Alle inzendingen van Zywa

Onwetend voelde ik me zeker maar nu haar later vroeger is dan we dachten toen we tekenden komt het ineens aan op elke gewone dag op wat mij tegenhoudt lief voor haar te zijn de liefde van mijn Ja ik wil Ik aarzel om dat te herhalen Haar toestand, onze problemen moet ik wetend vergeten om gewone dagen te kunnen leven, verliefd op…

Mijn dagboek is te eerlijk voor jouw ogen, wat heb je eraan om je ongelukkig te lezen als ik er niet meer ben Je kunt je wel troosten met mijn feuilleton van liefde en verbondenheid, de geuren aan kleuren van het leven dat ik uit alle macht wil verlengen, maar je weet ook wel dat er een zwaard naast mij ligt dat ik gek word van de…

Dat jij er niet meer bent is vloeibaar, het deint zeeziek in mij Als ik afleiding zoek lukt me dat soms, soms wordt het erger Als ik een stoere dam bouw van voorbeelden hoeveel erger het kan zijn, had kunnen zijn dan klotst het gewoon over mijn zegeningen heen om aandacht te krijgen Ik wil er niet over blijven praten maar er is…

Nippend van warmte uitkijken vanaf mijn balkon Wisselluchten Rode geraniums, het volle gewicht van mijn ziel rustend op de aarde Zinnelijk van welbehagen flaneert mijn stem en vertelt ze het aan een vriend, andante De muziek die ik ben Daarna aan tafel de potloden geschikt Ik teken in stilte ga er in op, glimlachend om de regenboogwaaier…

Ach, mijn oude dagboek heeft bijna zijn tijd gehad Ik lees het nog eens na op mooie zinnen, te mooi om verloren te laten gaan Ik schrijf ze over en brei ze met fantasie aan elkaar met even mooie zinnen Naadloos sluiten mijn belevenissen aan op mogelijke gebeurtenissen die ik er nu, jaren later, bij bedenk en wel had willen meemaken…

Met een stuk of vijftig collegas .....(over thuis, series en werk) pratend passen we de regels aan .....(voor anderen natuurlijk) want er zijn er nooit genoeg .....(ze zijn nooit goed genoeg) dat weten we allemaal .....(men glipt ertussendoor) ja, er is zoveel dat niet deugt want dat is de vrijheid .....(iedereen gaat zijn gang)…

In het duistere onder van de toren vangt alleen het koord licht, heen en weer onder het luiden van de klok Meteen komen er mensen af op het schreeuwende geheim / Er is nieuws, het laatste nieuws / en ze becommentariëren het touw (nette mensen zijn ontmaskerd hun nevenbelangen onthuld en ondergrondse netwerken ontknoopt) maar…

Het filmnegatief laat het stralende licht uit -- onze ogen zien.…

Die mengeling van beste wensen bewondering en medelijden - gistend en borrelend in mij zodra ik haar zie Mijn maag en keel draaien zich om Ze misvormen mijn menselijkheid Haar ogen schieten sneller dan mijn gedachten haar hoofd reikt om de hoek naar de zon, een rots luiert in de holte van haar rug Knikkende knieën Het ene been slingert…

Ben ik een profiteur van lotgenoten, als ik besluit dat ik nu ziek ben? Het zou de wereld verkeerd veranderen: hogere kosten een lager rendement en het systeem blijft als er niet genoeg mensen voorbij meedoen of niet meedoen leven met minder en dus meer natuurlijke menselijkheid zonder stok achter de deur om samen te leven buiten…

We strelen de ruwe bast van de twee langs het pad hier en daar een tak gehavend door stormen, een pees gescheurd de darm verkort, de tenen stijver en krommer in de grond een leven opgeslagen in hun lichaam, elke vezel weet het en houdt het vast Een paar passen verderop stort een grijper hopen aarde in de bermkuilen waar hun naasten…

Het licht verandert, geritsel van de bomen -- onweer in de lucht.…

Mijn wintergedachten gooi ik weg de planken in mijn hoofd sop ik af ogen, neus en oren gooi ik open voor de lente, kom zacht in lange halen met je nagels over mijn rug tot het genoeg is Dan mag je verdergaan mij van mezelf laten genieten en langzaam verloren gaan in mij in mijn verloren zijn in jou nergens en overal uitgestrekt in een…

De Bulleboos stormt als een stier naar voren, de horens vooruit - een Goliat, wiens speer sterker is dan de steen in de handen van zijn tegenstander Hij ziet zijn eigen zwakheid niet kent zijn eigen waarden niet en gelooft niet in de lessen van de vergeefse eerdere strijd van vele grootmachten tegen de kleine landen die ze verachten…

Ze zong hartverscheurend mooi de droevigste liedjes, en ik speelde met haar in de band, onderweg lag haar hand in mijn hand Ik was gelukkig, overal vrij en met haar, ach, voor een korte tijd ging ze weg en ze kwam niet terug Nu zing ik maar droevige liedjes over haar We waren vrij, overal was alles, en niets te verliezen want we waren…

