Netgedichten

netgedicht (nr. 88.947):

Chemische Mist

Ik eet in de badkuip.
Koud porselein tegen mijn rug,
voedsel dat kleeft aan vingers
die nergens meer thuishoren.

Daarna ga ik naar buiten,
naar neonlichten en donkere kamers.
Lichamen die in elkaar schuiven
zonder gezichten.

Ik kijk.
Meer niet.
Harten kloppen daar,
maar het mijne blijft stil.
Ik beweeg ertussen
als iets dat vergeten is waarom het kwam.

Thuis wacht niets.
Alleen honger
die niet stopt.

De verpakking scheur ik open,
suiker breekt tussen mijn tanden,
plakt in mijn keel,
komt terug in dezelfde kuip
waar ik begon.

De slaap—
een klap die alles dooft.

Ik word wakker
met een droge mond,
een lege rekening,
en as waar gedachten horen te zitten.

Jij zit nog in mijn hoofd.
Niet zacht.
Niet ver weg.
Maar scherp.

Dus demp ik het.
Nog een roes.
Nog een nacht waarin alles vervaagt
behalve de rand van jouw gezicht.

De kamer ademt traag.
De stemmen komen alweer.

Ik blijf zitten
in die gouden kooi van chemicaliën,
die steeds kleiner wordt.

Ik verdoof het wel,
want in mijn nuchterheid is de
pijn te scherp om te dragen.

En elke keer dat het even helder wordt—
val ik.

Recht terug
in wat jij achterliet.