Ik verga in tranen
opgezweept door
een schor verleden
Onder grafzerken
rukt mijn hand aan
vertroebelde geesten
Door onbegraven gehuil
splijt de hemel zich
in de donkere lucht
Geketend aan het marmer
sterf ik onbeweend
in een tergende vlucht
Te diep geworteld
draag ik mijn gebeente
onder de holle treden
Verduisterd zal
mijn…
Zo ver van huis alleen gestorven
In ’t gasthuis ener vreemde stad,
En onbeweend naar ’t graf gedragen,
Terwijl men ginds zo lief hem had!
-------------------------------
uit: Gedichten (1870)…