Op Facebook zie ik om de haverklap,
De tronies van zovele brave borsten,
Je ziet ze openlijk naar zetels dorsten,
Ze zijn met veel, de raadszaal is te krap.…

Hopsa, faldera. Van hobbelpaard tot lijkauto over de kasseien.
Het druilde toen grootmoeder werd begraven.
In september schrobt haar dochter het graf al komt er nooit
iemand langs. Mijn knieën zijn kapot, mijmert ze. Zo veel…

Toen hij met zestien paarden
rossend langs de hemelboog
zongeblakerd en verloren
al zieltogend nedertoog…

in de vroege ochtend
ligt jouw zin als dauw
op het gras van mijn woorden
ik buk en lees opnieuw…

I
Men mocht wel willen in donzen woorden
van hem te horen, nu hij pas
dood is en wat zijn leven was…