ik weet niet of er een lied bestaat
dat de melancholie wil bezingen
die mijn ogen sluit en meevoert
naar jouw zuchten aan mijn zijde
dat me tot leven beweegt als vrouw
wachtend op een tastbaar teken
nauwelijks een glimp laat zien
me voelen laat hoe in herinnering
ons beeld van liefde smaakt
zonder het gemis…
Ik weet niet wat ik zeggen wil...
maar liefste,
je bent de laatste tijd
zo stil.
Is het het leven,
dat je je hoofd zo moede
op mijn schouder legt?
Is dat de reden
dat je ook vanavond
weer zo weinig zegt?…
zo plotseling weg
schouderophalend, de duimen tussen de bretellen
een buiging en klak af
ook die schelmse lach
-geen tijd-
om afscheid te nemen
en nog vanalles
mijn berevent
ergens daarboven
meer Antwerpen
een stukje Victor
een stukje Verdano
een stukje Cyriel
mooi man
--------------------------------------------------…
Ga aan mij voorbij
blauw dat me niet
bevroeden kan
wat mijn hart beroert
wordt niet in lucht gelezen
ik zuig met lange tenen
diep uit de grond
afgestompt de treur
van de akker
opdat daar groeien mag
wat bij mij is afgeknot
uitgestrekte armen
naar een heldere hemel
is het mijn lot
of de doem van een religie
knotwilg te willen…
2.181
Bezig met laden