Alle inzendingen van claire Vanfleteren

Het wordt zwaar het leven. De gedachten zwerven over het onbestaande, op zoek naar iets positiefs. De vroegere fantasie is weggeëbd. De teugels die we vroeger in handen hadden, zijn slap geworden en sleuren ons weg. Wij kennen de diepgang van ons eigen niet meer. Het gaat berg af, altijd maar dieper ……. De standvastigheid onder onze voeten…

Verdriet wordt gesmoord met een kus. Onzekerheid krijgt een schouderklopje. Een pijnlijk hart wordt verwarmd. Angst wordt in de armen gesloten. Kwellingen worden weggepraat. Bedroefd, daar zijn woorden voor! Pijn wordt zacht behandeld. Voor al die dingen moet je met zijn tweeën zijn! Lief hebben is iets apart, het is de liefde van…

Alle dagen hetzelfde weer, en de regen valt met kuipen neer. Onze gezondheid komt in het gedrang, houdt geen rekening met stand of rang. Het humeur is op een laag pitje gehouden, want je bent nu juist zwaar verkouden. Buiten is het donker, kil en koud er is niemand … die daarvan houd Bent u een mens die meegaat met het weer dan loopt…

Ik kwam tegenover mijn moeder te zitten en monsterde met precisie haar gelaat. Mijn moeder draagt zelden make-up. Als ik naar haar kijk, dan zie ik perfect waar mijn toekomstige valkuilen liggen en waar ik ‘later’ dus rimpels ga krijgen. Haar kraaienpootjes vind ik best charmant, die heb ik zelf ook al jaren. Die lachrimpels vind ik ook oké…

Altijd opnieuw hopen we op een beter jaar. Als 2017 verjaart, hopen we op welvaart, meer begripvol zijn. niet leven met voortdurende hartenpijn. De wereld van vandaag is eenzaam ook niet verdraagzaam. Er wordt gemoord, het leven van een kind in de kiem gesmoord. De draad van hun leven is voor sommigen kort. De ene vertrouwt de andere niet…

Ik heb het beloofd aan mijn verlangen. De dag zal komen, dat ik het verlangen zal opbergen. Zolang het daar nog is leef ik in afwachting. Zie ik alles door een roze bril, niets houdt mijn verlangen tegen. Ik vertel het tegen me zelf vandaag en ook morgen. Vannacht droom ik van jou vertel het aan mijn gedachten. Maar verlangen…

Zwarte nacht, door sterren verlicht Fonkelend geven ze ons een bericht van lichtjaren geleden, ver in het verleden. Het weer was ijzig koud Overal sneeuw en brandend hout. Mensen schuilden Dieren huilden! Verkleumd en stil zochten Maria en Jozef een droog plaatsje om te slapen Niets vonden ze, alleen een stal voor de schapen. Ze zouden…

Het tengere lichaam van vroeger heeft de tijd overwonnen, ze past nog in maatje 38. De mooie ogen twinkelen nog altijd, maar hebben nu iets ondeugend. De mooie witte tanden zijn gefraudeerd, maar nog even verzorgd. Het haar is nog altijd zwart, maar de verfkwast is langs geweest. Alleen het verstand verbetert, heeft eerst…

Verborgen onder het zoekend oog van de oncoloog die je gerust stelt het is maar de grote van een speld. Wat zegt hij nu Wat is er aan de hand Het was maar iets kleins Onbenulligs zei de huisdokter. In alle staten Heb ik de kliniek verlaten Tranen langs mijn wangen Niemand om ze op te vangen In gedachten zag ik mij sterven Wat met…

Je weet dat ze bestaan, de schriele zwarte jongetjes van een jaar of zeven, acht die tevergeefs aanschuiven voor een lepel eten. Je weet het, en dat moet doorgaans volstaan, je wilt ze niet iedere dag in je gezicht gewreven krijgen. De aanblik is ondraaglijk. Je ziet zo’n jongetje en in één klap zie je ze allemaal, ooit. Alle jongetjes, alle…

Niets zo leuk als op archeologische ontdekkingstocht te gaan in je eigen zolderkamer. Slingerend door een oerwoud aan hersenkronkels, borstelend langs stoffige spinnenwebben, zoals Indiana Jones. Zo kom je nog eens tot historische vondsten. Sterk dat die naam op de valreep binnen flitste, zoals het personage van Harrison Ford telkens op het…

Grondloze diepte, met gevaarlijke bijgedachte. Diepe rotskloof, met steile wanden. Alles verzinkt erin, in de onpeilbare diepte. In de aardkorst, een uitgestrekte ruimte, waar de grenzeloze tijd, de afgrond van het hart, het onpeilbare gevoel, geen grenzen kent. De rampzalige toestand, van diepe ellende.…

Mochten we kunnen herbeleven wat we eerder al meemaakten, op dezelfde momenten, dezelfde plaatsen, in dezelfde omstandigheden, maar dan veel beter dan de eerste keer, zonder onze fouten, haperingen, dode momenten. Dat zou zijn zoals het netjes overschrijven van een tekst die vol met doorhalingen stond.…

Armoedig is het winterlicht dat de kamer binnenvalt terwijl ik schrijf. Op het gras liggen de laatste bladeren van de plantaan. Takken zijn donker in december, ze lijken dood. Buiten is ogenschijnlijk niets te zien, daar kun je lang naar kijken. Het brengt rust in je ziel en voedt het verlangen naar een sober leven.…

Is de tijd aangebroken? Is het vuur van liefde aangestoken? Stilaan gaan we het einde van het jaar tegemoet, met argwaan voor de toekomst, komt het nog allemaal goed? Niet te geloven wat een enorme wirwar van emoties op ons af kwam, je houdt het niet voor mogelijk, maar het kan! Wij varen op ons eigen tempo, maar vergeten steeds onze medemens…