Mijn stofwisseling stokt en dan ben je nog niet jarig Dan valt er veel te wensen Mijn staart verslapt Ik spring niet meer en doe me niet meer tegoed aan de wonderen Ik raak ondervoed mijn vel raakt los Mijn vriend raakt ongerust terwijl hij me streelt Ook mijn gedachten vermageren Tot spoken, tot een horror hoe het af kan lopen…

Boeken vol schrijf ik mijn verbazing op Het lijkt te zijn wie ik ben - voor zover ik weet (sinds mijn zesde jaar) Ik begreep de juffrouw niet en mijn ontploffende vader mama en mijn grote broer Waarom had ik niet mogen zeggen wat ik wist en wat waar was? Ook niet als ernaar gevraagd werd! Dat de buurman dronken was dat die ene jongen…

Hij houdt vol, dat hij haar troostte, maar zij vluchtte -- ontdaan van hem weg.…

Op mijn horloge, verkeerd om mijn pols, zie ik hoe laat het is in Mumbai, vijfenhalf uur later dan waar ik woon Het is maar een kwart dag verschil maar op bezoek bij mijn familie daar met vrienden op het strand of wandelend over de promenade likkend aan een kulfi-ijsje ben ik jaren moderner en vlotter dan hier in Engeland, waar de studenten…

Alles wordt maar mooi genoemd, en wat mooi is heet -- tegenwoordig leuk.…

In het noorden .....word je nu eenmaal .....beschoten door zwermen drones In het westen .....word je nu eenmaal .....opgesloten en verjaagd In het zuiden .....word je nu eenmaal .....verkracht en vermoord In het oosten .....word je nu eenmaal .....gemarteld en uitgehongerd Nergens .....zijn ziekenhuizen en scholen vrij .....niets is heilig…

Mijn avondwandeling door de straten en het park: alle schoonheid van de dag is aan het verdwijnen in de schoonheid van de nacht die duisternis vol leven dat de wereld heeft veroverd door het licht te koloniseren Uit de schoonheid van de nacht ga ik slapen om daarna uitgerust de schoonheden van de dag te beleven en er s avonds mee rond…

Daar ergens, onder de nevels in het dal is de grens die ik niet over wil gaan Ik zet me schrap Ik kan en ik wil niet onverschillig zijn om wat er verdwijnt met mij: mijn ervaringen van schoonheid mijn kennis en mijn besef wat waardevol en wat niet belangrijk is om mee bezig te zijn Om nog iets te redden blijf ik lampen neerzetten…

Alleen de liefhebbers weten er iets van, de anderen lopen eraan voorbij en tasten het aan Ze weten niet wat ze doen s Avonds bekijken ze wel eens een documentaire over iets dat er niet meer is, maar hun ijkpunt verandert niet: het is van voor hun tijd er zit geen toekomst in Dus laten ze het verdwijnen sluipenderwijs gebeuren, alleen…

Was mama te sterk voor vader, een gevaar dat hij wilde bezweren met fatsoensregels insnoeringen van haar vrijheid om buiten zijn zicht iets te ondernemen? Wat zij doet moet gebeuren in het volle licht in het volle zicht van bekende ogen Orde en zekerheid Zuinigheid met vlijt Alles in vaders woorden Alles in zijn taal Alles op…

De zon zegt zo veel, maar de maan verspreidt een licht -- dat naar je luistert.…

Mijn werk is me niet te veel Het is me te weinig resultaat en bevestigt juist wat had moeten veranderen Het zijn nieuwe zakken voor verzuurde wijn Het helpt geen problemen de wereld uit, het stelt de managers gerust En daar leef ik van, daar word ik ongelukkig van en het personeel nog meer .....na de wandelmeditatie .....over de missie…

Er hing een luchtballon stil in de lucht, bij wat inventaris op de kinderkopjes stapten we uit de oldtimer, achter ons stond mijn oudere ik op de ijzeren brug te kijken hoe wij met de hond rond- keken in de nieuwe wereld die half gedroomd half in baksteen oprees uit de mist van het oude Belgische land onder de wolken van de tijd…

Waarom het nieuws te groot is voor een scherm, te groot voor een getal? Waarom het puin te klein is voor de schade, te klein voor de doden? Omdat contracten rondspoken de kapiteins niet varen, maar jagen, en stormen de zeilen verscheuren Omdat de eisen veranderen en fouten steeds ontglippen aan het verstand Omdat je nooit weet wie…

Nog merkt niemand het op, maar ik heb het in me de briljante ideeën en het gezag om de dingen te laten lopen zoals het hoort, tot in de puntjes uitgewerkt in rapporten Mijn promotie is een kwestie van tijd, mijn werk zal gezien worden het is er al in mijn hoofd, klaar om bekend te maken, beleefd rekening houdend met iedereen…