Alle inzendingen van Zywa

Wat je doet is een gebed Besef wel tot wie of wat je bidt met je daden en waar je toewijding op gericht is Op rijkdom misschien Op roem Of op de schoonheid van het hout dat je bewerkt Op het welzijn van je gezin het in stand houden van de natuur die ons voedt het begrijpen van de natuur die ons bedreigt het bewonderen van de natuur…

De luitenant-kolonel is een held Het is moeilijk leven met een verlies Dat roept vragen op Over zijn minachting van mensen en de grondwet Gelukkig hebben de winnaars verloren Ze trokken zich terug uit de vlakte waar geen eten is Zo kregen de kolonelisten hun zin Ze zijn geen slechte verliezers Uiteindelijk hebben ze gewonnen Maar…

De reizende mens schiep de herberg, later ook het café en hij zag dat het goed was De wouden zijn gekapt, de bomen verzaagd, vertimmerd en geboend - een bank waarop ik zit achter in het café bij mensen die over de bijzonderheden van hun leven praten en mij vragen wat ik weet van mijn werk, is het meer dan wat ik doe? En tot waar reikt…

Op de vloer luister ik naar jou, ver weg in huis de geluiden blijven onderweg ergens hangen - je bidt als een vogel en ineens duiken er vragen op mij, die me verlammen (Soms zijn het jouw handen ..om mijn borsten of jouw mond ..jouw zuigende mond) Het plafond is leeg, niets te zien, alleen te voelen maar ik geef geen kik Ik hoor jouw…

Wat is het heerlijk om schuim te zijn met zijn allen, grote plukken hongerig mensschuim, een mist van leven, en ik een vlokje in eigen kleuren, ik moet even met mijn zieligste stem mijn beklag doen en blazen dat ik er ben, ik los veel te vroeg al op niet zoals toen ik net geboren was en groeide van mijn eigen afval nee, het is een…

Onder een wirwar van wegen verdwenen de lanen naar de roestige poort overvleugeld door de witte marmeren trappen waar hemel was Nu is het wachten op het ruimen van de Nieuwe Begraafplaats achter de wal van de stad - voorbij de Elysese Velden .....waar mussen zich tegoed doen .....aan brokken brood en de duiven .....niet durven met verscholen…

De vrouwen, de landen die ik heb veroverd honderd jaar, vijftig of tien jaar geleden, eens en voor altijd gewonnen die mijn exen willen zijn mij niet meer willen ontvangen mij niet meer willen geven wat mij toekomt de bekkens met hun zachte binnenkant van gespierd weefsel dag en nacht beschikbaar voor mij de bekkens met hun zachte…

Jonge mensen zijn slechte denkers Je moet hen eerst te eten geven van de vruchten van die ene speciale boom van de kennis wat nuttig en nadelig is voor ze iets weten en zodra ze dat snappen begrijpen ze dat het zo moet zijn als je geen paradijskind wilt blijven voor wie alles klaar moet staan in een wereld zonder gevaren Wat nadelig…

Hoe een kus voelt, een hand die me ongewenst betast daar praat ik niet over Nieuwsgierig kijk ik ernaar in het donker van een bioscoopzaal of thuis, waar ik op pauze kan drukken me veilig over kan geven aan de sensatie en opga in beeld, in tekst - de onbedekte termen tussen willen en niet willen die zich aan me vergrijpen met bijna…

Mijn geheugen praat net lang genoeg met de mensen om hen netjes kwijt te raken Antwoorden verlangen ze niet het is genoeg dat ik niet wegloop Waarom verlang ik dan naar contact, waarom voel ik niets? Vanwege het besef dat het niet mogelijk is of ligt het aan de pillen? Krijg ik mijn lichaam terug zal ik ooit weer ruiken waar ik ben en…

Op het toneel is de aarde een vlakte met een mond vol baleinen die in-en-uit stromen van leven zeven en verteren wat niet zwemt verslapt van verdunde hartstocht verbleekt van verloren vreugde verroest van vermoeidheid De dansers zoeken zichzelf op de tong, af en aan spoelend uit de magen de kraamkamers van het leven De draadgordijnen…

Of je nu veel of weinig talenten hebt het leven is voor iedereen gelijk en kent maar één beloning: je moet zelf ervaren wat je zinvol vindt en als je het ene afweegt tegen het andere, moet je voor jezelf, de discipline hebben om te handelen naar de uitkomst De erkenning van je verdiensten door anderen is nooit genoeg Je eigen perspectief…

Nog geen drie jaar, zelf aan het stuur boven de reusachtige banden op de tlatto willen rijden Uit ongeduld en ontevredenheid is mijn wil geboren en zo wilde ik jou Maar nu ben je er Nu wil ik jou anders om van te houden en ook zou ik willen weten hoe ik te midden van alle wilikken mezelf kan liefhebben en niet beknotten zonder anderen…

Symfonie op de grens van mijn leven, gebroken na de uren op de harde kerkbank in de geur van het braaksel van een weggedragen vrouw: vagevuur en de waanzin van de duivel voor haar ogen - wild stampend als een beer danst hij om haar heen ....Raak ons aan, vernietig hem ....vernietig al haar herinneringen ....aan hem, en vaag mij…

Jij wilt van alles genieten, en dat vieren we, ik zing jouw naam in een optocht met geiten bokken saters maken grappen, ik zing jouw naam Je bent er niet bij Jouw zuchten niet in mijn armen en geen bevrijdende lach Maar ik zing jouw naam…

