Alle inzendingen van Peter+Paul+Doodkorte

Geen konijn uit een hoed, geen antwoord op ieder verdriet. Wel iemand die naast je komt zitten en ook je stilte ziet. Die grenzen stelt, maar jou niet afwijst. Die na een ruzie toch weer naar je uitkijkt. En wie zo vaak een ander draagt, heeft zelf ook iemand nodig die niet om wonderen vraagt. Misschien begint ‘vertrouwen…

Er zijn geen woorden voor een dag waarop de wereld verdergaat, terwijl voor jullie alles stilstaat en niemand weet wat te zeggen. Twaalf jaar. Er had nog zoveel mogen komen: een volgende zomer, een groter paar schoenen, gewone dagen, nieuwe dromen. Nu is er een gemis dat niemand kleiner kan maken. Een lege plek aan tafel, verdriet in…

De dag legt zacht zijn kleuren neer, het licht omarmt de wolken nog één keer. De stad wordt stil, de hemel gloeit, alsof er goud door alle uren vloeit. Wat zwaar was, mag nu lichter zijn, de avond draagt de laatste zonneschijn. En in de warmte van dit stille uur blijft liefde branden als een zacht vuur.…

Dezelfde datum. Dezelfde dag. Vierentwintig jaar geleden. En toch is dat ene telefoontje soms maar één ademtocht van het heden. Dat kuttelefoontje, pa. Daar is geen mooier woord voor nodig. Jij was er - en ineens niet meer. De rest klonk even overbodig. Nu kijk ik naar je foto. Je lacht, je ogen bijna dicht. Ik zou zo graag…

Kom, blijf nog even aan het water, waar het licht de bomen raakt. Ik schuif wat dichter naar je toe, je hand ligt open in de mijne. De wolken drijven langs hun spiegel, een gouden rimpel breekt het blauw. Je wijst me waar de nevel opstijgt; ik kijk, en kijk dan weer naar jou. Er zit een blaadje op je schouder. Ik neem het weg, je buigt…

Het regent zonnestralen tussen takken, blad en lucht, alsof de ochtend zachtjes fluistert dat de nacht weer is gevlucht. Over het gras ligt gouden stilte, een deken van geduld en groen, waar dauw nog even blijft vertellen van het donker van daarnet. De bomen staan als oude wachters, hun stammen diep in mist gehuld, maar…

alle dagen die wij samen tellen springen wij dagelijks uit bed met een lach op ons gezicht om elkaar dan weer te zeggen waar geen woorden voor zijn wij willen en kunnen niet anders dan met stomheid geslagen zijn waar er geen tekst te vinden is die daarvoor al eens verzonnen is voor wat wij eigenlijk zeggen willen het is als de liefde…