Dichtbij

Kom, blijf nog even aan het water,
waar het licht de bomen raakt.
Ik schuif wat dichter naar je toe,
je hand ligt open in de mijne.

De wolken drijven langs hun spiegel,
een gouden rimpel breekt het blauw.
Je wijst me waar de nevel opstijgt;
ik kijk, en kijk dan weer naar jou.

Er zit een blaadje op je schouder.
Ik neem het weg, je buigt je hoofd.
Zo dicht bij jou vergeet ik even
wat ik nog doen en zeggen zou.

We hoeven nergens heen vanavond.
Het riet beweegt, de lucht wordt koel.
Je legt je hoofd tegen mijn schouder
en ik blijf zitten waar ik zit.

Straks lopen we terug naar huis,
met vochtige schoenen door het gras.
Maar eerst wil ik je hier nog kussen,
nu er nog licht op het water ligt.

... Waar het licht blijft - Dichtbij

Soms is één foto genoeg voor twee gedichten. Eén over het licht dat je nog even wilt vasthouden. Eén over iemand die je nog wat dichter bij je wilt hebben.

In ‘Waar het licht blijft’ en ‘Dichtbij’ valt de avond zacht over het water. Tussen nevel, riet en gouden spiegelingen wordt het stil - en hoeft er even niets, behalve blijven.

Twee gedichten, geïnspireerd door één prachtige foto van Patricia Du Pree. Oktober 2026. ...

Zie ook: http://deoverkant.wordpress.com/

Schrijver: Peter Paul Doodkorte
9 oktober 2026

Infodoodkorte.nl

dichtbij verstilling nabijheid

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 2 stemmen 6