebonden aan…

Bezig met laden