Alle inzendingen van Arnold

Een levenskunst: het rimpelloze kind te hoeden in het krimpende gemoed, waar eenzaamheid de verre sferen bindt en schaduw de verbeelding schraal begroet. Totdat de vloed het moede wezen drijft naar zilte stranden van het eigen gelaat; en wat er van het spiegelbeeld beklijft slechts naakte en onthechte weemoed staat. Een droomloos en onwrikbaar…

Zondag de kubisten vluchten ruilhandel op de papiermarkt flopt de mystieke driehoek sluit zich grijze ratten slapen zonder script Glas reflecteert een oude bekende fantoom-meubels tegen woekerprijzen de glimlach is een valstrik geheugen gecrasht in paranoia Kijk in de verweerde spiegel de zwarte markt stort in van goud naar oud papier…

Diep in het geheime binnenste van haar verlangen, waar de rivier de vallei in begeerte bereikt, heeft chaos in haar ratio een rijkdom gevonden die niemand met grenzen van woorden bereikt. En daar, in het oerwoud van intieme dromen, raak ik haar aan met mijn eenvoudige veer. Ik kietel haar tepels, geef denken een gevoel, en herken me als minnaar…

Soms waag ik mij aan ‘t schrijven van sonnetten maar spoedig raak ik in de strik van rijm en metrum. Dan denk ik: Waar moet je bij zoiets al niet op letten. Die strakke vormen naar mijn hand te zetten is iets waar ik zowat in stik. Soms lukt het met een limerick, want die kent minder van die wetten. En als het onverhoopt een keertje lukt…

de wekker gaat om 6:00 uur. ik sla op de knop. de wereld staat in brand, zeggen ze, de gletsjers smelten in de gin-tonic van God, maar de kamer is koud en ik draai me nog een keer om. we praten aan de bar over morgen terwijl we de gaten in onze eigen schoenen negeren. we bouwen hekken om onze gazons en drinken goedkoop bier. de wetenschappers…

Over heiden, over venen, drijvend in de hoge lucht, Door de avondgloed beschenen, trekt de wilde kranenvlucht. Uit het koude Noord verdreven, reppen ‘t machtig vleuglenpaar, Wenden zij naar ‘t Zuid de steven, Zweven over, schaar bij schaar. Boven sluimerstille heide waar geen voglenzang meer schalt; waar het leven langzaam scheidde en…

vrouwen hangen aan de was ik wou dat ik een handdoekje was of een grappig klein washandje schommelend aan een waslijntje in de zomerse warmte is alles fijn wat heerlijk zou het drogen zijn de warme wind die zachtjes waait terwijl de zon haar rondjes draait geen zorgen aan mijn hoofd vandaag de temperatuur stijgt traag maar graag ik hang…

Ginder in de delling onder 't blaârgeruis van die hoge beuken, ligt mijn vaderhuis. Lang reeds dood is mijn vader, moeder wordt zo oud, en de ganse hoeve is mijner zorg vertrouwd. Gij, de bloem der meiden, knap, van leden struis, wilt gij met mij wonen in mijn vaderhuis? Moeder heet u welkom aan de stille haard; gans mijn liefde…

Je bent weggebleven uit de oude telefooncel waar je ooit sprak met witte vogels en geluk dat uit de lucht viel je stelt me dikwijls teleur met jouw culturele adviezen alsof je niet weet wat een warme scheet in de oudheid betekende voor de arme mensen in de goot je doet je slimmer voor dan je bent maar het maakt mij helemaal niets uit…

Er valt een verse gedachtegang over een spannende liefdesaffaire naast het bed in de logeerkamer het eerste been is van een dame onverklaarbaar opwindend in haar glad geschoren schoonheid je probeert niet te begrijpen waarom ze zo vaak van idee verandert haar andere been is ze vergeten maar is ook ongeschoren mooi alsof ieder been van…

In het vervallen kasteel liggen de ingewanden van rode ratten die er wellustig speelden met de geheimen van minder bedeelden en de muizenissen van een onmenselijk sprookje in lichaamstaal zonder intelligentie over liefde en oneindige decadentie over lust in overdadige frequentie.…

Er zit een onverzettelijke vernietigingsdrang in het dagelijkse van onze voetafdruk een onvermogen om de planeet te redden en we doen er bijna allemaal aan mee, vertelt ze en ze voelt de eenzaamheid nu er veel meer handelingen nodig zijn om moeder Aarde uit haar wanhoop te redden ze kijkt naar haar voetafdruk in het zand ziekte en geldgebrek…

Aan een vraatzuchtige rups die geen vlinder wil worden maak ik geen mooie woorden vuil ik fladder opgewonden zoek zonneschijn in jouw hart en slaap wanneer het donker wordt vol mooie droomavonturen op de doorzichtige bladzijdes van vergeten boekpapieren dus je zegt nu duidelijk opnieuw dat jij jouw lieflijke buik vol van al die dronken…

Lege fles was je maar vol gebleven alles is inherent en incompleet door grove vergankelijkheid vergeten in het dagelijkse nieuws door deze worsteling met eeuwige dorst mijn baard groeit harder dan mijn salaris er zitten bladluizen in de frisse avondsalade ik laat de moed vooralsnog niet zinken in de badkuip vol met geurig badschuim je…

Vedelspelers, orgelkramers, drijf de nood uit muffe kamers ons door 't land met wijf en kind; door de zwerverszucht gedreven gaan we blijgemoed door 't leven, zonder zorg, door weer en wind. Onze planken huizen trekken wij, geduldig als de slekken, voort langs dal en heuveltop. Naar het noorden, naar het zuiden, waar de kermisklokken…

