Ik kijk uit het vensterraam
naar de weg van asfalt
auto's razen voorbij,
een claxon toetert
een vinger die verschijnt
en een vent die foetert.
Ik sta in het bos
zie paddenstoelen rood met wit
vertrappelt door een kindervoet
de bomen wuiven heen en weer
vernieling komt me tegemoet.
Ik zit in de sofa
luisterend naar de stilte
verstoord…
Elke nacht ben je bij me
voel ik je warmte en aanwezigheid
een streling over arm en been
heel even niet meer zo alleen
alleen in het donker
alleen in de stilte
jij verandert de kilte
in duizend zachte kleuren
veilig en geborgen
gevoelens en magie
zonder wachten op morgen
als ik opsta zo koud en verloren
wetend van de leegte
verdwenen…
Elke beweging en aanraking
als een herinnering op mijn huid.
Elke vorming op je gelaat
die me vertelt hoe jij je voelt.
geuren, geheimen, blikken,
zo oneindig ver, maar toch nog dichtbij
ergens, cirkelend om me heen.
Tranen die smaken naar pijn,
op een bedje van gevoelens.
De wind glijdt door mijn haren
bemoedigend en troostend tegelijk.…
Het gedoe over de vakantie en de dode vogel waren me even te veel geworden. Ik moest even tot mezelf komen. Dit deed me teveel herinneringen naar boven komen en daar had ik geen zin in. Ik moest me niet gek laten maken, maar dat deed ik wel. Tegen het avondeten durfde ik me weer in de woonkamer te vertonen. Ik had een tijdje op zolder gezeten om na…
In vogelvlucht
Het was met één woord te beschrijven: prachtig! Het was de eerste keer dat ik zoiets meemaakte en daarom genoot ik er dubbel zoveel van. Het voelde zo onwerkelijk en geweldig tegelijk dat je de wereld van zo’n hoogte kon overzien. Alles leek zo klein. Je kon je haast niet voorstellen dat er honderden, zelfs duizenden meters onder je…
1.055
Bezig met laden