Alle inzendingen van Florian+van+Driesteveld

Je verzint een nieuwe naam voor de tijd van de doden, de lichaamsloze zielen die dwalen in het nachtwoud, waar de stammen fluisteren wat de levenden verzwijgen. Aan de verre horizon glanst de grote stad. Wolkenkrabbers steken hun kille, glazen daken in de heldere azuurblauwe lucht— een strakke grens tussen beton en eeuwigheid. Daarboven vliegen…

Het fladdert nog vol grijnzend ongenoegen in het zwarte hart van mijn zoet geworden maagdelijkheid door nachtelijke schuldgevoelens komt die van mij niet overeind ergens in een verre verte boven mijn hoofd staar ik naar dat vreemde plafond en er zijn ook van die donkere uren die een eeuwigheid lijken te duren.…

Achter sombere zomerwolken spelen dronken muzikanten met eenzame zwervers die lucide dromen vertolken. Hun instrumenten janken als honden in het duister, terwijl de nachtvrees aanzwelt tot een hels gefluister. Zij weven hallucinaties van asfalteer en as, en snijden hun vingers aan kapotgeslagen glas. De hemel scheurt open, een zwart en gapend…

Je werpt de muren op zoals een Griekse dichter dat ooit perfect beschreef in geen ontsnappen aan de eenzaamheid alleen alsmaar alleen maar autisme is geen ziekte het is iets anders zijn dan anders wat vaak als normaal wordt gezien ik werp geen blinde muren op en sta open voor iedere waarheid zolang het maar niet jouw leugen is ik…

Waar waarheid in fluistertaal spreekt alleen en eenzaam aan zoete oevers van in zijn bed gedroomde rivieren ligt zijn zweten te wachten in de plaknacht door dwaasheid die zijn ziel ontdekt beleeft hij in het idioom van de passie nieuwe essenties van het woordenspel fraaie woorden die voor vibraties zorgen uitgesproken met hijgend vitaal…

De avond valt, het laatste woord verstomt en in de schemer wenkt een stil begeren Ik zie de dag zijn felle glans verliezen terwijl de nacht met donkere sluiers komt Mijn hand zacht door jouw herinnering wil nog één streling in de tijd bevriezen voordat de uren streng een grens gaan kiezen en de verstilling het gemoed bekommert de nacht…

Het voorjaar valt stil over de stad een deken van verloren zielen ik loop op een herkenbaar pad waar ego’s ronkend tateren en vielen miljoenen zoeken naar de waan van vrijheid, liefde, warmte, feest ik zie hen in de verte staan als vreemde spiegel van de geest ik scoor vanuit een blinde hoek zelfs als de wereld om mij gilt blijft mijn…

Waar leg ik je neer? vraagt ze maar al mijn woorden zijn verdwenen in dit woordeloos bewegen naar niets door haar zwaarmoedige tederheid blijf ik nog stiller dan voorheen wil ik steeds zwijgen over iets tijdens emotionele momenten heb ik geen intieme respons Waar ben ik ? vraagt ze en ik blijf haar een antwoord schuldig mijn onwetendheid…

Een verre grijze horizon strekt zich uitgeslapen uit in landschappelijke gebarentaal die jij niet alleen kunt begrijpen emotionele momenten zonder luwte en intieme rust vinden zuurstof in nieuwe bezinning alsof de ander dichterbij komt je bent weer terug naar wie je bent geworden na alle veranderingen ben je weer jezelf zoals je was…

Het wortelen van onze liefdesaffaire kost de nodige moeite nu de weg naar dichterbij plaatsvindt via jouw liefde en ik niet de juiste emoties kan vinden om lief te hebben wat voor jou woordloos in het leven zo belangrijk is ik benader slechts een houden van...…

Misschien ben ik niet de mooiste man in het onverdroten voorjaarslicht maar mijn intelligentie spreekt boekdelen er is een artikel in een encyclopedie over mijn nijverheid geschreven om orde in de chaos te scheppen deel ik handtekeningen uit aan wildvreemde mensen die net als ik lederen sandalen dragen en zonder kleren door het leven gaan…

Wie zou hier als een letter willen staan meerdere letters zelfs, voor de gezelligheid of misschien weldra met jou als een woord zodat we samen zinnen worden, groot of klein onbedorven zonder te bedelen maar we staan hier trots als voorjaarsboom in een bos tussen honderden andere bomen om de wereld van verse zuurstof te voorzien.…

Iemand uit de hogere sferen van de goede smaak leest met je mee tijdens de literaire avondwandeling ze heeft een roze paraplu en ze draagt witte snobkousen ze loopt voorzichtig in een cirkel als een balletdanseres tussen neergestreken vlot gebekte vogelsoorten en luidruchtige baard dragende buurtbewoners ze zegt dat ze jouw gedicht niet begrijpt…

Oogstmaan boven de oude wijk geen zin meer in verraad of gezeik de minnaars van goede vrede bevredigen de zoete stilte zijn hand glijdt over het schaamrood van zijn meest intieme dromendans hij hoort het nachtlied van tedere eenzaamheid en valt eenvoudig diep in voorjaarsslaap.…

De vitale jeugdjaren van weleer zijn heengegaan in droeve armoede de Oud Hollandse havenstad geurt intens naar zoete kamperfoeliebloesem een goede vriend loopt over de kade hij hoort jouw stem nogmaals twijfelen tijdens het nagelbijten van tijd neemt hij afscheid nu het nog kan hij mag je niet laten lijden of langzaam van ellende dood…

