Alle inzendingen van KarelMaria

blijf nu maar liggen liefste liefste in het groene groene gras en kijken en kijken en voor je het weet val je met een zucht naar boven in mijn blauwe blauwe lucht…

ik zal naar boven gaan ik zal naar boven gaan tussen de bomen zal ik naar boven gaan geen tak zal knakken onder mijn voet geen bloem zal ik vertrappen geen vogel verschrikken in gewijde stilte zal ik hoger gaan in gewijde stilte zal ik naar boven gaan in de wouden in de geur van hars van blad en bast als wierook over gewijde grond…

langs stille bomen ging hij in zichzelf verloren in zichzelf alleen alleen de regen ruiste en dan uit het niets uit de nevels omhooggeschoten langs het lover zweefde zij de hinde en hij de voorbestemde dode leefde hij toen even eindeloos leefde hij toen even niet meer alleen…

verdwalen in elkaar elkaar verliezen elkaar terugvinden in het laaiend tedere tijdeloze…

het vuur verdampt het water het water dooft het vuur zo geven zij zich het vuur en het water elkaar bevrijdend keer op keer vertederd aan elkaar zo zijn zij telkens weer elkaar…

verlangend naar haar in vervoering zijn blauwe hemelkoord afdalend naar haar en dan de val de val in vrije val de val in haar donkere diepten de diepe val omhoog naar haar…

onze vergane schepen misthoorns loeiden in hun laatste nacht onze schepen die nu het licht bevaren en in zonlicht schitterend vergaan…

ontmanteld stil en zacht ploffen nu de bommen van weleer in onze witte stilte neer zacht en teder in onze diep doorvoelde nooit meer voorbije stilte neer…

krakend in tijd ten onder gaan maar in onze woorden in onze eeuwen van traag geleefde tederheid samen blijven voortbestaan of zijn wij elkaars dromen hebben wij ooit bestaan…

gestold in stilte samen rimpelloos verdwijnen in tijdeloze lichtigheid…

in het rijkgevulde niets niets meer zijn alleen nog maar met haar de taal van stilte spreken…

zullen wij dan voortaan de taal van stilte spreken de taal van toen wij hier ooit met elkaar lagen in ongeschonden samenzijn en alleen maar stilte waren de taal van verklankte stilte van klaterende klanken in kleuren en geuren gevat - de wanklanken van de klok die de uren slaat het loeien van sirenes in een of andere verre stad nemen…

of is die dag dies illa nog niet gekomen droom ik mij uit het zand bij jou wij de onverbeterlijke dromers het eeuwig slapen ligt ons niet…

en wij dromen nog dromen zonder dromers wolkenflarden zonder hemel zonder lucht of dromers aan de tijd ontvlucht?…

en als zij dan afscheid hebben genomen zij het schip is opgegaan ziet zij hem verloren traag en wankel naar de kade gaan ziet zij hoe hij even stilstaat nog en kijkt met zachte blik naar het nu al weggevaren verre schip…

de dag zal komen liefste maar nu nog niet de dag zal komen dat men jou en mij dat men ons dat men hen de weide binnenleidt de schrikdraadweide van de tijd de weide van de uitgedroomde dromen zacht hun ogen nog maar al uitgekeken hun lijven in nog warmend gelig gras vredig naast elkaar maar uitgelaaid die dag zal komen maar nu nog…

en wij keer op keer elkaar uitdovend vuur elkaar verdampend water wij telkens weer elkaars zon elkaars zee ziedend weer onze zilverwitte golven…

jij mijn koningin op het schaakbord van mijn dromen ik een voetsoldaat strijdend voor jou omgekomen in een houten kistje beland…

en als de avond komt de donkerblauwe avond komt zijn regen blauw glimmend op de stenen valt troostend op de blauwe stenen valt daalt hij af langs zijn blauwe hemelkoord daalt hij af naar haar verlaten stad hoe hij dan verlangend door haar blauw beschenen lanen dwaalt en zij vanuit haar donkere koele kamer door de kieren van haar luiken…

krakend als vers gevallen sneeuw in tijd ten onder gaan maar eindeloos in onze woorden samen blijven voortbestaan…

kijken naar een slak op een vensterraam slakken kunnen hangen in de lucht slakken kunnen zweven traagjes in slakkenzweefjesvlucht zij dromen zich een weg naar buiten in hun fluisterende regentuin…

en na de storm de stilte de stilte die geen storm meer dragen zal…

en wij daar zo stil gelegen zo stil gelegen naast elkaar wij verdwijnen wij verdwijnen zwijgend wij verdwijnen kwijnend uit elkaar…

en nu nog maar de woorden in gedichten ten onder laten gaan alleen nog maar luchtig schrijvend niet bezwaard met woorden vederlicht het lichtend duister binnengaan…

zij hem wiegend wiegt hij haar wiegen zij elkaar de blauwe nachten in nachten als geen andere blauwe nachten zonder einde blauwe nachten zonder begin…

de wereld in zich laten vergaan alleen in blauw verdergaan alleen in blauw blijven bestaan…

laten we dan liefste vanavond in de donkere straten van het verdriet als struikrovers de tijd belagen laten we de tijd in ons ten onder laten gaan en tijdeloos enkel maar in blauw vanavond vonkenschietend samen verder gaan…

donker blauwt het blauw vibrerend diep aan d' hoge einders dezer blauwte blauw een leeuwerik tierelierend hoger almaar hoger aan de dood voorbij…

nauwelijks gedroomd in onze slaap zijn onze dromen ons ontlopen ons ontvlucht dromen zonder dromers nu wolkenflarden zonder lucht en wij de dromenloze slapers de dromenloze wakers wij slapen donker naast elkaar jij ergens in een of andere grijze stad en ik verloren in een of ander ver gehucht…

een vissersboot op zonbeschenen golven zijn vleugels uitgeslagen in gouden schittering ontvouwt de oude boot ons jeugdig hart…