wees mijn bruid
als de avond valt
en de zon van mijn ogen
neerdaalt in mijn hart
wees mijn gade
als ik afdaal in
de vergankelijkheid
van geschapen smart
rust je hand
op mijn schouder
en stuur mij zacht
naar beminde wouden
waar de ruis van
vele zielen
mij zullen dragen
in voorbijgaande koude
wees mijn bruid
al is het voor even…
in mijn glazen woning
getralied door geweten
voel ik zo vaak en vaak
het verlangen
naar het lichte buiten
alsware ik bezeten
door illusie bevangen
waarom verscheurt
buiten en binnen
mijn diepe wens
door liefde gekleurd
is het de verstilde leegte
door stilstaand bloed
tot ijzig verbeurd
ik versterf door de dagen heen
slechts terend…
als ik jou zie
voel ik mezelf
dan kaatst het beeld
door glazen deuren
ben dan rijk bedeeld
met jouw geur
en harte kleuren
als ik jou zie
verschuild kijkend
en toch
met vragende blik
dan weet ik
als vanzelf
geen woord zal klinken
maar een teder gevoel
zal in jou zinken
als ik jou zie
zoals je bent
en onzichtbaar
naar mij wenkt…
ik zoek nog steeds
de diepte van binnen
tijden lang verlangen
de weg te gaan
naar verlichte gezangen
op de ontgonnen heide
waar een zachte mist
de velden bekleedt
schampt de wazige zon
de wedergeboren aarde
zij allen hebben weet
van mijn innerlijke waarde
ik zoek nog steeds
de eeuwige verbinding
naar herstellende heelheid
verloren…
een dichter
zoekt als het ware
zijn eigen lijden
hoe anders kan hij
zijn zucht
naar woorden
verklaren
of raakt hij
ontspoord
door zijn eigen
werkelijkheid
waar een
glanzende spiegel
hem tot nietigheid
verleidt…
1.416
Bezig met laden