Alle inzendingen van J.bakx

Laat toch het weven Clotho jongste schikgodin Stop nu je gespin Het kortste strootje Voor het geknakte leven Atropos knip door Clotho weef niet meer Die fragiele levensdraad Sla acht op de wens Atropos bedenk Meten is vaak niet weten Van een diep verdriet De meetstok is zoek Het weefwerk is neergelegd Geen gesponnen draad Wat…

mijn ziel maakt antivries waarom wil zij overleven als een plant in poolgebied ik schik bloemenkransen op je graf terwijl ik wacht op een ver bericht van jou misschien ben je alleen maar even verdwaald zwerf je een beetje zou het kunnen dat je aan een ketting van veren uit de hemel zakt mijn hoofd met zachte handen vastpakt…

Wij leefden gedroomde jaren In het landschap van de liefde Wij legden ons neer Tegenover de hemel Onder de oude bomen Tussen de bloemen Een licht vuur liep door onze huid In somber ochtendlicht Weet ik niet Waar mijn liefste is Zijn stem stil en ver In de lucht op trage wieken Een roerloos evenwicht De leegte die onder mijn voeten…

stevig en helder doorstaat zij de jaren temidden van olijfgaarden en rotsige kliffen spreekt zij geen grote woorden moedig houdt zij vol zij blijft thuis elke dag opnieuw schoonheid die de tijd doorstaat geen blinkende sabel of verbluffende daden de oorlog rijdt zij niet tegemoet zorg trouw en volharding moedig bewaart zij de…

Na het sluiten van de ziel Lijkt niets meer op hetzelfde Zodra het hart zich opwerpt Wil het op de ziel gaan lijken. Maar eerst moet de ziel Dat willen. Jij Heeft jouw hart ook op een ziel Willen lijken. Lijkt het liever Op een weiland Vol paardenbloemen. Soms gaan meerdere dansers Met een gelijk aantal dromers Van start. De ziel echter…

Het onbeschrijflijke onbereikbaar achter de bergen waar het reusachtige woont. Daar op onzichtbare hoogte sluimert de poëzie waar ik niet bij kan. De zeldzame schittering in jouw ogen.…

ik heb liedjes zonder woorden voor je gezongen ze raakten verloren tussen grijze bomen het lot dat alle liederen is beschoren glinsterende tranen nestelden zich in de warboel van je baard in de gloed van de maan hoorden we iemand huilen het was te vroeg om weer te keren naar zomerse dagen te laat om te voelen alsof de zon wat…

blijven zitten en maar kijken naar de plukjes wol van zijn vacht naar de hoefjes de vastgebonden pootjes blijven zitten en maar kijken naar de witte wimpers boven het open linkeroog tegen een zwarte achtergrond het schaap moederziel alleen blijven staan en maar kijken van de catalogus naar het onovertroffen schaap tegen de…

bij zonsondergang werden de ramen zo roze als bloemen totdat de zon de hemel verliet om middernacht waren ze zo zwart als inkt toen de dichter zijn vragen losliet de vergeefse verplaatsing van letters van tafel naar inktbak een gedicht dat niet werd gebouwd hoe schep je taal als zoveel verschillende woorden hetzelfde betekenen?…

letterwoorden schuiven van daar naar hier op onbeschreven papier verlies van veren scheren in een nooit eindigende pennendans schaarse leegte wit dat niet wijken wil in hardvochtige tijden niemand vraagt taalt naar stuntelige taal in hanenpoten schrift krakende woorden zonder vleugelslag waar niemand kan komen ongewisse…

over het verre ijs van de dood een geheim landschap waar niemand kan komen zwerf jij in slaap en stilte tussen het wit en het zwart duizendjarige stenen een klok zonder cijfers een gans op de vleugel woorden van inkt alleen maar dit gedicht…

hij vraagt niet als zij in het voorbijgaan een eiland van louter schapen ziet het diepblauwe water naar zilvergrijs verschiet hij kijkt niet als zij in het voorbijgaan de lucht van hemelsblauw dan rozerood naar ultramarijn verschuiven ziet hij praat niet als zij in het voorbijgaan naar een verdwaalde stormvogel wijst twee kleine valken en…

haar hart reist als verstekeling met hem mee vrouw zonder schaduw op een kraterrand het epitome van alles een beetje van eigenlijk niks zij plengt tranen haar offerande voor zijn behouden reis de maan maakt plaats voor een zachtroze zon het wordt eindelijk stil…

je kunt alles overleven zei de overlever als je er maar de zin van inziet pomp langzaam en gestaag je vleugels op voor de ontsnapping aan de kooi oefen iedere dag het leven is schitterend zelfs hier zei een levenslang gekooide vogel laat dit je tijd van broeden zijn van uitgesproken vergezichten van pathos om de ziel te raken…

