Alle inzendingen van Wil Melker

ik zag de zon haar tranen huilden kermis in de hel stilte was alom ik voelde snel de dreiging die van onweer uit ging in donkere wolken donderde de bliksem, zag felle stralen in geluid verdwalen ze raakten niet, alleen het licht sloeg door de buien zon weerkaatste vals tegen de puien brak met regenbogen in een laatste pogen om…

een staf de gouden pij rozen in mijn haar met wijds gebaar schik ik de wereld bloos me dan tot koningin ontbied de roze wolken dwing rivieren oeverloos speel met zwarte dolken geen land heb ik maar dromen we juichen met de handen op elkaar de schijn van goud zal spoedig komen mijn straf is weer een horizon voorbij het bloemenkleed…

we kunnen samen spelen het kan jou ook niet schelen de wereld is geen thuis wij leven in ons eigen poppenhuis je ogen zijn mijn zon en op je lippen mag ik rusten na je te kussen als dat uiteindelijk mag verdwaal ik in je lach ik zie je handen zonder banden vingers hebben snel vrij spel ze strelen zacht mijn huid en langzaam…

je glansde en polijstte niet maar brak en hakte stukken overbodig tot een vuur Je smeedde woorden tot een taal uit ongenaakbaar staal door het vlechten van metaal koud en hard of gloeiend heet uitgewalst tot strofen met het rood gevoel van diepe warmte je zinnen kaalgeslagen en gewet door het verleden snijdt heden door…

mijn vingers op je wangen ik houd je glimlach in mijn handen je ogen glinsteren van koorts je ademt snel, je stem heb ik nog niet gehoord ik bet je voorhoofd en je slapen je blikken zeggen dat je eigenlijk wilt slapen maar je handen roepen mij ze vragen om te blijven houden me zo aan je zij als ik je droge lippen kus keert…

woorden vol magie de lucht met schittertjes de echo's luisteren niet stilte spitst in tover neemt ogen mee steelt gedachten vraagt open maar de lach is een ontlading waard de hemel wordt voor eventjes met warmte geaard…

waai mijn blosjes weg bevries de glimlach breek mijn lippen is er meer ijzig is je adem je kille stem verschraalt mijn lijf de verliezer thuis muren zonder kamers handen afgekapt ogen die verbouwden alles wat ik was je ruimte stond me aan ze liet me gaan ik droom niet meer om koud te wonen…

Kom bij me zitten zei je onverwacht. Je blik was open en je ogen zacht. Verliefd sloeg ik een arm om je heen en kuste je. Je lippen namen mij apart en gaven zo de smaak van liefde terug. Je lichaam raakte mij verwachtingsvol. Jouw handen woelden door mijn haar. Mijn lieve woordjes bij je…

omgord met haat de passen blind alleen de geur van aas geeft richting aan hun voeten ze zijn ontwaakt omdat de waarheid spreekt ze zoeken nu gerechtigheid slachtoffers ten spijt ze wringen zich in bochten sluipen uit hun krochten schuld brandt weten want sporen zijn nog niet vergeten armen wijzen ogen hechten aan het doel vertrokken…

de grond is omgewoeld maar de keien zijn gebleven aarde lijkt weer vruchtbaar voor het zaad van eens geweten ook onkruid van herinnering schiet op in onbewerkte bodem het kent nog geen verbijstering jaagt alles tegen het harnas in ik heb mijn bloem de zon en maan gegeven haar kleur verbijstert het heelal ze neemt de tijd voor eeuwig…

weer jagen flarden grijs langs onderkanten van een strakkendblauwe hemel de storm betaalt met regen maar bepaalt zijn eigen prijs de restanten uit een herfst die ooit oogstrijk is geweest in nagelaten groei aan takken die de winterkou niet hebben overleefd breken in het vlagen van zijn kracht afgeknapt in wilde schoning der…

ik heb de verte in je blik gezien geen melk en honing of koning in zijn luchtkasteel wel drama dat ik met je deel de gouden zee in golven van serene rust een blauwe hemel tart het geel van zand, het strand waar jij mij zwakker kust het bloedend rood van een geschelpte roos doornen krassen dromen als tatoeages in je huid…

er scharrelt zonlicht in je haar als de wind het nonchalant weer weg wuift uit je ogen en jij je hoofd licht buigt in teder mededogen ik vang de heldere hemel in je blik die groen en blauwe kleuren lacht rode lippen vochtig van het antwoord dat je stem naar buiten bracht je zei ja speelt nu met mijn handen en ik kus je…

je gooit ballen hoog andere handen vangen je fluit een lied, de tonen blijven ergens hangen je voeten dragen je alleen ze gaan nog nergens heen de weg is onbetreden je ogen zien geen horizon de lucht kun je niet pakken je hoort de mensen wel maar voelt de grond onder je voeten zakken je strekt je handen naar ze uit en schreeuwt zonder…

je valt als een druppel in stilte meegaand vormt parabolisch traagheid vooraan spat zacht uiteen in duizend segmenten die ieder je vlucht in vrijheid herdenken tolt en draait in bewegen kaatst onderweg de wind heb je tegen dan stroom je samen tot een groter geheel ook voor jou zijn de spatjes net even te veel…