Ziekte en geldgebrek hebben je eenzaam gemaakt in een leven zonder genegenheid jeugdig verlangen heeft plaats gemaakt voor diepere fantasieën, intenser beleven het sterrenlicht laat een mysterieuze schijn over het spiegelende vijverwater zien deels vergiftigd door erudiete zondaars die eten van het laatste genadebrood en samen praten ze…

'k Zit zo vaak in 't avondgrauwen over 't veld naar u te schouwen, waar ge nog in gouden schijn ligt te scheemren, dorpje mijn! Boven uwe rode daken zie 'k uw hoge toren waken, die de schaduw van zijn kruis afwerpt op mijn vaderhuis. 'k Hoor van ver uw klokken galmen, feestlijk soms als vreugdepsalmen en soms klagend, naar en droef…

Er valt een vergissing over een liefdesaffaire op het groene gazon in haar bloesemende droomtuin wanneer de zon als een koperen ploert over het weekend schijnt; Het is bijna werkelijkheid haar zoete stiltedromen zijn te voelen in het verlangen ze probeert te begrijpen waarom ze zo vaak van idee verandert zij citeert niet ze weigert…

Voel jij ook dat lustig verlangen door kwetsbare voorjaarsbloesem op zoek naar onzekere schoonheid nu de oude stad ligt te slapen ochtenddauw in het park parelt nu je in jouw kloffie koffie drinkt nadenkt over problemen in de wereld terwijl zij zorgt voor zoete koffiekoekjes zie jij dat domme mensen vrolijk worden van dat beetje felle…

Een boom ben ik in hout alleen te ver van het bos de witte port en jonge kaas en elf rode rozen in een zwarte vaas het stille uitzicht over de rivier we zijn nooit uit elkaar geweest jouw grappen leven verder, veel verder dan in het duisteren van mijn sombere geest de muze gloort innovatief door een lichttunnel een oude messias heeft…

Weerspiegeling van de volle maan raakt het lage water van het zoetwatermeer wanneer je bij me bent in diepe dronkenschap verlegen vlinders dansen boven oevers in het heldere maanlicht van lentelucht je bent van vlinders en van mijn dronken hart laat je me weten terwijl je een liedje zingt stap voor stap in het duister klinkt de echo van…

Het sterrenlicht vergeten zie ik haar hoerennaam in felrood neonlicht nu ze haar bustehouder afdoet haar blote tieten glorieus laat gelden om een snelle auto aan de man te brengen en ze toetert wat af met haar wijdbeens verlangen ze foetert dwaze mannen uit neemt een loopje met een Jaguar rijdt het liefst in een Mercedes haar haren…

Zag ik de felle sterrenhemel in jouw fraaie groene ogen toen je onder de kritische meetlat moest zwoegen, zweten en schrijven of was het gewoon een flauw schijnsel van een overspannen schemerlamp, die knipperde op hip en hop en elektro pop.…

Niets is voor altijd alles gaat voorbij het fruit van jouw lippen droge dromen van zijde alles is inherent en incompleet door grove vergankelijkheid in deze worsteling met verveling gedachten aan jouw vroege dood ach, was ik maar een regenworm dan zouden mijn stomme dromen voor altijd zonder zonde zijn in de warmte van het eenzaam bed…

Er zit een onverzettelijke vernietigingsdrang in het dagelijkse van onze voetafdruk een onvermogen om de planeet te redden en we doen er bijna allemaal aan mee meedogenloos, als of het niemand iets kan schelen er is een droeve tijdelijkheid tussen de vroege dageraad en het weer verdwijnen van de zon, in het avondrijk waar we genieten van de…

er is een tijdelijkheid tussen de vroege dageraad en het verdwijnen van de zon waarin je alles kunt schrijven wat in je opkomt, in het gedichten verzinnen en je mag er van uit gaan dat het niet lang duurt voordat zinnenspinsels in het brein verschijnen als een momentopname een flinke portie liefde voor het volledige alfabet en…

Parel der beken kronkelt zich een weg door dal, van spreng tot de Rijn. Stromend langs stuwwal met haar kraakhelder water, vele eeuwen lang. Bron van waterkracht voor papierwatermolens, tot die verdwenen. Kokerjuffers die nu tussen waterplanten aan het zwieren zijn. Grote grazers die in dienst van natuurbehoud de beek flankeren…

Herbergzaam huis, dat wel een eeuw daar ligt de landweg langs die leidt naar verre steden, hoe velen hebt ge, als tot een gastvrij sticht, uw uitgesleten dorpel op zien treden. Wie moe zijn stap de avond tegenricht en loomheid zwaar voelt wegen in zijn schreden, groet blijder hart van wijd uw lampelicht, waar zoete nachtrust wacht zijn matte…

De nacht schreeuwt zijn wanhoop over de okergele natuurstranden in de zompige zwerversvallei whisky drijft driftig naar de keel in alle omstandigheden te veel voor veelbelovende dwazen wijn en schuldgevoelens ankeren onder het schip van het geweten het onderbewustzijn ijverig zoekt naar de kurk maar vindt geen fles de laatste stappen…

het is een levenskunst om bij het ouder worden in je hart kind te blijven waar werelden elkaar raken verbeelding schaduw tekent in onderlinge samenhang tot ze je uiteindelijk naar de zilte oevers brengen van eigen spiegelbeeld hunkerend naakt en onbedorven in de ziel van een stilleven…