Je weet wat er gaat gebeuren maar toch doe je gewoon alsof het anders zal lopen en voorbij gaat, als je maar lang je adem inhoudt en het wachten rekt van je beter weten dat verstarring onmogelijk is en iets dat stil staat, van binnen doorgaat uiteen te vallen en dat alles opnieuw begint in ander leven zoals jij vaak genoeg hebt…

Er draait een ventilator in de kamer vol speelgoed op de grond en op het bed waar hij niet in wil springt het kind opstandig schreeuwend met slaande bekkens Zijn broertje bedreigt papa de politieagent met een trommelstok Mannen met armdikke takken dreunen door de straten door licht en door donker Vol is de maat van hun zware schoenen…

Ginds is wortelen riskant Mest en regen zijn ongewis grond kan weggeschept worden en uitgeput raken en zijzelf uitgegraven of uitgerukt Hier is de vrije wereld Hard en onvruchtbaar Beton, staal en plastic, muren om kleine kamers en dichte deuren rollen prikkeldraad op de grenzen en een onbarmhartige bureaucratie Naast mij overleven armen…

s Nachts besef ik niets tot er sinaasappelgeur bestaat een man die tot mij praat gekleed in niets wat te raden laat Slapend weet ik alles, goed en kwaad, een man een man een woord een woord en daad de wereld vol bodems en zaad waaruit een magisch mengsel ontstaat Dromend zie ik scherp en zacht een strijd van gras en vacht en dwars door…

Het water klotst een beetje Ik moet nu gaan, dat weet je Achter het hek staat de breker in het water. Wat is hij zeker Zal ik over zijn stoppels strijken zijn lippen zoeken, of nog blijven kijken? Ik zie in het vage avondlicht evenveel als met mijn ogen dicht Een vogel klapwiekt ongezien het geluid van niets, misschien verdwijnt ook mijn…

Eendjes zwemmen in het water ganzen lopen in de pas maar mensen zijn een edel ras: ze hebben zorgen over later Daar komt ook wel heden aan te pas, alleen weet niemand wat belangrijk is, waarheen voert onze levensweg, waartoe zijn wij op aarde, wat is goed voor jou en mij? Wij mensen zijn een pratend ras dat goed gedijt in een moeras van…

Ik zie het wel in het isolatieglas: mensen dragen zichzelf op hun rug Hun hemden zitten strakker dan hun huid, ze kijken trotser dan een pauw en paraderen met zelf-gebonden handen in de lucht van hun droogwindige darmbacteriën, ze zien het niet als hun probleem dat mensen gespannen zijn opgejaagd door de maatschappij uiteindelijk…

Ik ging op reis om vrede te sluiten, vier jaar lang was dit hotel mijn hof Ik bad om wijsheid, zette de pausen af, en liet buiten de muren een podium bouwen Voor de wetenschap die niet helpt .....om de problemen op te lossen, maar .....de wereld ingewikkelder maakt Voor de geleerde rector uit Praag Voor een zomervuur voor de burgers…

Ik hoef niet te denken aan jou, je had al een ander en het is erger om dat nu te weten dan toen het begon Jij had het fijn en miste me niet Zij was begeerlijk en ik was er gewoon tot je toch maar wegging en mij de fantasieën liet hoe het misschien anders had kunnen gaan…

Mijn dik wit bloot been krom omhoog het armvlees spierarm slap middelvinger op de punt van de grote teen, een cirkel net gelukt contact met mezelf Wat een gedoe en het moe steeds meer het moe van alles niet weten waar met wie en wanneer maar ergens ooit een keer- punt ongemerkt voorbijgegaan…

Ik kijk steeds weer de woonkamer rond je kunt veel doen op een plattegrond Als ik hier eens de eettafel zet zonder vloerkleden op het parket kan het bankstel wel daar als dat past en dan zet ik de plant en de kast aan de andere kant van het raam de fauteuil komt er achter te staan met een nieuw armatuur voor de sfeer Het is klaar, maar…

Mensen moeten lijden tot ze sterk genoeg zijn om eisen te stellen Maar waarom ik? Ik heb maar één leven, ik kan het in een ander land beter hebben en als ze me daar niet willen dan moeten hier de mensen me hier maar helpen ook al hebben ze er niets mee te maken behalve dan dat dat wij mensen zijn Ze moeten maar lijden tot…

Hoe anders mensen ook zijn dan ik over mezelf denk: als ik oplet, dan weet ik dat de verschillen er niet toe doen dat wat opvalt in hun gedrag mijn eigen aandacht weerspiegelt Die keren dat ik verliefd was hoorde ik het in sommige liedjes herkende ik het in films en soms draagt iemand een gedicht voor met precies de juiste woorden…

Jij vindt dat ik nu niet meer van jou hoor te houden, maar ik kan dat toch niet laten, want ik zou de allerliefste zijn voor jou Maar nu ben ik alleen maar vrij in wat ik droom van jou en mij /Ik hou van jou - nog elke dag/ /maar zwaai niet met - een witte vlag/ /Ik geef me nooit - aan jouw gezag/ Er is van alles misgegaan en nagelaten…

De oproepen kammen de wijken uit Ze maken de huizen leger en mensen incompleet Ook zonder gesneuvelden lijden we al verlies, laden we door de dag seconden met tijdloze verlangens en blijven de nachten donker hoeveel sterren er ook zijn We wachten op de nieuwe maan en het levend terugkeren van de onzen en hun belagers Geen gesloten…