De laatste waan

In de luwte van zijn keuken,
waar de avond langzaam viel,
sprak hij zacht over de weemoed
dat ooit knaagde aan zijn ziel.

Maar het herfstig, grijs verdriet
heeft hij rustig afgezworen;
zonder spijt om wat verging,
of wat nimmer werd geboren.

Nu de avondschemer nadert
en de klok de jaren telt,
is het breekbare restant
met berusting zacht omkneld.

Gun hem nu de milde rust,
breek zijn broze dromen niet.
Laat hem los en laat hem varen
in de waan die hem verliet.

avond verging verliet

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 2