Alle inzendingen van Iniduo

dit is het punt tussen twee verre kusten halfwaarde van herkenning met oog tot oog de weg naar erkenning zonder wederkeer in gezamenlijke nadering elkaar te ontmoeten aan te raken halverwege…

er gaat niets boven lucht die ruimte verplaatst die landschap tastbaar maakt en het uitzicht eindeloos het is mogelijk naar kleuren te luisteren, om blind te gaan het verleden van aarde te ruiken geduld te proeven we begeven ons naar ginds in gebroken lijnen van een tunnel het oppervlak van ogenblik en kijken door samenknijpen…

op deze ochtend van pas ingedaalde sterren met ruis van de dag die altijd klinkt als klanken onder een boog in de rots, of als runderen in de wei begrensd door een wereldbeeld waaruit geen licht ontsnapt blijkt het aangevoerde woord als luister bijgezet…

het is al laat voor een bericht vandaar dit rechtlijnige alles binnen handbereik -teveel om te herhalen de overtuiging is rotsvast het zicht beperkt in galop naar de stal als veldstorm of flitskraak het pad van twijfel ligt haaks op de rijrichting inmiddels is het te laat om nog ten halve te keren we zouden figuurlijk kunnen…

zolang een sluitende definitie ontbreekt blijft twijfel bestaanbaar met het zuur van onrijpe bessen als legering van geest is troost breekbaar zacht als antwoord op plicht op verzaking zo zacht dat metaal smelt in je hand…

met mildheid van schreden zachtheid van tandeloze wolken regenloos tot hemel als wisseling van denkbeeldige wacht hedendaags bezongen nog onvoldragen tot meimaand dit is werkelijk nieuw leven…

tot hier is waar breedte zich tot lengte verhoudt als functie van verwijdering of nadering de eerste stap een zucht van oosterlengte als reis door wandelgangen hartzeer ten spijt diepgang kent een einde weerzien een begin -zo’n beetje vanaf hier…

zometeen breekt de nacht kleiner dan deze ruimte hier, als gelijkenis met een plek die ter plaatse heet even donker als de toevlucht naar geborgen binnenvlees naar een voorlopig einde door onbegonnen werk met een lichtval die voor slapen geschikt lijkt dan treedt een kalmte in als zinnebeeld van lichaam tot wisseling van wacht…

staande in de ontvankelijkheid van licht gelegen aan veredeld water aan voorgedrukt evenwicht ontsnapt geruisloos geruimd kwetsbaar als kattenkruid wentelend in wanorde zie deksel voor houdbaarheid buiten ademt een horde -met stervend geluid…

verblijf nog even verpoos met lege dozen beidt uw tijd tref ergens aan een aanzet tot de wet van eeuwige constante te lezen wat er staat een zwartregel zwijgzaam zoekend naar het gezochte niet minder staal dan hard niet minder zee dan oceaan niet minder verloren dan gemis niet minder gebeurd dan werkelijk…

naam bij gezicht niet in een glansrol maar als zachte hand die me draagt als ik zelf vergeet te staan of vervaag met inkt in regen voor als het mocht dagen in de pauze tussen ademteugen als gelijkenis op vervulling van wensen voor wie ik niet zie maar ook nooit meer verlies…

dit is haast een must nog meer dan voorheen hou in gedachten dat elk woord telt vermijd eindeloos zoeken het regent vrede op het balkon verder weg klinken schoten het najaar dreunt vandaag nog luider dan voorheen er schuilt stilleven als steentijd in dit verlaten huis soms terugkerend of definitief; het schaap vermijdt zijn wol…

naijlend in tussenvorm met overhang boven velden de aanloop naar het aantrekken van een jas de vergrijzing van blauw overvolle fietspaden de geur van een nieuwe school het schijnsel van kunstlicht meeruren voor de tv en dat bij gekortwiekte dagen geur van bos, bier en brandhout het afgezakte thuiskomen en overblijven bij intredende…

de dichter is dood ieders dood komt dichterbij dan is het boek dicht…

geen voorbeschouwing wel erflatend artefact in aarde te ontgronden dagzoom, stuifmeelkorrel luister hoe verweesde stilte de vertelling overmeestert strak uitgelegd liggen de iconen meerdaags ongezoet bijgezet in praalgraf -foto’s ontbreken menu noch maaltijd, alles van cijfers ontdaan voren en sporen doorakkerd ga terug met…

ik vraag me af wie ook naar deze lichtbron kijkt op hetzelfde ogenblik een andere plaats wellicht hoor ik ‘n gedempte stem op dit twijfelachtig halfrond? het strand ligt vol nachtelijke schelpen kiezels en korrels houden zich in het water schuil kalkhoudend, zo stelt dit moment zich voor nog altijd prikkelarm maar terdege aanwijsbaar…