de argumenten kamerbreed muren verf je licht doorzichtig gordijnen schuiven de moraal het uitzicht is voorzichtig ik mocht het slapen bij je leren woonde je toen nog niet uit eerst tasten, voelen en proberen je lichaam was voor mij de bruid we lieten ons niet meer bekoren kleedden liefde te veel uit de verbazing hebben we verloren…

ik ben je jochie we liepen hand in hand jij had de verre blik van weten en vooral vandaag om gisteren te vergeten ik stapte voor je uit wees je mijn geheime plekjes flapte er van alles uit je kuiste woorden als niet netjes maar ik groeide in je lach zag ineens het kind weer in je komen na een leven vol met stille dromen gestopt door…

ik regeer weer over rotsen bergen zijn teloor gegaan dalen vol ontgoochelden idealen van hun glans ontdaan bloemen bloeien minder kleur ze knakken voor het sterven lucht verliest zijn geur zaden zullen nooit meer lente erven blauw klaart zomers helderheid het zinderen is afgevlakt kaalheid legt de schimmen bloot die troosteloosheid…

ze doodden beren knotsten met elkaar de winnaar kwam aan zijn gerief won een anders lief de sterkste liet zich ook behagen zijn heldendaad werd door een zwakkeling heel kunstig voorgedragen die minnestreelde zinnen en in hun roes van alkohol en macht maakte hij heel zacht de vrouwen dol en zong voor hen mijn snoes zo paarde…

scherven breken geen licht scheiden kleuren en gedachten kou is blauwer in het wit rood is warmer in verwachten zo helder denk ik als de zon wat lichter schijnt de bomen groener dan het gras gebladerd zijn maar als ik takken zie draait het hoofd de lus al in wil mijn nek zich breken om de wereld te vergeten diepte lokt in vogelvlucht…

ik heb de mooiste appels van de boom geplukt voelde ze in handen rijpen jij liet je mooiste kleuren blijken toen ik je zomer at in lente bloeide jij je eerste bloemen ik wist dat dan het mooiste fruit zou groenen omdat het geurde in de warme zon de pluk was louter lust jij hing bijtgraag aan lommerrijke takken gaf mij geen enkele…

stemmen zeggen niets spreken zonder zin naar smeken hoef ik niet te luisteren onderhuids het fluisteren het raakt me niet de vragen in een stem breken kan ik met een glimlach weer vergeten dans de stilte van ieder uur muziek minutenlang tot solo ogen strijken langs ik ken geen blikken van nog weten ben ze snel vergeten ze…

je koos voor wit in nieuw beginnen je huid was bruin ogen zacht van binnen lente kleedde je prilgroen en geel je groeide, bloeide naar genezend heel nu zomer je ziet vruchten rijpen een mooie herfst zal de oogst doen blijven we zullen winteren met elkaar, wit heeft de basis neergelegd om elk seizoen te delen als een paar…

ik bots en breek met ijs schuur groeven in de schuine kanten schots en scheef onwijs schrijf voegen uit mijn lezersklanten laat je maar raken in je breekbaar taalverstaan ik zal je pootjes haken met jouw tranen ben ik niet begaan houd je maar doof stop mijn teksten in de pot in het lezen heb je al jezelf gegeven en voor de…

alles gaat voorbij alleen wolken blijven ze dromen zich naar mij in vormen naar normen die net anders zijn ik zie handen komen vingers knijpen niet grijpen niet maar strelen, zachtjes voor het oog van velen herstellen wat vervlogen lijkt ze lachen als gezichten wangen bollen overal guitig of vervloeiend bovenkanten groeiend de wind…

ik ging weer even terug waar korte beentjes eindeloze wegen liepen in een zomershete zon de weg naar zee was recht nog krom omzoomd met kilometers vergezichten dat wat wij wisten lonkte aan de horizon duinen en het golvend koele water waar je eindelijk in zwom weer ruik ik dennengeur voel koele kleur van groene schaduw langs…

ik heb de dagen omgekeerd weken van het stof ontdaan maanden kenden geen beweging meer de jaren waren al vergaan ik zocht je buitenkant warmte zat van binnen met schoonheid aan de hand kon ik opnieuw beginnen we hebben veel gepraat verstonden ook dezelfde woorden beseften later waar het echt om gaat dissonanten maakten geen akkoorden…

stilte rond het bed even wordt er niets gezegd en apparaten klikken hun tevredenheid de zieke dommelt weg wij fluisteren de droom die was en weten wat hij daar voor over had zijn handen tasten naar een klein houvast dan opent hij de ogen zijn zicht is licht gebroken maar spiegelt verteblauw hij kijkt naar jou in een verloren hopen…

je fluistert woorden met magie ze openen alle deuren kamers die gesloten zijn tuinen die nooit kleuren je tovert licht met zon die anders schijnt te stralen je woorden halen warmte aan vertrouwen spreekt uit je verhalen je voert me met de wolken mee langs hemels die niet mogen laat dier en mensen zien van boven andere ogen je praat…

ik zag je dwalen in een stad vol met glas niemand wist echt wie je was je kende geen mensen las wel hun wensen lachte een spiegelend wat hoorde hun stemmen in een sfeer van vaag kennen maar de zon nam je mee jouw hart gaat naar zee niet naar dat tijdloos gekeuvel ik duid verder niemand dat euvel jij bestijgt de kansel heiligt…