Ik wierp een lijntje
Naar die anderen
van onze klas
Die hadden echter zin
in wat wijzer dan
ik was
Met de leeftijdsgenoten
viel het meermaals tegen
Daar we geen wijzer op
de plaat kregen
Tot ik dan dacht
Heb nu voldoende
wijsheid in pacht
Mij opnieuw als aas
aanbood
Het succes was echter
niet zo groot
Ervaring in levensvreugde…
angstvallig daalde de zee
tot paradijselijk eb waar wolken het water verlieten
en blustanks vervoerden met verdrinkingsdood
door de lucht,
rode paarden voorop,
strijdkreten uitgooiend op het dorp
dat zich hevig verzette tegen het vierendelen.…
enig iets wat ooit van mij
was je lichaam zo doorzichtig alsof mijn
hand zo door je heen kan als ik probeer
tegen te houden dat je verdwijnt je bent
onder ons maar hebt het contact
verbroken aan je handen kan ik
zien hoe verbeten je je soms nog vast-
houdt je vingernagels
verdwijnen het is alsof ik langs een
oever ren en reddingsboeien
uitgooi…
het is zo verdomd heerlijk stil
dat ze ellenlange vislijnen uitgooien
maar een woeste kudde paarden vangen
mustangs met indianenmeisjes in hertenleren schortjes
die hun zwarte haren woest om hun hoofdjes laten vliegen
en zwaaien met een te kleine boog maar voor hun doel
misschien wel geschikt
watten zijn de bodem van hun hoefgetrappel dat al…