Alle inzendingen van Silann Nara

In de diepte van de achtergelaten dag schreeuwt de nacht door mij heen- het ontluikende licht spiegelde kenbaar het ontbrekende zicht op een dwarsliggend buitenbeen.…

In zijn volle agenda sprak mijn psychiater boekdelen- helaas was ik geen geheel bestond slechts uit 1 deel zijn zure gesprekjes zouden mij niet helen gebroken laat ik al zijn boeken vergelen.…

Wanneer ik op een windstille dag mijn stormparaplu om mij heen vouw- om regendruppels te vangen met mijn schepnetje vis ik zorgvuldig door alle mazen heen.…

Dat gebaar-dat loslaten- was de eerste beweging naar vrijheid die ik nooit begrepen had totdat ik hier stond in mijn ruimte met 14.19 op de klok. Heel zacht bijna niet hoorbaar kwam het besef alsof muren zelf spraken Ik mocht neerleggen wat nooit van mij was. Met dit besef vielen alle kamers even stil. Niet opgelost niet…

Gisteren Gisteren had ik het druk. Zo voelde het- ik zocht het kind in mij en vond vooral werk. Ik klapte in mijn handjes- niks opgelost wel enthousiast. Legde zakdoekjes neer alsof ze anders zouden weglopen. Rangschikte eitjes, allemaal even belangrijk dat vonden zij ook. Mijn wangetjes deden roze zelfstandig balletschoentjes…

Misgrijpen, vreemd woord zul je vast denkend aan de trap plaatsen tegen mijn bank de greep glijdend er van af te kunnen steunen dan grip nietwaar?…

Zijn woorden komen als water dat geen bedding verdraagt. Ze stromen,ze overstromen alsof leegte alleen gevuld kan worden door meer, en nog meer, en nog meer. Hij schrijft om vast te houden. Niet mij- maar de angst die hij mij laat dragen. Liefde klinkt nu in zijn mond zacht verpakt. Mag ik? vraagt hij,maar zijn vraag al besloten. Er…

Duizend verhalen zou ik kunnen vertellen- en toch is er altijd nog 1 meer. Over de man met zijn winkelwagen die verzadigd door mijn straat reed. Op mijn hoge hakken verliet ik het gebouw, want bouwen schort tegenwoordig, het wankelt, het kraakt. Thuis vertelde ik het: bedrukte truien liepen de winkels uit, zij kon mij niet luider…

Zij bleef dag in, dag uit staan tegen het groene vierkant in de hoek van haar kamer meer wist ze niet en leek er niet te zijn totdat de stilte haar rechtlijnige denken vervormde door de herhaling van het eindeloze staan zette ze een stap- uit het vierkant en uit het ronde naar iets wat nog geen vorm had zonder enige zekerheid alleen een…

Er is iets met die stille wolf in mij, hij beweegt iets meer naar buiten toe niet dat hij altijd stil in het donker bleef, hij was niet bang midden in het licht te staan dat ben ik niet dat hij zich naar alles en iedereen toe beweegt, maar daar waar hij niet direct stil moet gaan.…

Plots sprong er een vervreemd moment in mij open ik moest gewoon ongelukkige ratten verslaan. Kracht had ik niet uit nood! Wanhopig gebukt gaand onder vuilniszakken steeds mijn huilende vingers te drogen. Moedig niet zichtbaar wel vasthoudend. Schoof ik mijn weemoed weg meegegeven aan rennende chaotisch vluchtende en…

Wanneer ik mijn vuilnis mee naar huis draag mijn half open jas laat vallen tussen twee postzegels door voel ik niet meer de leegte in mijn zakken…

Neen. Zo'n oppervlakkig schijnbaar gat - gedicht met een water ballet zonder zicht volledig sprekend monddood gemaakt de snaren werden doorgesneden diep in mijn bestaan gekerfd verstrikt in smalle ruimten verstikkend de croton woekerde volledig doorgedraaid op zoek naar een plek veroordeeld tot niet verdiend liefhebben…

Verstikkend ruimte innemend mooi voelde de ontsnapte ademteug verdiept in groeizaam samenspel opgelucht.…

Daar stond de glazen fles, geduldig,volledig bereid, in vol ornaat te praten. CITAAT " in moeilijke omstandigheden heb ik van je gehouden" ontvangen Bodemloos,zich pas erin bewonderd. nadien, Een geheel onthoudend brein te zijn. Was er onlangs misschien het vergeten, van de tijd. Ver kijkend onderin bodemloos te verdrinken…

Het heldere nachtlampje aan getroffen door waterdruppels vanaf het plafond haar aanschouwend ballet in zicht rijk belichte hangende ogen open gesperd aanhoudend slapend te laten…

Plotseling ontmoet haar tong scherpe ruwe puntige rotsen in haar mond geen afspraak gemaakt zelf leerde zij haar zwijgen gevoelloosheid verplaatsen nietszeggend haar stilte beschermen tegen het opnieuw verdwijnen vasthoudende zonderling deze ruimte als open mond ertussen te voelen…

Draaiend schoon geworden, maar het ontbrak Een net rekje met regelmaat, een plek te vinden Om te drogen, de dolgedraaide kreukels Over de stoel de volwassen hondenharen, niet te zien…