inloggen

Alle inzendingen van Jagradra

18 resultaten.

Sorteren op:

pure liefde en dode bloemen

netgedicht
2.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 295
ik heb van pure liefde bloemen doodgetrapt die bedoeld waren voor in je haar onhoudbaar zijn de vonken die door mijn neuronen razen en mij dwingen een onbenoemde roos voor je te maken niet zomaar even plukken ik wil haar ontrukken aan mijzelf…
jagradra8 augustus 2007Lees meer…

Tafel voor twee

netgedicht
3.0 met 11 stemmen aantal keer bekeken 1.277
Ik dek nog steeds voor twee. Uiteraard één tafelkleed, maar wel twee borden met bestek. Voldoende brood, fruit en beleg. Het geheel gecompleteerd met thee en eitjes in hun dop. En altijd eet ik ook het jouwe op, behalve die lekkere eitjes. Waarvan ik er maar ééntje eet. De tweede is jouw lege kop; die plet ik op het tafelkleed.…

Liefde en zo

netgedicht
3.0 met 7 stemmen aantal keer bekeken 877
Ik haal met liefde alle aardappelen één voor één uit de grond. Voor jou. Daarvoor heb ik ze ook verbouwd. Alleen voor jou. Voor de lange winters. Samen schillen en bakken met eigen boter. Weet je nog, dat we dat hadden afgesproken. En dan slacht ik er een varken bij. Ook alleen voor jou. Maar dat hoeft niet meer. Het gras van de buurman…

Overgang

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 503
Ik herinner mij nog goed de dag dat ik een vlinder was. Een eendagsvlinder op een witte roos. Ogen op de zon gericht was ik verblind en zag de dood niet komen. Ontstegen aan mijn lichaam nog even een vluchtige mensenhand, die mij het leven had ontnomen. Toen ik terug mocht komen koos ik de kracht van zijn zoon.…

Halte?

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 171
De bus rijdt nog; eindbestemming onbekend. Ergens in het midden zit ik. Aan het raam Kan er onderweg niet uit. Dienstregeling doemt tot de remise. En donker is het. Alleen binnen neemt het de tijd mee. Neemt het de tijd. Het buiten spiegelt slechts en de voerman laat ons raden. Waarom het daar doorgronden? Het donker duiden.? De klokken…

De zon schijnt

netgedicht
2.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 249
De zon schijnt. Het is donker. Aan de overkant staat een glazen boom. Eén voor één vallen takken af. De man veegt zijn scherven in het water. Vissen zien enkel kleine spiegels zonder beeld. Maar de zon schijnt. Het is nacht.…

Hé! Daarboven.

netgedicht
3.0 met 8 stemmen aantal keer bekeken 313
‘Hé! Jij. Daarboven. Of ben je er weer even niet. Hoe kan ik dan geloven, dat wat jij ons beloofd hebt ook datgene is wat ik steeds zie. Of vind je mij een muggenzifter, die zich niet helemaal ontsluit en op al jouw slakken zoutzakken leeg. Kom, leg het me dan nog eens uit. Het was toch jouw besluit, die Tsunami; of ben je niet almachtig…

teuzelkneukels

netgedicht
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 541
Reukel, teuzels, kneukels meuzen en over weuzels denken. Maar intussen wel allemaal deuzen in de hal. Wanneer je streukelt komen overal kneuzels voor de val. Kun je beter je deukels sparen voor de dreuvels van de bioboer. Die ouwehoer van driehoog achter met zijn leuter op de loer. Hoerendol wordt je van zijn keutels op de vloer. Stuur…

muizenplaag

netgedicht
2.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.328
Grijze muizen overal. Een plaag en zeeën van tijd zichzelf te onderscheiden. Die duffe lullen in musea, nooit na afloop een derde helft. Fietsen in een flitsend jack, schilderen, dichten, macrameeën. En sinds kort ook sjokken met van die stokken. Nordic walking en na afloop koffie met gebak. Heb wel zin ze plat te rijden in hun pseudo-sportieve…

Altijd op zoek

hartenkreet
3.0 met 7 stemmen aantal keer bekeken 2.242
Het praat, het schatert, slaat hier en daar op schouders en kan aangenaam gezelschap zijn. Aangedaan ook wel eens, maar dan verborgen achter grimassen. Het masker wordt wel flexibeler in de tijd. Verwijten als zou het aangeboren zijn snijden geen hout. Of zou het toch aangeleerd zijn door moeder. Vindt hij zich daarom zo vaak aangeschoten…

geen verval

netgedicht
3.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 289
Afgekalfd land, rotte palen en golven zonlicht opnieuw zichtbaar in spiegelend water; versprankeld onder een gebroken wolkenlucht Zwermen zilveren vogels bespelen een vluchtige harp, waar schichtige vissen spiegels verscherven; beelden verbrekend van dood hout half verzonken in moeras Ogenschijnlijk geruïneerd landschap, maar als altijd…

geen verval

Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 11
Afgekalfd land, rotte palen en golven zonlicht opnieuw zichtbaar in spiegelend water; versprankeld onder een gebroken wolkenlucht Zwermen zilveren vogels bespelen een vluchtige harp, waar schichtige vissen spiegels verscherven; beelden verbrekend van dood hout half verzonken in moeras Ogenschijnlijk geruïneerd landschap, maar als altijd…

Jij

hartenkreet
2.0 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.174
Roodharig, kortgeknipt loop jij over straat. Kut. Wat ben je mooi. Nog steeds. Rondig silhouet tegen stenen achtergrond, nu. Geprojecteerd door dezelfde zon, die je lange haar ooit golvend deed stralen. Na maanden had ik je. Vastgehouden en nooit meer laten gaan. Zelfs je beeld niet losgelaten.…

er zijn

hartenkreet
2.0 met 12 stemmen aantal keer bekeken 1.122
Aanwezigheid is af en toe bijna aromatisch. Tastbaar is het niet. Zoals een hond de etensgeur uit de lucht tracht te happen. Zo vluchtig kan het zijn…

Printelig

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 212
Printelig. Als in pasteus. Zo vol is het gevoel. Zo tintelend ook, als de vroege zon soms prikkelt. Verstillend. Waar de haastige vogel de toppen scheert. Het water rimpelt en de wolkenlucht ontspiegelt. Daar wijzen pluimen naar de hemel. Tot een vulling uit mijn kiezen valt en de wereld plots draait om een heel klein gaatje.…

braggelen

netgedicht
2.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 223
Gritselstil van bladerdak doet licht spaarzaam dwarrelschijnen. In griffeldonker graven gruizelwormen steenslag. Praalzaad mag dan waardevol zijn, maar: Oppotten? Nooit! Alleen zaaien in braggel. Daar anders de meerwaarde vermindert en druilboeren gaan staan raggelketsen…

afzakkertje

hartenkreet
2.0 met 11 stemmen aantal keer bekeken 2.102
Hij hield zich vast aan een paal; losjes. Zijn silhouet tegen de bewolkte lucht. “Kom”, zei ik.”Er staat nog een borrel.” “Klootzak”, riep hij. En liet los.…

lulligheid in stijl

netgedicht
2.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 287
De kunst van verhullend taalgebruik is het verdoezelen van lulligheid. Sluw en slim wordt iemand beschimpt. Het liefst degene die men inferieur waant. Begaan als men is met enkel het eigen ego. Noodzakelijk echter is gelijkgestemd publiek. De besmuikte glimlach dient vol leedvermaak geëtaleerd.…