Afgesloten van de wereld
door kale takken;
geen geritsel van bladeren,
geen buigen van doornen.
De stille druk van de winter,
de zon lijkt te sterven;
na de schoot van het begin
keert de donkere diepte weer.
De duisternis smaakt naar mos,
geen tijd weegt het oordeel;
dromen hersteld in de wortels,
gescheiden van de wereld.
Wachtend…
‘t waren vaak hun stemmen
gedragen door overtuiging
die mij door de tijd heen
dat gevoel van thuiskomen
schonken in mijn schoot
’t moet zo’n seizoen geweest zijn
om vragen rond de werkelijkheid
die onvermijdelijk komen zouden
met een betrouwbaar ogend verhaal
een levensgeschiedenisbos in te sturen
’t is een tigste natuur geworden
die…
De gang door mijn verleden
kent vele gesloten deuren,
dichtgemetselde doorkijkjes,
lijken misschien wel
in weggewerkte kasten.
De vloer ligt wisselend bezaaid
met klinkklare kletskoek,
vurige vreemdelingenhaat,
onvolprezen voorwendselen,
grenzeloosheid in ruime mate,
om over schreden niet te spreken.
De muren spreken met tongen
verwikkeld…
over de slagschaduwen hoorde ik
van tegenvallend licht
waar geen touw aan vast te knopen viel
en met niet meer dan
een verlangzaamd verlangen
blijkt mijn lot daar
aan opgehangen te zijn
ik las objectpermanentie
en het besef kwam direct
dat ik toen al begreep
in essentie
dat zij bleven bestaan
voordat mijn geheugen
ruwweg geslepen was…
help ons stranden
aan deze kust zonder goden
als tijddodende verzanding
als ebgolven aanspoelen
als weekdieren wegzakken
in zanderige banken
in een tent op het strand
laat ons het zout zoet smaken
helmgrassen de wind bedaren
als opklarende mantelmeeuwen
als voor scheidende wolken
als met steile duiken omlijsten
stook de branding…
Kijk, dacht ik
hoewel ik niks laat zien
want ik hoef mij zeker niet
in kinky outfits te hijsen om iets te bewijzen
wat nooit
maar dan ook nooit
never nooit niet
zal zijn omdat iemand mijn
vrijheid gaat beknotten
een zotte vlotte haarstijl verlangt
mij bang maakt en laat kwijlen
wat jullie, ijdele taalfrutselaars opschrikt
van de vertrouwde…
98
Bezig met laden