Alle inzendingen van Jonathan

Hij kwam al tijden langs mijn huis geslopen. ‘s Nachts werd ik wakker van zijn luid gehuil, en deed ik trillend de gordijnen open dan hield het enge beest opeens zijn muil. Hij zou zijn leven met de dood bekopen. Ik kocht een schietgeweer en hield me schuil en toen hij weer kwam aangedropen richtte ik mijn loop op dat stuk vuil,…

John Updike stamt nog uit de tijd dat mensen elkaar brieven schreven. Als hij de naam van een karakter wilde veranderen, moest hij al die pagina’s doornemen. Ik doe het met “zoek en vervang”. Ik kan de volgorde van de hoofdstukken makkelijk veranderen, ik kan overal informatie Googelen en knippen en plakken. Dat doe ik ook en ik denk dat je daar iets…

Ik kan me niet voorstellen niet over 9/11 te schrijven. Ik zou willen dat meer schrijvers over 9/11 zouden schrijven. Hoe meer stemmen hoe beter. Hoe je er op duizenden manieren over kunt denken en spreken, dat wil ik lezen.…

als rozenblaadjes dansen op je adem halen doornen vingers open pluk haar niet koester haar gedachte of bloed dood gewoon uit liefde…

wist als de bloedende maan begluurt een naakt papier de zwijgende schrijver die donkerblauwe woorden doopt in zijn uitgelopen droom schreeuwend kreuken nepgouden vingers geschreven verzinsels vol schrammen en builen huilen haar regens de woorden van het vaak gevallen kind dat onbezonnen dromend zijn harde waarheid vindt…

getand groen scherp zuur zuiver zoet bloed uit water klievingkruid hecht gabben de tijd heelt niets meer om dit uur hangt dageraad van gaan naar ijs en zeis niet je paradijs melisse heeft het zelf gedaan…

doodmoe zwerf je kermend langs desolate straten van ongekend geluk stokoud lijk je gekrast, gebroken geen mens meer maar een lijkje wie weet weent je besmeurde einder loos als hij ziet dat je gekrompen liefde toch beschut tegen ijs koude regen in je ingehouden klacht sterker dan steen stut je schouder toch je tere kind in…

mijn hand op haar borst voelde een jas geen huid wilde een veld geen straat…

Je bent columnist, of je probeert het te zijn, en je treuzelt door de Gentse binnenstad. Waarom? Omdat je pen anders inktloos blijft. Lachen met rijken die om aandacht schreeuwen lukt het best met kerst. Lang leve de kerstdagen! Hoe slentert de stukjesschrijver door idyllisch verlichte kinderkopjessteegjes? Met zijn handen diep in zijn zakken en de…

kwetsbaar hun droom doorprikt als vrucht water gluiperig gen toevallig verdwenen tijdloos gevangen liefde nu ver weg noch fout noch goed stop leven ga dood prille prematuurtje voorwaardelijk verstoten of slechts cellenhoop toekomstleeg gewist wrange vervreemding versteent zij die nu in vragen verloren ze straks ook doden…

Satire is een soort spiegel waarin iedereen zowat iedereen herkent behalve zichzelf.…

Terwijl rode, blauwe en anders gekleurde politici tientallen bomen opzetten over hoeveel gram drugs de modale Belg op zak mag hebben, is het voor de schuifelpatiënten, die een zwaar antibioticum willen om van dat druipneusje af te geraken, nummertje trekken geblazen in de wachtkamer van de maandagmorgendokter. Daarna met z’n allen naar de apotheker.…

Deeper and deeper as I journey to living a life that seems to be a lost reality that I can't ever find no way to reach my inner soul esteem is low how deep can I go in the ground that I lay if I don't find a way to sift to the grey that clouds my mind this time I look to see what's between the lines...…

De dauw op het gras Doet alras De dorre dag Van gisteren vergeten De tranen der natuur Doven het vuur Van vaag verlangen Voor zeker een minuut of tien…