Alle inzendingen van Wil Melker

de horizon vervloeit verrimpelt traag een kerktoren in de verte de stilte rust en geeft geluid een kans om zich te laten horen herboren dansen de insecten plaag voor plaag voorbij potten rammelen voor etenstij de warme wind verdwarrelt zomer tot orkaantje en verjaagt pardoes een soezend haantje als de zon de ochtend brandt tot…

je hebt mijn groen mijn bloem zal bloeien in jouw blik waarom die schrik als andere ogen de kleuren ook graag mogen je schaduw maakt mij bleek, je warmte laat mij in de steek alleen het licht op mijn gezicht zal me doen spreken ik ben je ent je wortels hebben mij herkend kom laat me in je kroon de wereld zien ik lees je…

honden blaffen als je schreeuwt ze zien je schimmen dampen in hun bek je bent niet gek zoals zovelen wat licht gestoord kan niemand schelen voor jou een flat met tafel en een bed en door de muren gil je tegen buren een vast adres geld en wat verzorging ze hebben je zo afgekocht verder nooit meer opgezocht je woont daar met je…

basalt keert oceanen water schuimt zijn woede weg hangt zwart zijn tranen aan in springtij dat in manenvloed het water jaagt op land het strand ontdaan van zand toont zijn verdriet aan woeste golven die hun weg nog ongestort vervolgen van de branding tot de horizon witte kammen deinen en verdwijnen als zij omslaan…

een flits rood van gevaar tegenwind zong in je haar je oogde knipperlicht voor mij ik remde maar je reed voorbij ik zag de glimlach rond je mond toen ik op de rotonde naast je stond…

de rode bal rolt rond vingers zoeken naar het einde ze lopen over lijnen willen een begin misschien zit rood van binnen midden in…

handen klauwen naar houvast groevenloos voelt steen nog zachter dan de dood in uitzichtloos verglijden het blauw dat gele koren zingt in het glooien van de hellingen verblinkt als stilte in de samenkomst van dalen is wit het graf dat sterven heeft gebaard rust die neerdaalt in de laatste strohalm die als roos geworpen is…

de lucht draagt als ik vlieg de verte vraagt bestemming van mijn vlucht de wind vertraagt in koude vlagen het glijden piekt als hij thermiekt mijn schaduw streelt de aarde speelt licht en donker uit als ik mijn vleugels sluit ik wil ontsnappen verder gaan voordat de sporen van mijn stappen zijn vergaan…

het was alleen vandaag dat telde de dag was open en nog vrij het patroon brak ik in stukken de uren waren dan voor mij want morgen was zo ongewis die tijden kon je niet vertrouwen ik had me al te vaak vergist ging luchtkastelen bouwen zo dacht ik maar de toekomst heeft me ingehaald vandaag is veel te klein voor wat morgen te gebeuren…

het hete geel glooit afgrond oplichtend in het zwart schemer drukt de warmte dieper eenzaam in het hart tast met vingers naar het duister blinder dan de nacht pakt en zal niet kijken omdat zonlicht nooit de avond wacht morgen bloeit het rotten in het sterven van vandaag laat de uren gaan, lange dagen doden langzaamaan…

ik zag je in het vlammendansen je ogen glansden zo dichtbij je bent een zon die ik heb aangestoken licht en warmte ook voor mij ik voelde zachte weerstand je keek me donker aan ontspande met een glimlach liet me opener verder gaan ik vrijde je voorbij de grenzen die jij in hete passie overnam ik zocht je in het kreunen streelde…

ik ving je met de lucht die vleugels draagt ik heb je vlucht heel eventjes vertraagd je wilde niet meer landen er was geen nest voorhanden waarin je met begrip zou kunnen wonen je koos dromen ver voorbij de horizon de ijlte waar het leven ooit begon je zult komen en weer vliegen vrijheid mag je niet aan mij verliezen…

een vale zon in lucht waaruit het leven is gevlucht gebruikt door lijven die vergeten te bewegen een dag die krom trekt door gebrek aan perspectief verveling is de dief die uren heeft gestolen de trage stroom van dingen die gebeuren het drijven op gewoonteruis slaan van klokken en van deuren de avond ademt nog geen duisternis omdat…

mijn vingers zijn al afgebeten stompjes schrijven poezie ze kauwen lang op mijn geweten slikken doen ze echter niet mijn teksten blijken geniaal te zijn alleen hun geesten weer te klein ik schrijf met bloed in ieders hart, dat voelt vertrouwd en heel apart ben de blauwe bloem in het koren, ze maaien maar die kleur gaat niet verloren…

het schilderij is klaar een droom in perspectief de verte ingekleurd met wensen en verlangens je domineert de voorgrond en drapeert je schaduw in de rafels aan de horizon alsof ik ooit met jou begon, een grof penseel vol lusten, in streken die niet rusten je stapte plotseling in vertrapte de structuren en verbleekte toen de achtergrond…

je ademde verlangen mijn liefde kuste huid ik streelde zacht je lippen ze nodigden me bloedrood uit ik zocht nacht en vond in het lichter worden van de morgen de huivering van passionele kracht we lieten sterren vallen wasten samen met de maan we versmolten teder na het kraaien van de eerste haan ik moet je weer zien lopen je bent…

