4 MEI
Een dag waarop ook ik weer stil wil zijn,
al duren twee minuten wel erg kort
voor wie op ’t slagveld waren, op transport.
Miljoenen doden, zielsangst, leed en pijn.
Ik tracht ’t me in te denken, zulk verdriet –
het is té gruwelijk, dat kan ik niet.
Zie ook: http://www.ingeboulonois.nl
Schrijver: Inge Boulonois, 4 mei 2021
Geplaatst in de categorie: snelsonnet

Er zijn 6 reacties op deze inzending:
Mij werd een blik vergund
in 't jappenkamp
Waar ooit mijn vader deel was van die ramp
Verzwegen trauma wat ik later las
Hun namen in zwart marmer dun omlijst
Beschut door bomen rond een park in Zeist