‘Aperta, Kyparissos!’
netgedicht
Aan die ene boom
zag ik ooit gewoon
de onschuld hangen
als dat laatste blaadje
vergeten om te vallen
klaar voor het nieuwe licht
van die aangebroken lente
de wind verried
iedere aanwezigheid
een verijdeld takje
met gemak waargenomen
liet het hert stoppen
mijn hart sneller kloppen
we konden gelukkig zijn.
Als wolvenkind…

Bezig met laden