Hij wil, depressief
En zelfdestructief,
Voortdurend om hals worden gebracht.
Op alweer een Das
Een dyslectische das uit Hasselt,
Die steeds alle woorden verhaspelt,
Weet niet als je 't vraagt
(Het is godgeklaagd)
Hoe je in 't Nederlands het woord das spelt.…
nietszeggendheid spreekt boekdelen
en, hoe wanhopig ik ook lees –ik vind geen happy ending
Ik pak mijn jas van de kapstok en loop naar de deur
Ik kijk nog een laatste keer om en zie een traan lopen over je wang
Een traan
Gevormd uit gevoelens
Pijn, frustratie en woede
Destructie staat aan de geboorte van creatie
Een nieuw begin voor een zelfdestructief…
Belazerd en bedonderd
Dan weer jij
Dan weer ik
Bemind en ook gehaat
Nooit een saai slecht ogenblik
Gevochten en gevreeën
Met tussendoor
Een enkele keer
Een beetje luwte
Wat bezinning
Een staakt het vuren
Min of meer
Passie en hartstocht
Hand in hand
Met ijzig koud
En vreselijk kil
Haat en liefde
Langs een dun lijntje
Zelfdestructief…
Ik eet in de badkuip.
Koud porselein tegen mijn rug,
voedsel dat kleeft aan vingers
die nergens meer thuishoren.
Daarna ga ik naar buiten,
naar neonlichten en donkere kamers.
Lichamen die in elkaar schuiven
zonder gezichten.
Ik kijk.
Meer niet.
Harten kloppen daar,
maar het mijne blijft stil.
Ik beweeg ertussen
als iets dat vergeten…