Alle inzendingen van Wil Melker

ik dans geen poëzie de choreografie is mij iets te subtiel tutu in slanke passen de echte hoge hakken staan me niet wel spijkerbroek en gympen soms vreemde woorden om mijn schrijfsels op te pimpen maar in decors leef ik me uit beluister deze herfst mijn vogel voordat het winterse voor even alles sluit…

je was mijn cerberus wachtte aan de hellepoort toen ik de styx afvoer met een boot vol mythische verhalen en jij verstond mijn vreemde talen parkeerde me aan lager wal en kwispelde je wist het allemaal al ik ben die hel niet nogmaals ingegaan want bij de poort had jij je piepie al gedaan…

ik blader schreeuw een bloem mompel zacht de steel denk de wortels al afdalend langs behang gaf je laminaat als water bij de vis die niet tevreden is omdat de vangst haar zwemmend leven wist ben niet bang om eigen kleuren weer te geuren warm je maar het zal je stuifmeel slechts eenmaal gebeuren ik stamper al je macht je woorden…

ik speelde wind op strand dook verfrissend langs je huid je hand verjoeg wat korrels zand in dat gebaar was ik ook daar waaide koelend langs de warme plaatsen daar waar ik na zand jou zacht mocht raken je dook met mij in zee ik kuifde golven hoger dan tevoren in mijn schuim werd jij opnieuw geboren ik speelde wind en vond…

je zag die bloem ze bloeide heel alleen op kale rots tussen verdwaalde stenen je ging er heen zij steelde in rozet van stugge bladeren bang om zon en warmte te missen in haar aderen je rook haar strijd de geur van overleven zij had haar pracht kleurde praal voor even met warm geopend bloot in donkerrood heeft zij zich aan de…

zij komt binnen als een paard in troje die rooie met haar klarinet vingert lucht in een voorspelig zuchten tot bloedgeile jazz opent zwart met rode onderkleur in een new-orleanse geur soult tintjes en schurkt zacht tegen tonen van het ongewone dan komt haar klarinet zo zacht nee niet als paard van troje ze laat me smachten naar…

nog kleurt de zon in de subtropen waar witte huid zich in het lichte rood en later bruin kan laten dopen een warmtebad waar lang op is gewacht zij ontrafelt knopen die wij in haast en stress steeds hebben opgelopen gewoon wat strand het gele zand de groen en blauwe zee ze murmelt rust in kleine golven neemt zacht je gedachten…

mag ik je raken nog even bij je slapen als je wakker wordt ik ken het nachtenwaken de ogen dicht voor al het donkere licht geen mens om even aan te gapen ja ik als ik je nu mag raken het witte van je ogen zien en in samen fluisteren gaan we de spoken weer verjagen zacht sluimer je de spanningen voorbij ik telde schaapjes maar…

je vulkaande in hectiek smeet magma tot op hoge sferen droop rood de helling af in een steeds opnieuw proberen brak de rots in een veelheid van erupties ik zag de onderkant waar vruchtbaar groen zich wortelt in een eeuwenlange reconstructie daar vond ik jou je glinsterde in ruwe diamant ik zag en voelde je karaat jouw glans…

ik ben er niet kan even niemand velen duik in mijn winkel vol venijn dat delen wil ik niet in pijn ogen haken stekels weer ordenen in vakjes en ook de slakjes die ik veel te vaak op woorden leg verpak ik nu in zakjes berg ze in de kluis ik wil een schoner huis natuurlijk is venijn te koop maar voor ik naar de klanten loop is er…

ik klopte aan de hellepoort het vuur deed open verbrandde insgelijks onschuld en wat knopen die bonden het bestaan ik ben gegaan op een levenspad vol sloten zij gingen nooit vanzelf open versleutelde de mogelijkheden die ik had helaas nooit paste wat tot ik jouw deuren zag jij was niet gesloten stond altijd open ik heb me…

het is de regen die me parten speelt ze drupt in regelmaat al mijn gedachten stuk haar monotone vallen schept toch een paradijs voel woestijnen weer bevallen na hun godvergeten zijn juich de bloemen toe in een voortvarend bloeien droom de rijke oogst voordat de droogte hen zal snoeien hier miezert het in somberheid en nostalgie ja…

niet ik bepaal de modekleuren maar laat de herfstgeuren dwalen in mijn geest rook de lente in een pril begin we zomerden en onweer past daar naadloos in de vezels drogen in het rijpen van de oogst maar in hoogpolig zijn gun ik de herfst haar eigen keus zo komen de tapijten met franjes spinrag op ons pad en iedere streek een…

snoof weer witzilver uit jouw kleine doosje barokte muziek voor nu en heel even in ons stukje leven we dansten genoten mystiek warmden ons aan de zaal en lakeien in een eeuwenoud slot reverensde de dames in doekjes en blik prefereerde noblesse in koele opschik en je was trés bien niesde en schraapte mijn keel maar jouw…

ben geen tovenaar stok niet met magie en glinsters op goedkoop toneel zaag geen mensen door illusie is mij al teveel ben wel gevoelig voor mysterie het onoplosbaar zijn ken de klappen van venijn en ongeloof maar weet ook de historie zij brandstapelde het vreemde wiste zo realiteit nog kringelt rook uit al die eeuwen door naar…