je stoel is leeg gisteren ligt in kruimels op tafel bloemen liegen lente bloeien uit voorbij je kraakt in de vloer zucht bij het sluiten van gordijnen laat jezelf verdwijnen als ik je nodig heb je leest vragen in mijn ogen ziet het onvermogen om met jou te leven ik kan je niet meer geven je hebt vandaag mijn beeld gebroken…

in je ogen zie ik spel je voeten dansen en bewegen snel als jij de bal krijgt toegespeeld je ziet de kring gezichten geniet de macht het is jouw keuze wie er dadelijk verder mag in gedachten weeg je af geeft de bal aan haar van wie je nog iets kan verwachten zij is nu je vriendin zij staat al midden in de kring gezichten…

het is spel je ziet hoe snel de ballen gaan de lijn voorbij punt voor jou of mij jij daar in de zon ik op mijn balkon denken aan elkaar weer gescoord, weet je wie bij wie nu hoort we vlechten paden van gedachten ontmoeten zo elkaar soms sta ik te wachten jij bent vaak wat later klaar ik steel tijd en jij vertraagt de uren we…

ik ben je achterna gegaan je schouders iets gebogen pas op de hoek heb ik je ingehaald ontmoette toen je ogen ik zag je leven in een flits voordat de tranen kwamen ik raakte je heel even aan vroeg je met me mee te gaan er was geen schaduw meer het zwarte was verdwenen de drooom die je gegeven had was in je blik verschenen…

in het kristal klonk feest de drank was langs geweest zacht roezemoesde overal gezelligheid tot zij de kamer binnentrad het was alsof de bloemen snel verkleurden in haar schaduwen bespeurden we het wit van dood ze lachte zacht de stilte weg wenkte om een glas er haperde muziek omdat de achtergrond van schrik aan het verbleken…

in doelloos turen vervallen muren die ons scheiden ik zie je ogen blikken mijden met onbescheiden wensen je glimlacht zon straalt warmte van het feest rondom beweegt je soepel tussen handen die je willen raken ziet tongen langs de lippen gaan in de hoop je ooit te kunnen smaken spanning groeit heel langzaam in het heffen…

stroboscopisch licht verblindt alleen je schijn blijft hangen verlangen tekent wit verborgen passie in een grauw gezicht gespannen dagen ogen in wellustig dansen mannen uit je laat je vangen in het zwart van schaduwen ik zie je lippen missen als liefde sterft in geluid…

ik kijk naar ze en voel dat ze het weten als ik het vraag wil ik ineens het antwoord niet meer weten dan lachen ze en zeggen ben je mal gillend schreeuw ik nee want dat woord ken ik al in gezichten lees ik vaak mijn verdere leven weet mezelf niet meer zeker omdat ik nooit een spiegel zag ik hoor aan stemmen in mijn hoofd hoe ik me…

de klap was onverwacht echo's joegen vluchtend door de nacht ramen trilden kinderen rilden in hun slaap gewekt nog niet gebekt vlogen vogels van hun nachtelijke stek stilte eiste duidelijkheid voor pijn die volgde op geslagen zijn de andere wang kwam snel nu davert het geweld van openlijke ruzie en de hel maar met die hitte…

ik heb je geweten in de uren gezocht, het werk van mijn handen bekeken op iets dat niet mocht je was er altijd de zon in je ogen zacht voelbaar als tijd die verslijt in jaren van hopen niet tastbaar als wind geen vlagen emotie ik heb je gevonden je ogen verblind in stilte voor de explosie ik zag me als schaduw van jou, mijn…

je speelt heimwee legenden vonken in de vlammen ogen dansen in het vuur de schaduwen van half ontblote mannen akkoorden schreeuwen van hun strijd, de pijn die ze hebben geleden het is de donkere kant van het verleden weerklinkend in verdriet lage tonen zeggen niet waarvoor er is gebeden hoeveel de kinderen leden snaren resoneren…

ik wil het stil ontbreken van lawaai is niet genoeg herrie irriteert me mateloos, begint ook veel te vroeg een paar uur rust is mij gegund na het sluiten van de kroeg ik houd het niet meer vol, decibellen draaien me al dol vlieg naar lagen die steeds moeilijker de tonen kunnen dragen vlucht naar een tekort aan lucht, hier…

in woorden las ik je gelaagdheid je raakte aan verleden tijd voelde als een deel van mijn omgeving verbaasde met vertrouwelijkheid je maakte altijd deel uit van mijn leven, groter dan in dit geheel je bent een van die honderd ego's die met mij de hemel deelt zeven levens om te zoeken wie er van de appel at, wie er…

je hebt mijn boom gemeten je vingers op mijn bast de jaarringen heb je geweten waarin jij voor de helft past aan wortels kon je niet veel vinden je storm verstond geen kracht de takken droegen nauwelijks bloemen ze bloeiden slechts als jij ze zag jij hebt me aan die boom verhangen alleen de dood kwam later pas je dacht…