Alle inzendingen van Wil Melker

voel warm je snaren stem op je af tokkel een paar tonen speel zacht de akkoorden waarom je altijd gaf je herkent de melodie ik zie je ogen de lach je lichaam in bewegen dat raakt me meer dan dat het eigenlijk mag toch zijn we voor de liefde gegaan genieten de muziek van een leven dat niet mag bestaan…

ik zag je lijf zo soepel buigen iets raken dat er niet mocht blijven je stofzuigde gewoon maar je bewoog zo gracieus als in een danseressendroom…

hij koos voor vrij ze zag dat zijn gedachten logen voelde hoe zijn logica in hysterie werd omgebogen hij knarste woorden uit een dunne streep zijn armen namen furieus haar lichaam in zijn greep waanzin in zijn ogen handen aan haar hals lippen die haar adem kozen kusten uiterst vals hij sloot de deur zijn woede was voorbij miste…

ik dropte schaduwen je fladderde er dwars doorheen boomde wortels groende bladeren en vond je toch weer heel alleen jij sprankelde in kleine zonnestralen lichtte leven warm op ik was wit in zwart aan het vertalen tot jij kleurde toen ben ik gestopt…

nog ben ik een jonge god kan veel genade geven maar kleine stukjes breken me al op in het ondermaanse leven laat schone maagden warm mijn voeten wassen drogen met hun lange haren helaas het paren in de hemel is geweest nog dondersteen ik op vergane glorie laat haantje steeds victorie kraaien in mijn laagaardse herinnering nu sta…

je gaf een hand voelde warmte aan de overkant zag gelijke beelden wist je met zo velen in het schilderachtig avondland vond de bron in paradijselijke sferen putte kracht uit steeds opnieuw proberen voelde je bestemming aan kreeg houvast en zekerheid om in dit leven sterk te staan…

er is een heks gehuurd uit een vergeten macht zij zwaait de bezem in een kippig hoederhok met kracht natuurlijk dik betaald zoals dat tegenwoordig onderhands geregeld wordt want niemand kent het ware woord maar als vrijwilliger heb je soms spijt dat aan de strijkstok van een andere site jouw inspanning blijft hangen zij veegt de paden…

jouw wereld is papier je knipt en vouwt versiert het leven met de mooiste kleuren verpakt met lint het dagelijks gebeuren voor mij was hout het fijnst om mee te werken het voelde aan als vloeibaar goud ik draaide freesde en polijstte de mooiste jaren bij elkaar zag niet hoe jij in stof vergrijsde je zag mijn vrienden komen…

je bent de woorden kwijt maar stilte blijft haar letters steeds dicteren je kunt je niet meer concentreren op de tekens die verschijnen op het wit papier het scherm hier staat vol met vreemde talen waarvan je de betekenissen niet kan binnenhalen geef mij je hand laat ons samen schrijven zo kunnen we de onrust uit de…

heb de treden gezien de voetstappen uit het verleden weer geteld het bonken en humeurig naar beneden klossen maar ook het stille sluipen als de uren korter bleken en het buiten ongehoord gezellig was het zachte hijgen in de trap bestijgen nacht verschralend in de mond het drama van ontwaken als je geest nog lag te slapen en jij…

zag de sculpturen tussen helm en duin hun exposé aan de zee ze golfden gedachten speelden met licht in het eindeloos gaan van beweging en krachten Zij houwden schuurden en zaagden zelfs in langdurig polijsten konden ze haar net nog niet raken we vonden een steen die de zee heeft gedragen haar ronding cirkelt volmaakt het menselijk…

je jonkt sneller in een spijkerboek en topt de kleine borsten het tikkeltje losbandigheid zal jou de kop niet kosten maar in je ogen zie ik toch die blik het leven heeft ook jou niets voorgelogen…

je letters krulden in een handschrift dat van leven sprak de schrijfhoek was wat tegendraads de kapitalen aangepast zo op papier las ik de tegenstrijdigheden je verleden waar passie in ontbrak nog rechtten lijnen in niet weten maar de golven en de krullen kunnen jouw gevoel voor harmonie en onafhankelijkheid nooit meer verhullen…

je wolkt terwijl ik zon laat je schaduw vallen naast mij op balkon voel hoe koude onderstromen botsen in een eerst weerlichten de spanning is te snijden mijn warmte wilde dat zo graag vermijden we horen nu een donderklap de regen is nog uitgebleven maar er brak iets in ons samenleven…

we glooiden dal en kwamen samen waar de waterlopen spraken ik traag en diep jij watervalde speels omdat rotsen jou steeds raakten we mengden donker licht zag jouw gezicht ontwaken jij wist mijn kou weer warm te maken kuste bloemen aan de borders was chaotisch je vitaalde leven tot exotisch spatte waar ik stroomde ik heb je ogen…

