Alle inzendingen over veenmos

je hebt iets aards zoals je daar ligt daar ademt en dampt je wasemt het leven zoals zoet zompig veenmos het wegtikken van tijd houdt me uit mijn slaap ik stap uit ons bed loop peinzend in rondjes staar door het open raam krijg het oneindig koud ik kruip terug bij je…

zou je denken dat het veenmos met het hoogveen verdwenen was ?…

Jij, groen, ik hield je voor gestorven, voor uitgeroeid, uitgegroeid, tussen de groene en ongerepte bossen door een deken van zacht groen veenmos heen, mocht mijn respectievelijke blik je nog een keer zien om je een laatste keer, zoals echter eerder waargenomen in mijn armen te houden, betrouwbaar je hete lippen te kussen..…

van een etterbuil, een wonde dan kietelt zij de tulp, de bol van de magnolia als de kleuter die net ontwent aan de fopspeen een kwijldraad verbindt de polen van de magneet overspant het veld waarin ik doofstomblind wil dolen tot ik in het maatglas de lauwe palmwijn vang die zuinig vloeit uit de vouw die ik zelden zomaar vergeet het veenmos…