licht daalt af een kom bebouwd de kat grijs -welbeschouwd adempauze zeewater bedaart een tijdstip naderbij het hart licht bezwaard…

en we noemen haar maan -nieuwe maan ter onderscheid van de oude maan om verwarring te voorkomen in een voorburgerlijke tijd moet alles nog blijken is niemand doof of in de wind geslagen toch blijven onze roepnamen ongehoord de vlucht naar ‘t heden slaat een bres waar precies waarschuwen we voor een dode maan in ongelezen nawoord…

dit is niet tijdelijk evenmin voorwaardelijk klinkt als uiteenzetting halverwege aan te treffen we bevinden ons in bewoonbaar gebied op gepaste afstand van eerdaags vertrek van lichtjaren ontdaan in directe nabijheid zelfs in onbepaalde mate recht voor onze neus volstrekt feitelijk; staande op grond die aarde ademt…

hoe verder de verte leek hoe dichter bij mezelf ik was over de weidse velden liep een spiegelbeeld voordat ik dat kon inlijven -op mijn netvlies vastleggen bracht een naderende sluier mij verder van zienderogen…

dit geheel moet nog uiteenvallen in de som van alle delen het vruchtvlees is nog niet volmaakt gedragen tot voortgang tot hier geldt berichtgeving als vanouds onder voorbehoud door tijdgebrek komt het moment zich in grondlagen te onteigenen eerder dan ontwrichting in voorbestemde bloedlijnen uit lijfsbehoud van het eigen totale,…

deze plek is onbekend toch zegt iedereen ervan te weten alles rechtlijnig, geen doolhof van twijfel of milde fluister hier is geen waarheid te vinden daarvoor is de vindplaats te stellig het water nog te vloeibaar en bomen te schaars voor bos voorbij onaangeroerde weelde lonkt wederkeer in veilige haven het blijft bij woorden, vastgelegd…

de bezigheid van het voortbewegen trekt diepe sporen in de bedding van een volgzame kalender welke dag wordt het vandaag hebben alle dagen namen zodat we weten van hoe en wanneer wat als alle muren op elkaar lijken weten we dan nog waar we zijn zonder te hoeven vragen om over het tijdstip maar te zwijgen en alle vruchten die nog nadragen…

het is hier weids maar niet wijdvallend binnen grenzen kleurt deze achtergrond anders dan voorheen een toebehoren, onvervreemdbaar maar niet ondeelbaar kijk, daar loopt een wandelaar nog net binnen zichtruimte zolang gebroken adem binnen alle perken blijft is het hier goed toeven zelfs met gestrekt been, warempel…

dit is een klaarwakkere dag die gisteren nog niet geboren was de ochtend lijkt voorlopig op niets de avond moet nog neigen naar verdrinken in achterblijven verdorren door droogte wachten wellicht op wat tussenbeide komt of nooit wat daarna volgt is gerangschikt tot woorden neergedaald op papier gebeurtenissen beschreven als schermbloemige…

mogelijk waren we eerder al tegen ons weerzien aangelopen maar het geheugen gaat vaak aan de haal met beeltenissen enfin, we plukten onze dag en besloten al plukkend te vertrekken naar een samenkomst, mochten we alsnog ieder van ons verlaten om onderweg mee te voelen plaats te geven en lot te bestemmen…

daar is regen voor om te groeien en te bloeien door met een hoosbui weg te spoelen wat in de weg zat waarna lucht klaart zodra wolken weergaloos verwaaien (kijk maar omhoog en merk hoe leeg afwezigheid kan zijn) nu vogels vleugels hebben resteert ons ‘n vleugje verlangen dat op de achtergrond droogt met traanvocht bij verdunde…

is het kennen of weten de som of de proef gangbaar of draaglijk men zegt dat de geur het meest tastbare zintuig is en dat men op de tast moet zien om luister bij te zetten om met gelijke tred te lopen door dezelfde straat om in een opheldering te verblijven ter plekke…

vandaag is de dag besproken met afgewogen woorden in principe onontkoombaar en dagelijks wederkerend als onvergankelijke noodzaak -natuurgetrouw beschreven hoe de laatste weken eruit gaan zien weet niemand wel dat steen zich niet laat roosteren in de middernachtzon alle deelgenoten, stroomdraden dwarsliggers en bovenbazen allen…

het lijkt al laat maar het moet nog vroeg worden stationair voorlopig -zonder verplaatsing aldus er is geen tussenkomst geen herhaling ook hier liep je niet ook al oogt dit vertrouwd hier ben je nooit geweest zelfs niet in jouw gedachten dit moet mijn herinnering zijn ook al kan ik mij niets heugen…