net zo lang blijven zitten
tot de sneeuw gesmolten is
er geen adem meer stil fluisteren wil
alle gevoelens stoppen met zichzelf zijn
de batterij van de klok leegloopt op de tijd
de strijd om voorrangswoorden onmiddellijk staakt
de geradbraakte levenslust bewust doordraait
en de goden met hun eigen zonden bezwaard verdrinken
als een wolvenleven…
En hij zegt, “Sjeezus, waarvoor word ik hier gebruikt?”
Maar er staat iets te gebeuren, maar hij heeft geen flauw idee wat.
Toch, Heer van der Struik?
Hij laat z’n ticket scannen en gaat kijken naar de gek,
die direct op hem afkomt als hij zijn jas uittrekt,
en zegt, “Hoe is dat nou om te leven als een gek?”
En hij zegt, “Onmogelijk!”…