Alazôn daarentegen
kon de zware last van
een verzekerde grootsheid
zonder ezel zeer degelijk
pas na pas met veel kabaal
stuurse bergen overduwen
en de klare lucht duurzaam
bereiken waar uitgespuwde
wolken van kritiek nimmer
als één voortdurende stortregen
hem ieder uur zuur doorweekte
daar hij immers nooit bezweek
onder de brutaalste…
"jij, Alazôn, hebt geen persoonlijkheid
die zich cancelen laat door een meute
op hol geslagen meelopers; jaknikkers
lach je vierkant uit in hun stijve nekken."
"Eirôn, jij kent mij verdomd goed, echter:
ook jij valt niet in één mand te vlechten;
jij wisselt elk zijspoor net zo lang om tot
jij weer vooraan stoomt, op volle kracht."…
“Och Alazôn,
jij probeert weer tevergeefs
tussen de vergane narcissen
hangend aan de waterkant
een vaste plek te vinden
zo ook jij wat opvangen kan
uit die poel van verderf;
mijn ijverige pogingen
in die dichtslibbende vijver
tot het droogleggen
van heldere emoties
vervormen in
gespiegelde stormen
vergezocht door
krakende,…
het creëren van dilemma’s
die de ander allereerst oplossen moest
zij schroomde niet
haar onverslaanbare paarden
terug te trekken
noch om zelf naar
de achterste linie terug te gaan
zodat de grond van het slagveld
onder de voet van Alazôns toren
alleen nog maar wegzakken kon
in legendarisch gebleken diepte…
“Deze herfst,
geachte heer Alazôn,
komt het erop aan of men bereid is
kastanjes met krachteloze handen
uit het vuur van het eigen hart
tevoorschijn te toveren,
te weerstaan
wat door alle zetten branden zal.”…