Hij schoot vanop het trottoir rechtdoor de weg op. Blik op niks. Niet eens op het zebrapad, want dat was er niet. Alles dichtgooien was de enige optie. Hij kletterde onderuit. Verdwaasd keek hij ons aan. De pijn moest nog komen, pijn heeft geen haast. Hoeveel geluk hij heeft gehad, beseft hij wellicht niet. Ventjes van pakweg veertien doen…

Holder de bolder Zit Sinterklaas op zolder? Komt hij langs de schouw, Oei, hij blijft hangen met zijn mouw. Ik hoor hem roepen naar Piet Maar Piet ziet hem niet Eindelijk komt hij los en plof…. Daar komt de Sint in een wolk stof. Hij kijkt rond en zoekt de brief Die ligt vlak bij de haard. Kijk eens naar zwarte Piet hoe hij staart Naar…

De voorlaatste maand van het kalenderjaar is gestart. Het is de maand die op voorzichtige, maar kordate wijze duidelijk maakt, dat een drie maanden durende ijstijd op komst is. Het is de maand waarbij hardnekkige en trotse bomen ook hun dierbare goed toevertrouwen aan het wegdek, de berm, de voortuin, de goot, het dak van de wagen enz.…

Het tikt seconde per seconde. De klok in het lichaam. Motor van het leven. Het is emotioneel. Breekbaar. Broos als glas. Het doet pijn van verdriet. Het bonkt van angst. Het klopt van verlangen. Het klopt voor de liefde. Het klopt voor alle mooie dingen. Geef het geen ballast. Het doet wat het kan, maar ook niet meer…

Van Gogh had inspiratie gezocht en was direct verkocht aan de mooie bloemen in het geel, hoog reikend op hun sterke steel. Rank van lijf en mooi van kleur werd voor hem een primeur. Een boeket in een vaas niet alledaags. Nu een beroemd schilderij de zoveelste in een rij. Iedereen kent de schilder zijn naam. Hij werd beroemd door de zonnebloem…

Ogen zijn de spiegel van onze ziel. Ze kunnen lieflijk kijken, als ons hart vol liefde is. Verstart, als ze angst zien. Schitteren, wanneer er een complimentje volgt. De pretlichtjes verraden een addertje van ondeugendheid. Onbeweeglijk blijven staan, als er gevaar dreigt. Opstandig bij onbegrip. Nat bij verdriet. Strak gespannen…

De ziekte maakte zich van uw geest meester Onbevreesd greep hij naar wat jij moest onthouden? Hij wiste uw geheugen beetje per beetje. Kon ik die engerd maar verdrijven. Het werd nog erger, want hij deed je de straat oplopen. Zelfs ’s nachts liet hij jou in uw nachtkleed de wegen bewandelen. Hij gaf je de juiste tijd niet meer aan, zodat je…

Zij ligt er moerassig bij, slijk, water een vuile brei. De jeugd lijkt uit haar lijf verdwenen, de hemel is zelfs aan het wenen. Moeder, waarom doe je mij dat aan. van jou komt toch mijn bestaan. Laat me weer even bloeien, laat vergeet-mij-nietjes op mij groeien. Ik word vruchtbaar door het zaad, van duizenden gewassen, gans…

Zinloos en zonder respect voor eenvoudige mensen. Ten strijde trekken was niet hun idee. Ze werden de loopgraven ingejaagd, bang en onhandig als ze vaak waren, lichtjes onwillig. Ondertussen ijskoude bevelen van officieren nauwelijks begrijpend. Wat kon het de leiders schelen wie hun soldaten diep in hun hart waren, waarvan ze droomden, waarop…

Het is makkelijk om te beloven dat je elkaar elke dag gaat liefhebben en bijstaan, in alle kleine en grote dingen. Het is moeilijker om toe te geven dat zoiets enkel is weggelegd voor Robots.…

Vergeet niet, je geest ruimte te geven, om na te denken over het leven. Geest en ziel worden één, wanneer ze samensmelten tot een geheel. Als de geest geen rust kent, is het lichaam dat ook niet gewend. Laat je eigen ik, met geest en lichaam de gave aanvaarden, die de aarde en het heelal het schenkt, dat ook jou gemoed met vuur en…

Nacht loze nachten. De maan verlicht haar zelf niet meer. Dagen loze dagen, de zon verwarmt haar zelf niet meer. De harmonie is weg. Frustrerend en genadeloos in somber kleed gehuld. Onheilspellend afgetekend aan de horizon zonder begin.…

Het is weer wintertijd. Het zomeruur is blijkbaar een ramp. Van minder energieverbruik komt niets in huis. Auto’s botsen op elkaar. Ons bioritme raakt verstoord. Mensen krijgen hartaanvallen. Katten vangen versufte muizen. Muggen voelen zich duizelig. We zijn eruit. Het gedraai aan de klok is nergens goed voor. Oei, dat klinkt serieus!…

Maar éénmaal per jaar spelen we het klaar, om aan onze dierbaren te denken, hen wat aandacht te schenken. We gaan een pot bloemen neerpoten, van velen blijven de harten gesloten. Het is een routine geworden die akelige prijzen van chrysanten op borden. Dat aanvaarden… kan ik niet, niemand die mijn …verdriet ziet. Dagelijks draag ik mijn…

Neerbuigend in de ochtend hun blaadjes nog nat van de dauw, kijken ze uit naar de warmte, de zon en het hemelsblauw. Hun kopjes kijken omhoog, in alle kleuren van de regenboog. Ze zullen weer fier staan, met hun steeltjes recht, ze zijn zo lieflijk echt.…