Alle inzendingen van Florian+van+Driesteveld

De straten ademen in grijs en groen, waar yuppen aan hun dure koffie nippen, terwijl de armoede haar best moet doen om door de mazen van de stad te glippen. Een omgedraaide pas, een haperend brein, de geur van bonen in de vroege middag. De dromen van de straat zijn vaak heel klein: een tweedehands bankstel en een milde lach. Men spaart er…

De brute overmacht breekt elk verstand, de illusie van controle lost nu op. Als droog, onvruchtbaar zand glijdt uit de hand het trotse bouwwerk van de mensentop. Geen zacht bedrog herstelt de broze schijn, de vrome maskers vallen van het gelaat. Er is geen lichte moed, geen troost voor pijn, wanneer het hart zijn eigen grens verlaat. Ik…

De sombere dag crepeert in het rottende riet, zotte schemering wurgt de geblindeerde horizon met ijzeren hand en sterke vingers. Ik ben de armoedige schilder zonder onderbroek, bezeten door de waanzin van de leegte, die het verstikkende gif en de vitale extase van dit zwarte water drinkt met dorstige keel bang voor de dood, angstig voor…

De dag sterft langzaam weg in het kille, klamme riet, een schemering die de horizon genadeloos omsluit. Ik sta hier aan de rand, een schilder zonder doek, die slechts de broze leegte van dit sombere water zoekt. Daar glijdt hij door de damp, ongenaakbaar en alleen: de witte herfstvogel, een eiland van marmer in de vloot. Zijn veren dragen het…

Kijk dan! het onbeminde bed van de naakte waarheid het schilderspapier wacht geduldig bezeten hongerig naar de volgende natte verfstreek een explosie van groen! bossen! natuur! vrijgevochten onder een strak gestreken hemel waterverf – zeg je maar ik weet wel beter het zijn de zilte tranen die de verf doen vloeien. hark de sombere wolken…

Het is al laat. De schaduwen vallen over de wilg bij het water en de kou strijkt langzaam langs de oever neer. Je moet nu niet meer denken aan de hand van weleer, die zo graag beelden op het doek had willen schilderen. Dat is voorbij. Het duister eist zijn eigen stilte op. Kijk liever hoe de zwaan daar glijdt, geruisloos, een bleke schim die…

De avond zinkt in purperen schaduwen neer bij de wilg, een slapend oog in het rimpelende, koude water. vergeten is de hand die beelden wilde schilderen, wanneer het duister zacht de oever omhelst. Daar glijdt de zwaan, een eenzame, ijzige schim, zijn vleugels dragen het bleke licht van de maan. geruisloos snijdt zijn borst door het stervende…

De avond valt zacht bij de wilg en de plas, ik wou dat ik even een schildertje was. Daar gaat de zwaan, zo prachtig en wit, ik kijk hoe hij rustig te zwemmen zit. Het water is koud en de winter nabij, maar angst voor het donker, dat hoort er niet bij. Hij vaart met zijn borst vooruit door het riet, bang voor de winter? Nee, dat is hij niet.…

het licht sterft langzaam in de wilg waar het water de wortels met zilver beslaat de zwaan is een koning van marmer en trots die traag door de diepe rivierkuilen gaat groen is het woud in zijn knoestige vuist het sap dat omhoog door de twijgen stijgt terwijl het lied van de wind in de bladeren ruist en de stroom het geduld van de aarde vertaalt…

Geen zeperige tederheid meer, geen masker voor de pijn. Geen nonchalante onheilsbeelden om dapper mee te zijn. Hij verdrinkt nu in het spektakel, het theater van het lijden. Machteloos tegen de realiteit, te moe om nog te strijden. Omdat de brute overmacht het wint van het verstand, spoelt de illusie van controle als droog zand uit zijn…

Je verzint een nieuwe naam voor de tijd van de doden, de lichaamsloze zielen die dwalen in het nachtwoud, waar de stammen fluisteren wat de levenden verzwijgen. Aan de verre horizon glanst de grote stad. Wolkenkrabbers steken hun kille, glazen daken in de heldere azuurblauwe lucht— een strakke grens tussen beton en eeuwigheid. Daarboven vliegen…

Het fladdert nog vol grijnzend ongenoegen in het zwarte hart van mijn zoet geworden maagdelijkheid door nachtelijke schuldgevoelens komt die van mij niet overeind ergens in een verre verte boven mijn hoofd staar ik naar dat vreemde plafond en er zijn ook van die donkere uren die een eeuwigheid lijken te duren.…

Achter sombere zomerwolken spelen dronken muzikanten met eenzame zwervers die lucide dromen vertolken. Hun instrumenten janken als honden in het duister, terwijl de nachtvrees aanzwelt tot een hels gefluister. Zij weven hallucinaties van asfalteer en as, en snijden hun vingers aan kapotgeslagen glas. De hemel scheurt open, een zwart en gapend…

Je werpt de muren op zoals een Griekse dichter dat ooit perfect beschreef in geen ontsnappen aan de eenzaamheid alleen alsmaar alleen maar autisme is geen ziekte het is iets anders zijn dan anders wat vaak als normaal wordt gezien ik werp geen blinde muren op en sta open voor iedere waarheid zolang het maar niet jouw leugen is ik…

Waar waarheid in fluistertaal spreekt alleen en eenzaam aan zoete oevers van in zijn bed gedroomde rivieren ligt zijn zweten te wachten in de plaknacht door dwaasheid die zijn ziel ontdekt beleeft hij in het idioom van de passie nieuwe essenties van het woordenspel fraaie woorden die voor vibraties zorgen uitgesproken met hijgend vitaal…

