Alle inzendingen van Kees

Het hoofd teder gebogen de hand aan de rand van haar hoed met vast gebaar tegen de harde wind Haar borsten toont zij met trots rokken wapperen om haar lange benen die dansen met sierlijke passen spelen spot met de wind Zij schrijdt vastberaden voort niets kan haar deren Al zo lang bewonderd mijn bronzen beeldje op tafel.…

Met weerzin borg de violiste haar instrument in het foedraal; in haar oren nog wat vals gekerm, niet wat Bach 'es had gecomponeerd. Haar publiek onrustig van de krasse dissonanten beloonde afgemeten met applaus voor wat Bach 'es had bedoeld. Haar ogen spetterden verwijt in de richting van de pianist die onbewust van de commotie nog bijkwam…

Dit moeiteloos hangen in het toegeknepen licht versterkt plots het verlangen naar een klank of een gedicht Ik laat ze zwierig zweven en dagdroom nog even na over dit hemelse gegeven voordat ik buigen ga In een stilte en die buiging samen in de serene rust verpak ik dankbetuiging en voel mij oker gekust.…

Ze kunnen zonder kathedralen zonder fluwelen troon of spitse toren geen tromgeroffel of cymbalen ze worden majestueus geboren Geen valkenhof of dansende nar ze doen het zonder de lakeien geen rijtuig doch een boerenkar ruilen oprijlaan voor de kasseien Ze schrijven in distels en het dode hout onleesbare gedachten in glanzend goud…

Zijn we meer dan een gedachte een ademdamp in de koelte van de nacht een passeren zonder te zien wonen we in illusies in onverwachte huizen ongrijpbare dimensies zijn we gekleed in vormen van ver weg? Maar we gaan stilaan verder de tocht nog niet volbracht op wegen die nooit meer kruisen langs zwijgende schaduwen tastbaar…

Stil, alleen en verlaten kijkt hij om zich heen een ongebruikt toetsenbord een zwijgend scherm gedachten, roerloos, emoties gesloten ogen haar proberen tot leven te wekken haar glimlach haar ogen haar mond denkend aan beladen plekken van vroeger met jou als symbool van je wispelturigheid pikken kraaien in platgewalste lijkjes…

De dagen dat ik niet van je hou zijn niet bestaande dagen met jou begon mijn leven je ogen donker en krachtig katachtig maar dreigend dat past bij jou jij bent alles mijn geluk en toen……….. zag ik hoe je wegliep over nachtelijk asfalt lantaarnpalen beschenen de bevroren stoeptegels waarin ijskristallen je nakeken als priemende oogjes…

Is dit geen mooie nacht vroeg je zie je al die sterren en de maan het lijkt of ze ons geluk toewensen je pakte m’n hand de maan leek zijn adem in te houden je lippen beroerde m’n gezicht woorden waren overbodig het besef van tijd waren we kwijt jij en ik…

Enige maanden geleden tijdens een novembervolle dag met zijn twee gehoord gezeten op een kil bankstel wachtend op het afscheid 90 minuten gebeurde er niets er was niets om voor te bereiden geen waarschuwen voor de hel of voor een onbehoedzame daad hun leven zou veranderen geen alarmbel dan wat routine scheen maar o zo nieuw was in de…

Stil, alleen en verlaten kijkt hij om zich heen een ongebruikt toetsenbord een zwijgend scherm gedachten, roerloos, emoties gesloten ogen haar proberen tot leven te wekken haar glimlach haar ogen haar mond denkend aan beladen plekken van vroeger met jou als symbool van je wispelturigheid pikken kraaien in platgewalste lijkjes…

Geert Wilders zit zwijgend te turen. Dan toch die excuusbrief maar sturen? Wat had hij al staan: ‘Mein Kampf en Koran, dat spijt me oprecht, oosterburen…’…

Een doedelzakspeler uit Cazen zat ook op een plekkie te azen, het liefst op de Dam, maar toen hij daar kwam moest hij dus de aftocht weer blazen.…