je rotst weer in blauwzwart basalt stak scherp getand uit het witte zand ik rolde sissend door de kloof kuifde huizenhoog in golven was verbolgen kon met mijn vloed geen kant meer heen trok me terug op kleine stranden om daar in eb zacht aan te landen murmel stilte in dat tropisch paradijs mijn passaat kon in blauwgroen voor…

ook jij hebt die lach in jeugdig verschijnen dat vleugje magie zal nooit uit jouw ogen verdwijnen ben verliefd op dat tikkeltje drama het mysterieuze van ondeugd dat sprankelt in leven en vreugd vandaag diana gezien na tien jaar weer liefdevol afscheid genomen toch ben jij mijn prinses naar jou wil ik komen voor een levenlang…

ik stak je hart op een staak brandde met vuur in op je geesten verjoeg ze als beesten naar een kring rond de maan jij hekste bezemde angst in de nacht zonder licht toch droop in rood het bloed van de muren zag je vernacheld gezicht maar in het wit van opkomend licht kleurt onschuld de dag het zwart in mijn lijf de krassen van nagels…

mag ik even vlinderen de zon is nog nabij dartelen en spelen me in een fladdervlucht vervelen met bloemen zo dichtbij want als ik neerstrijk en mijn vleugels vouw ze daarna span in ochtendkou dan duren uren lang in zoeken naar wat warmte en voelt de zomer als voorbij…

jij was de vlinder ik het net wist je kleuren later pas de geuren waar jij op viel in het zomers bloemenbed heb je niet gevangen jij streek neer rustte en bleef hangen vleugels nog gespreid de warmte van de zon kon je toen langzaam kwijt jouw toekomst vraagt geen net en grote mazen jouw vrijheid kan en mag gewoon op liefde azen…

ik zag rook wellustig kringelen speels nog net geen vuur je nam de tijd in luifel en plafond dekte vlammen af van binnen wachtte op de wind tot het uitslaan eindelijk kon beginnen vocht je weg naar buiten en was door water niet te stuiten ze hebben je gesloopt tot in de diepste krochten jouw warmte met hun kou bevochten je…

je bent een goed acteur in je ogen spiegelt leven je gebaren zijn heel groot van koningin tot goot je lijkt je ziel te geven je maakt je op met zorgen van een ander kleed je aan met jeugd je haar wordt minder maar het spelen blijft je grootste vreugd de zwier waarmee je danst verzacht de hardheid van de dagen de lach waarin jij je…

in stromen zweet belijd ik liefde nee geen sex het was wel heet je onderkoelde in verzachten mijn drift om jou nu eindeloos te pakken zag de glans van chaos in je ogen je hebt het roer op tijd weer omgebogen in naadloos raken van elkaar kwam lieve lust in harmonie met verder leven klaar…

ik zal ook de hel trotseren waar de duivel loeren draait ons paait met hete vuren en dan als altijd mij een oor aan naait regen zweet als een verfrissend buitje jouw tijdelijke komst is ook voor mij een uitje want jij wordt niet gebrand was eventjes geband uit het wervelend vagevuur zijn horens en de staak heb ik op aarde…

wij barsten niet in glazenland maar klinken vriendelijk gedragen op de vingers van één hand ze stelen ons ja volgens etiquette maar langevingeren te snel en graag naar bitterballen en kroketten dan is het glas verleden tijd en vraagt de maag om liefde die wordt bijgetankt en dan nog beter glijdt maar in het afdruiprek steken…

mag ik tot je komen in je dromen en niet in verleden tijd met mijn handen om je op te vangen een schouder om te rusten als de beelden verontrusten kan niet in die vormen treden waar je in een vroeger leven onder hebt geleden toch spook ik niet maar bied alternatief in gezamenlijk herkennen zullen oude angsten nooit meer wennen…

laag voor laag de ondergrond bleef traag wilde niet witten schuurde tot het bot polijstte zacht oneffenheden toch donkert het verleden breekt wit door alle kwetsbaarheden ik heb je nerf ontdekt en schaaf het oude hout snel weg je vlamt in weer geboren worden jouw kleur zal ieder nu opnieuw bekoren…

zie de lagen gaan gedragen door de wind ze koppen hun weerbarstig kind het tikje herfst lucht even zomer op in wit blijft blauw de top klim maar in je vormen' de donkere onderkant geeft regen ook een kans totdat ze botsen en jij je bliksem schiet uit veel te hoge wolken dus hagel maar en donder op jouw herfst brengt onze zomer…

ik jaag weer in een herfst die roodkoper lacht op het koppel duiven dat mijn druiven heeft gejat het korhoen of fazantenhaan de meerkoet en de vette ganzen die zo gaan ik jaag maar mijn garagedeur wordt niet besmeurd met hang naar adelijkheid van vogels jaag omdat de herfst weer geurt ja visueel omdat de oogst weer zo intens…

jij bent mijn rots vangt licht van dageraad verzamelt warmte als de mens nog slaapt jouw hitte komt pas vrij in avondlijke uren ik was erbij jij warmde mij je gaf je bloot aan maan en sterrenregen ik voelde hoe jij zacht de dag besloot in mij beschutting geven streel nu de kleine barsten in jouw groot massief kou zal jou in…