De avond valt, het laatste woord verstomt en in de schemer wenkt een stil begeren Ik zie de dag zijn felle glans verliezen terwijl de nacht met donkere sluiers komt Mijn hand zacht door jouw herinnering wil nog één streling in de tijd bevriezen voordat de uren streng een grens gaan kiezen en de verstilling het gemoed bekommert de nacht…

Het voorjaar valt stil over de stad een deken van verloren zielen ik loop op een herkenbaar pad waar ego’s ronkend tateren en vielen miljoenen zoeken naar de waan van vrijheid, liefde, warmte, feest ik zie hen in de verte staan als vreemde spiegel van de geest ik scoor vanuit een blinde hoek zelfs als de wereld om mij gilt blijft mijn…

Waar leg ik je neer? vraagt ze maar al mijn woorden zijn verdwenen in dit woordeloos bewegen naar niets door haar zwaarmoedige tederheid blijf ik nog stiller dan voorheen wil ik steeds zwijgen over iets tijdens emotionele momenten heb ik geen intieme respons Waar ben ik ? vraagt ze en ik blijf haar een antwoord schuldig mijn onwetendheid…

Een verre grijze horizon strekt zich uitgeslapen uit in landschappelijke gebarentaal die jij niet alleen kunt begrijpen emotionele momenten zonder luwte en intieme rust vinden zuurstof in nieuwe bezinning alsof de ander dichterbij komt je bent weer terug naar wie je bent geworden na alle veranderingen ben je weer jezelf zoals je was…

Het wortelen van onze liefdesaffaire kost de nodige moeite nu de weg naar dichterbij plaatsvindt via jouw liefde en ik niet de juiste emoties kan vinden om lief te hebben wat voor jou woordloos in het leven zo belangrijk is ik benader slechts een houden van...…

Misschien ben ik niet de mooiste man in het onverdroten voorjaarslicht maar mijn intelligentie spreekt boekdelen er is een artikel in een encyclopedie over mijn nijverheid geschreven om orde in de chaos te scheppen deel ik handtekeningen uit aan wildvreemde mensen die net als ik lederen sandalen dragen en zonder kleren door het leven gaan…

Wie zou hier als een letter willen staan meerdere letters zelfs, voor de gezelligheid of misschien weldra met jou als een woord zodat we samen zinnen worden, groot of klein onbedorven zonder te bedelen maar we staan hier trots als voorjaarsboom in een bos tussen honderden andere bomen om de wereld van verse zuurstof te voorzien.…

Iemand uit de hogere sferen van de goede smaak leest met je mee tijdens de literaire avondwandeling ze heeft een roze paraplu en ze draagt witte snobkousen ze loopt voorzichtig in een cirkel als een balletdanseres tussen neergestreken vlot gebekte vogelsoorten en luidruchtige baard dragende buurtbewoners ze zegt dat ze jouw gedicht niet begrijpt…

Oogstmaan boven de oude wijk geen zin meer in verraad of gezeik de minnaars van goede vrede bevredigen de zoete stilte zijn hand glijdt over het schaamrood van zijn meest intieme dromendans hij hoort het nachtlied van tedere eenzaamheid en valt eenvoudig diep in voorjaarsslaap.…

De vitale jeugdjaren van weleer zijn heengegaan in droeve armoede de Oud Hollandse havenstad geurt intens naar zoete kamperfoeliebloesem een goede vriend loopt over de kade hij hoort jouw stem nogmaals twijfelen tijdens het nagelbijten van tijd neemt hij afscheid nu het nog kan hij mag je niet laten lijden of langzaam van ellende dood…

Door vrijwillige winnaarsnachten vrolijk vergeetachtig vruchtbaar onvoorzichtig wellustig opgewonden in falende duisterwetenschappen vol donkere heimweefantasie naar waarheid van de zilte kust der blonde struikelduinen lekker struinen, blootsvoets naakt jongleren vrije vogelvriend veroveraar vlinder vrijheidsstrijder, minnaar in warrige…

Vrolijk dansen wil ik met dat zwarte schaap langs ongeziene grenzen rivieren in het landschap het geliefde zwarte schaap neemt duisterschaduwen van metershoge populieren mee naar de zilte kustlijn maandansen wil ik als dat kan dansen en genieten zal ik met het zwarte schaap het hoge groene gras mijn twijfelende bed in het gulzige…

In donkere gedachten heb ik mezelf gevonden een theatrale clown voor een anoniem publiek een deken van grijze mist over mijn denkwereld die zich dapper uitstrekt, maar op de vlakte blijft wanneer het gaat om echte stoere mannenzaken iedere avond hetzelfde doorzichtige toneelstuk ik ben mezelf, een ziel als deel van het bestaan in de hoofdrol…

Er klinkt muziek van stille eenzaamheid in klank gecomponeerd door een notaris bij de verjaardagscake in grootmoeders appartementje in het Oosten van de oude stad haar droeve lach bloeit op in leedvermaak over wat het leven heeft gegeven haar medicijnen snel genomen de dood knaagt aan haar tenen ze loopt verward naar een keukenkastje een…

Maanlicht over het droomland flirt verlegen met een waarheid een ander palet in tijdloos gaan een witte serene maagdelijkheid geeft kennis van een eigen stijl woorden herhalen zich onhoorbaar alsof een echo vloekt in stilte tussen gedichten en rivieren restanten uit een ver verleden hoop, onmacht en kerstbomen liggen stapels hoog op…