Een boze chauffeur uit Ter Apel: ‘Of ik me een klein beetje aanstel? Wat krijgen we nu! Het lijkt sodeju de bonk-bonk-bonk-bonk Bonkevaart wel!’…

Je juicht in stilte maar iedereen kan je horen wij jij en ik stonden op een kruispunt in ons leven maar een richting onze richting stond niet aangegeven dus koos jij je eigen weg niets ontziend verwoestend brak je mijn hart als walnoten onder een hamer ik dacht aan de hemel maar jij creëerde een hel als jij had willen aangeven dat je…

Een boer uit de polder met koeien brengt stalmest die flink ligt te broeien. Hij lacht en hij zegt net tegen zijn knecht: 'Wat zullen die kachels straks loeien...’…

‘Mijn schoonmoeder woont dus in Geffen en ik’, zei de schoonzoon heel effen, 'een steenworp van daar.’ Ze bleken elkaar ook heel regelmatig te treffen……

Een cynische dokter uit Dokkum is bang dat ze lopen te jokken. Nee, hij heeft ze door en schrijft ze dus voor: Ga eerst maar een maand nordic wokken.…

Da’s jammer voor Rudi aus Halle die luidkeels zijn ‘Biertjuhhh’ laat schallen. Geen arm om hem heen. Het schijnt dat alleen beginners voor skileraars vallen.…

Een anesthesist uit Stavoren bespreekt zoiets nu van tevoren. ‘Laatst eentje’, zei hij, ‘die kwam niet meer bij! Ik had cabaret laten horen…’…

Ik ken een klein zaakje in Kantens gerund door een handige tante: Haar lijmwinkel is succesvol, niet mis! Het staat daar echt vol vaste klanten.…

Een rijke kabouter uit Dalen, met onroerend goed, liep te dralen want wat moest hij doen? Uit voorzorg zijn poen vandaag van de elfenbank halen?…

Een donkere dame uit Schagen moest koste wat kost even plagen. ‘Historisch zo’n dag omdat, hard gelag, Oom Tom Uncle Sam heeft verslagen.’…

‘Kijk uit hoor’, zegt iemand uit Petten, ‘We zullen goed op moeten letten dat wie met zo’n voet straks minderen moet de hak niet in ’t zand zal gaan zetten!’…

Rotterdam mijn stad, als ik kon zou ik je beschermen. De stad waarvan niet wordt verwacht dat die door sommigen wordt verkracht. Rotterdam waar je roep om hulp verloren gaat in het stadgedruis. Rotterdam de stad van waaruit de meeste Rotterdammers al lang zijn verhuisd. Rotterdam daar zijn de criminelen aan de macht. Vrouwen worden er verkracht…

Een topeconoom uit Maarheeze ontlokt dit de volgende these: ‘En zo is de zin van uitgeven in een tijd van recessie bewezen.’…

‘Dit is’, zegt een man uit Kapelle, ‘zo’n vraag die me weken kan kwellen. Want wat je ook kiest je moet, o wat triest, het hoe dan ook zonder haar stellen…’…

‘U wilt’, vroeg een man uit Borgharen, ‘uw schip voor een kaping bewaren?’ Hij wacht even, dan: Het onder (goed plan!) de IJslandse vlag laten varen.’…

De vervliegende tijd vervormt de lijnen van hun lichaam van strak en fier als kathedralen tot knusse aanleunwoninkjes 't gevolg van gezegende arbeid gedragen vruchten en tegenwind De kleur van het leven is gebleven ondanks de langstrekkende kelken waaruit soms bitter, dan weer zoet genipt of gulzig gedronken wordt het paar, gespaard en…

Ik zie ze daar zitten, in Schinnen: twee moeders van grote gezinnen, volmaakt op ’t gemak. Het appelgebak verraadt: dit zijn dikke vriendinnen.…

Een huilende man in Stavoren had zichtbaar de moed al verloren. ‘We staan in de kou,’ vertelde zijn vrouw, ‘ons hele tegoed is bevroren.’…