Zijn spel onderbrekend
komt het kind voor me staan,
bewondering vult zijn blik,
ik prijs me gelukkig
dat ik Fries kan verstaan,
wat hij zegt brengt me
zo in mijn schik,
terug in het pashok
na mijn zacht dankjewel
hoor ‘k hem weer opgaan
in ‘t vrolijke spel,
ik denk vol vermaak
aan die ene minuut,
zijn spontane kreet:
wat sjochstó…
Een beetje opgelaten sta ik voor mijn grote passpiegel. Al mijn moed bij elkaar rapend begin ik mijn lichaam puntsgewijs te beoordelen.
Tja, die oren. Echt blij ben ik er nooit mee geweest. Flaporen, één van mijn zwakke plekken. Alhoewel: Ik heb er veel prachtige dingen mee gehoord.…
Ze draaide zich om naar de passpiegel en bekeek haar eigen bleke gezicht, haar lichtgrijze ogen, haar kort, blond, stekelig piekhaar - oerhollands melkboerenhondenhaar.
De vreemde vrouw buiten bleef maar kijken naar de jurken en mantelpakken in de etalage.…
Vanuit haar ooghoek zag ze haar beeltenis in de grote passpiegel. Ze schrok ervan. Toen ze gefrustreerd haar ogen dichtkneep, liep er zweet in de hoeken en begon te irriteren achter de leden. Duizelig bleef ze in deze positie hangen, terwijl ze woest knipperde. Zich intens bewust van het kloppen van haar hart legde ze haar handen tegen haar borst.…
677
Bezig met laden