je oogt weer ondeugend en kijkt me sprookjesachtig aan zie in je hand de fee verschijnen die staf en sterren laten staan ik tovenaar een snelle paddenstoel met kaarsjes en zacht zicht jij weeft weer sluierzacht ons liefdesbed uit stralen geel maanlicht de open haard is stuk alleen de kleine uurtjes warmen zich in ons geluk…

zag je gezicht blij in de duinen pakte je hand toen ik jouw liefde wist je bloeide geel ik liep de sporen van elkaar bekoren je gaafde heel bent zelf gekomen heb je niet genomen want samen waren we zoveel…

je schreeuwde stilte mijn woorden waren sprakeloos alleen mijn handen konden je bedaren in ervaren van verdriet maar ik was er niet beeld en woorden konden je niet aarden je was alleen miste schouder en die warme arm om je heen toch ben ik gekomen in de onrust van je nacht we bevochten samen al je dromen…

je vertrok in weer en tegenwind ik was je even kwijt maar in de ochtendzon daalde de duif met je boodschap als ontbijt heb de zon genoten jij jouw geliefden weer gesproken samen in hetzelfde licht ik ben je niet vergeten de seconden weten hoe ik je hebt gemist…

je gezicht is vrouw gevoelig in de plooitjes je huid licht donzig en fluwelig van begrip zachtjes streel ik vleugjes glimlach van je bovenlip je lippen openen mijn hart vertellen jouw deel in mijn leven spreken mij apart zoenen terug als ik een kus wil geven ik heb je ogen niet gepeild je blikken deel ik vluchtig die momenten…

voor mij verglijdt de horizon en jij in lagen trillend wit mijn kleur verschiet de lust vergiet in heftig samenzijn uiteengespat in dol vergeten hoe het was de smaak van overgaaf de hitte is nu weggeëbd ik kleum van kou verschiet tot grauw en weer verglijden horizon en jij gescheiden zijn we vrij…

je fluistert je angst om me nooit meer te zien kom in mijn armen je doorschijnt al mijn woorden ik ben bang voor je handen om beelden van glas te breken uit liefde onze dood te sterven in rood bang niets over te houden angst voor de scherven stilte te erven je vervalt tot punten en strepen historie gewist je ziel…

mijn russisch was niet goed haar engels zoveel beter we lachten in een groet ze haarde blonder dan veroostenlijke genen waar ooit haar grootouders in afstamming verschenen amandelde met ogen in een blik die dostojewski ook zou mogen maar zonder schuld en boetekleed met schik rook naar toendra's was de lente in siberisch bos…

speel maar het enfant terrible gooi de glazen in van ruiten die nog niet bestonden ik heb je geest gevonden opgespoord in steen uit eindeloze dagen jij had geen vragen ging met de tijden mee wist de wegen uit een vroege zee handen op de rots die in emoties opende haar trots vertelde van het land dat generaties baarde ondanks…

je schoonheid was klassiek sprak de talen als geen ander alleen je lichaamstaal gaf reden tot paniek je wond de media al middelvingerend heel losjes om de pols antwoordde ondeugend en gedreven spits op hun brutale calls rechtte schouders decolleteerde borsten zonder houders maar boog in afscheid steeds de rug in een veel te snelle…

het waren geen tranen een tsunamie of de springtijvloed maar langzaam stijgende emoties en het deed je goed in ontspanning verwaterden gevoelens het eerst in overloop je wilde uit het zuigende moeras nog met de ogen droog ik reikte je de hand jij ging op eigen krachten weer aan land en weet de bodem weer ja dit gebeurt…

een enkele keer ga jij nog weer naar boven de poppenkamers lijken nu steeds verder weg de trap was nauwelijks te belopen maar hun ogen hielden jou niet van ze weg je hebt ze aangekleed met alle zorg en liefde in die jaren zij gaven jou een evenbeeld vertellen hoe jouw leven is gevaren met wie je bed en dagen hebt gedeeld je…

ik zag de rook je sigaret lichtte nog op in het half duister ogen smeulden vuur je hand was warm en je stem gefluister zag je en profile in de flits van een reclame je leek een echte dame maar in het liefdesspel was je zo fel nadat de rook was opgetrokken schikte ik je rode lokken nam jouw sigaret de laatste trek voor ik haar…

Ik componeerde in studies een schilderij de melodie penseelde mijn kleuren daarbij nam een adagio in rood gaf me toen bloot lentissimode in groen maar de finale was weer net zoals toen ik kraste met mes jouw vormen tevoorschijn beeldde je uit in gevoelig mimiek kerfde met scherpte het stille verdriet ik wilde je bij me componeerde…

ergens dreunt een beat en sledged meeslepend jazz soult een klarinet die huilt en nostalgie verruilt voor even leven hij kent het riet en weet verdriet nog toon te geven vingers licht verkrampt ademt hij applaus genietend de avond naar zijn hand…