Alle inzendingen van Martien Montanus

voor mij het einde als jij de ochtend begint met een dikke zoen…

werp een grote steen tot plons in diepe zorgen ’t voorhoofd rimpelt…

zweef graag even weg naar ergens nergens mooier ver van aards gedoe…

je wangen kleuren purperklokjes in de zon brandend de liefde…

de atmosfeer bolt zwanger van de hitte puffend en zwetend wachten we af of het weer zo’n zware bevalling zal worden…

zoveel voetstappen in verzengende hitte dat vraagt verkoeling…

sluisdeuren drinken dorstig allerlei boten met wijd open keel…

de zee brult en spuwt al schuimbekkend rotte vis kokmeeuwen halzen…

verlaat je schaduw en sla verlost van ballast je vleugels tot vlucht…

natuur spoelt aarde bulderend vol met tranen verdunnend ons zout…

langzaam wordt het boerenpad weer zichtbaar na het neerdwarrelen van opgewaaid in de verte stoft een John Deere met haspel en al op zoek naar water zuchtende akkers wachten droogkeels…

vogel vlieg de weg open naar de hemel ik volg je vallende veren besmeurt met olie en gif…

je hebt de broek aan deelt de lakens uit past overal je mouw aan vraagt me het hemd van ’t lijf schiet regelmatig uit je slof en vat me zo nodig ook nog in de kraag maar weet je wel ’t naadje van m’ n kous…

mieren werken zich grondig onder een tegel diep in de nesten…

in alle maten strandbloot uitgedroogde eeltslippers dieprode zweetoksels en gebruinde spataderkuiten een donkere zonnebril is geen overbodige luxe want het is weer volop genieten buiten…

zwetend klimt hij uit de nacht naar het licht van een nieuwe dag dat gloort in de verte zal het hem deze keer lukken het licht te bereiken voordat de avond de nacht weer keihard in het donker zet…

vang zomers warm en vries het in om te ontdooien bij aanhoudende kou…

zou weleens willen kijken aan de andere kant met m’ n hoofd door zo’n vloeibare muur om met grote verbazing al het moois te aanschouwen en te absorberen om daarna voldaan en gerustgesteld weer terug te keren naar de werkelijkheid van het hier en nu…

de buitenwereld werend spande je prikkeldraad ter voorkoming dat ze jou ook maar konden raken uiteindelijk roep je gewond hangend in je eigen barricade om de hulp van diegene van wie je eerder niets moest hebben…

schrijvertjes krassen onleesbaar maar watervlug over de spiegel…

in de verte zijgt de weg trillend tot vloeibaar een cactus kijkt droog…

een kind met grijze haren zweet oude angsten poriën vol van vroeger lopen over het verleden plakt weer als nieuw…

vlakken verdelen kleuren passend binnen zwart vormend een geheel…

min de geuren verf de kleuren geniet de bloemen van het samenspel tot honing aan toe ik slinger wel…

een zee vol water is nog geen garantie voor een bron van voedsel…

vetgele knoppen breken gesteeld tussen blad de waterspiegel…

weet niet eens meer hoeveel flessen gevuld met warme woorden ik al geworpen heb in jouw vaarwater maar wat ik nu wel weet is dat de wijnkelder helemaal leeg is en m’n lever niet meer op z’n benen kan staan…

na een hete dag gaat de zon willig in zee met z’ n ondergang…

heb de tijden in je spoorboekje iets aangepast zodat je wat meer tijd hebt voor de juiste overstap naar het goede spoor ik zal er staan…

stilstaand lopend zuigend het natte zand verandert alleen m’ n gezichtsveld maar kom ik geen stap verder…