ode aan de herfst
de jas mag aan en zelfs de knopen dicht
een zwakke zon: zijn laatste licht vertroost;
‘t-is effe wennen dat het hevig hoost
de herfst ontkleurt en toont zijn triest gezicht
maar dan! wat mooi, die tinten in het bos!
dat geelgoud bruin! uitdagend groen het mos!
Zie ook: https://janbontje.wordpress.com/
Schrijver: Jan Bontje
3 oktober 2021

Er zijn 4 reacties op deze inzending:
Maar mijn bescheiden werk
haalt het niet bij dat van Perk.
Zich, zij het dan postuum, ligt te verheugen
Genietend van dit vers
met volle teugen
Wie kent de Iris niet,
zijn meesterwerk?
De gloed in 't schemeruur der najaarszon
Licht op als toorts die eerst niet schijnen kon