gekleed in zijn wijde verenpak zwaar van verborgen verlangen droomt kraai dat hij niet is zwarte vogels verstaan de kunst van rebelleren wanen worden uit vuur geboren handlezen is voor dwazen kraai is niet bestemd om de wereld te begrijpen vanuit het kraaiennest haakt zijn blik achter verdwijnende wolken ik ben denkt kraai hoe…

zij vroeg zich af of zij ooit haar vleugels uit zou slaan bij het ochtendgloren ooit met buitelende gevederde taal iemand op aarde zou raken zou zij ooit poëzie uit de lucht plukken en de angels omarmen zij vroeg zich af of zij ooit met de rouwende lijster een lied van verdriet zou delen ooit de tere hartenklop van de nachtegaal…

onvoorbereid op deze winter knarsen vernielde dromen in broze handen beschroomd licht schuift tussen haar en de wereld zij gaat niet dood niet dood aan barrevoets lopen zij sterft alleen in verloren tijd…

ontsnapt aan hemels sirenen-gezang eenogige reuzen verslagen zo nu en dan de handen gebrand soms te hoog naar de zon gevlogen zij leerden het vallen kennen bleke tijden te doorstaan bufferden zich tegen de felheid van tegenslag en pijn toen zij veranderd waren niets meer hetzelfde was brak de thuisreis naar binnen aan de odyssee hun…

in het zwarte water van verdriet verdringt zich de taal van as boven de bomen verwaait het ijle lied van rouw handen klemmen zich vast aan de rand van de stalen brug woorden willen weg het hart kraakt het kraakt van gemis…

het is de zware vlucht van de zeegier die diepe trage vleugelslag hij weet dat de zee groot is groter dan het leven onverschrokken schreeuwt hij de wereld van lichtgeraakte goden toe zeegeraas smoort zijn zachte sissende geluid als in een meditatieve bespiegeling hangt hij soms stil in de lucht hij weet dat de zee groot is groter…

hoe jij op een eilandje leek ineens uit het water leek op te rijzen losgezongen van waar je was dat ik niet heb opgeschreven hoe je doodging stap voor stap op die gitzwarte dag dat ik in die laatste nacht naast je zat hoe jij de adem van mijn leven weggesleurd werd ik luisterde naar elke ademteug het bewijs dat ik nog steeds jou mijn…

dat je tussen de bomen naar haar zwaait gebaart dat je bijna thuis bent dat je op een bankje naar haar wuift een klopje met je hand op de lege plek dat zij in broze ogenblikken niet weet waar zij is…

lazen we in stenen inscripties woorden van geliefden waren het hemellichamen sterren zon maan kometen op kalksteen leugens in steen wellicht broze betrouwbaarheid dromend verbeelden twijfel is een kunst de schoonste kunst misschien…

1 Hoe dicht je duisternis naar het blauwe licht? Denk vannacht eens lang zonder handen voor je gezicht over een transformatie in roze witte en blauwe kleuren als een reine de sel alsof je zilte wanhoop vleugels geeft. 2 Wat blijft eigenlijk van leven over als je blijft kauwen op pijn? Hoe dicht je de chaos naar harmonie zonder een nabije…

nu ik ie nooit meer aanraken kan je werd bedolven onder lagen zand rouw ik als een wilde olifant waak ik bij je graf dek ik je met bloemen toe schreeuw ik het luidkeels uit nu ik je nooit meer strelen kan noch zoete woordjes fluister je handen niet meer voelen zal rouw ik als een radeloos dier mijn handen grijpen diep en droevig in…

ik ben slechts een man slapend op pallets van hout vanonder zijn jas een meermaals roepen is hij alleen maar de man die op pallets slaapt man slapend op hout breed palet zonder kleuren vlonder verdreven vanonder zijn jas roept een slechts drijvende man alleen slaap ik maar…

een onbevattelijk gemis neemt een vlucht in de overblijfselen van hoge pilaren verloren herinneringen vinden in oude tempels een verwoest en verlaten huis vanuit mijn lichaam dat ook het jouwe was schrijf ik in de palm van mijn hand jouw naam…

in een monorail zweeft zij met de glimlach van een verloren kind boven de ongrijpbare tijd speelbal van wind en stroming in haar bloed duizelt het lied van de reis van een vogelveer de kilte eet haar lichaam op zij verdwijnt in de nacht zij heeft nooit bestaan…

Toen de narcissen net weer bloeiden wilde hij zich draaien nog eenmaal zich draaien naar het licht Met dodelijke blik en haastige armen wierp de nacht een verstikkend net om hem heen. Doof nu maar het tedere lentelicht gelast de sterrenregens af laat puinwolken de aarde in het donker begraven. Zij floreerden in de schaduw toen zij…

weef met engelengeduld poëtische draden uit de zwartheid van het licht laat taal uit het raamwerk breken breng woorden van schoonheid en troost zing met zachte stem teder en humaan een lied op het onvoorspelbare ritme van het water bevrijd de wenende watergeest en alle fragiele hemelbewoners…