Door vrijwillige winnaarsnachten vrolijk vergeetachtig vruchtbaar onvoorzichtig wellustig opgewonden in falende duisterwetenschappen vol donkere heimweefantasie naar waarheid van de zilte kust der blonde struikelduinen lekker struinen, blootsvoets naakt jongleren vrije vogelvriend veroveraar vlinder vrijheidsstrijder, minnaar in warrige…

Vrolijk dansen wil ik met dat zwarte schaap langs ongeziene grenzen rivieren in het landschap het geliefde zwarte schaap neemt duisterschaduwen van metershoge populieren mee naar de zilte kustlijn maandansen wil ik als dat kan dansen en genieten zal ik met het zwarte schaap het hoge groene gras mijn twijfelende bed in het gulzige…

In donkere gedachten heb ik mezelf gevonden een theatrale clown voor een anoniem publiek een deken van grijze mist over mijn denkwereld die zich dapper uitstrekt, maar op de vlakte blijft wanneer het gaat om echte stoere mannenzaken iedere avond hetzelfde doorzichtige toneelstuk ik ben mezelf, een ziel als deel van het bestaan in de hoofdrol…

Er klinkt muziek van stille eenzaamheid in klank gecomponeerd door een notaris bij de verjaardagscake in grootmoeders appartementje in het Oosten van de oude stad haar droeve lach bloeit op in leedvermaak over wat het leven heeft gegeven haar medicijnen snel genomen de dood knaagt aan haar tenen ze loopt verward naar een keukenkastje een…

Maanlicht over het droomland flirt verlegen met een waarheid een ander palet in tijdloos gaan een witte serene maagdelijkheid geeft kennis van een eigen stijl woorden herhalen zich onhoorbaar alsof een echo vloekt in stilte tussen gedichten en rivieren restanten uit een ver verleden hoop, onmacht en kerstbomen liggen stapels hoog op…

Er is rust in een hoofd, maar het is steeds het hoofd van een ander die slimmer is dan ik met meer bijzondere eigenschappen die minder tekortkomingen heeft en pienter om zich heen kijkt nu de wereld om zijn mening vraagt is er een dorst, die bij zijn hoofd hoort of ik even met mijn hart naar de maan wil gaan, met die kinderlijke ijsmuts…

Hoe probeer ik in de eindeloosheid te blijven van een tijdelijk verblijf hier op deze planeet hoe kus ik een maagd zonder te blozen vergeet ik morgen alles wat ik weet luister de muziek gaat over regenbogen de hoogste noten vangen nu een zoete wind er zijn nog zoveel dromen over ik waan me nu gelukkig als een kind laat me leven liefde geven…

Eik manifesteert zich nadrukkelijk als stoere eenvoud in het landschap waar stilte in zingeving eenzaam voelt eik bereidt zich voor op eikeltjes zodra de zomerzon is verdwenen trekt hij zijn mooiste kleren aan in rood en bruin en wakend geel eik maalt niet om weer en wind is nu boom en voelt zich loom eik is volwassen, was ooit kind.…

Generalisaties vieren weer hoogtij mannen zijn mannen, vrouwen zijn vrouwen in dit ooit zo koude groene kikkerland van verliefde dieren en mensenhanden mensheid heeft tijd nodig om na te denken maar muren blijven muren, deuren zijn deuren bedrog blijft bedrog, mensen liegen, stelen zijn niet te vertrouwen, zoals zovelen.…

Nu gitzwarte nachtmerries galopperen over in duister gehulde groene heuvels libellen dauwdruppels drinken uit onzichtbare liefdeszinnen omdat zij jou innig lief heeft in benevelde bibliotheken op zoek naar pure liefde ben ik bij je in verlegenheid naakt in de zwoele nacht.…

Ergens kronkelen zoete golven in zacht bewegen op en neer vissen springen boven water zwanen stijgen op uit zilverpapier emoties buitelen over elkaar penselen schetsen tederheid van de wind, een lentewind tussen oorlog en vrede en haar zijdezachte haar een landschap vol met groene oevers gele lissen en libellen gloed van een rode…

De stille nachten zonder jou zijn toch net alsof we samen zijn zo voelbaar in oude gewoontes jij en ik zijn samen in onze liefdesdromen jeugdige energie bruist uit eigenzinnige bronnen de verse lakens van het nieuwe bed dragen geen dierbare herinneringen je bent er niet, dat is niet fijn toch is het net alsof we samen zijn.…

Een papegaai spreekt over waarheid de snavel moe door eigen retoriek vanaf het moment dat je inziet dat ik iemand anders ben dan jij tussen depressies en droeve wanen nabij zoete dromen en wild verlangen vanaf het ogenblik dat je begrijpt dat jij iemand anders bent dan ik voorbij alles nabij het tegenlicht ben ik echt met mijn vedergewicht…

De voorzichtige inschatting dat je mij vanwege jouw vaak grenzeloze grapjes doet denken aan een clown komt niet voort uit onverschilligheid ik ben een fan van de vrolijkheid van komieken, ze geven het leven bravoure en zorgen menigmaal voor lachsalvo's perfecte echo's voor het ego het is meer dat ik jouw verdriet nu beter begrijp door jouw…

Waar waarheid in fluistertaal spreekt alleen en eenzaam aan de oevers van in zijn bed gedroomde rivieren door dwaasheid die zijn ziel ontdekt beleeft hij in het idioom van de nacht nieuwe essenties van het woordenspel korte woorden die voor vibraties zorgen uitgesproken met hijgend vitaal stemgeluid hij penetreert nu dieper in zijn liefdesdroom…