buik gloeit er iets
een koorts, een verwachting
aarde wordt zacht ingeduwd
Lichaam veert terug
met binnenin herinnering
een stapel papier
Op het bovenste blad
staat mijn naam geschreven
Een halve eeuw
die zich met mij voedt
door mijn ogen kijkt
verlangt naar warmte van de zon
zin heeft om mee te komen
Perzisch te gaan eten
in de voorjaarsvakantie…
Het is oorlog
In dit hoofd,
Onbekende,
Ongekende
Steden zijn
Door onophoudelijk
Geweld aan gort geschoten -
Tot dit veertje voor
Deze voeten landt,
En onverwacht
De vrede brengt…
Vandaag ben ik naar Vlaanderen gegaan,
Ik dronk een kopje koffie in Oostende,
De streek die vele voorouders goed kenden,
Ook heb ik op de Brugse Markt gestaan.
Maar dankzij 'Aernout' lang gelee - vier eeuwen -
Is ons geslacht er één van échte Zeeuwen.…
“Ja, lekker (…), voorjaarsvakantie”, antwoord ik ad rem. “Nee, de finale van Idols; u zou toch kijken!” “Inderdaad ja, wat een talent, hè”, doe ik enthousiast. “Zullen we het vandaag eens over Idols hebben, meneer.” En het gezelschap is plotsklaps bijzonder geïnteresseerd en denkt: even niet lezen, even niet schrijven, even lekker wat anders.…