De laatste waan
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2
2In de luwte van zijn keuken,
waar de avond langzaam viel,
sprak hij zacht over de weemoed
dat ooit knaagde aan zijn ziel.
Maar het herfstig, grijs verdriet
heeft hij rustig afgezworen;
zonder spijt om wat verging,
of wat nimmer werd geboren.
Nu de avondschemer nadert
en de klok de jaren telt,
is het breekbare restant
met berusting zacht…
Bezig met laden